AungMyintMyat | An another chapter to be told!

အရာရာထြန္းကားတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ၊
အခ်စ္ဆိုတာ လူေျပာမ်ားလာတယ္၊
ပါဝင္မႈႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္၊လိင္နဲ႕ရမၼက္၊
ဒီေလာက္နဲ႕ေက်နပ္ခဲ့ၾက။ အလင္းနဲ႕အေမွာင္ၾကားစမ္းတဝါးဝါး
အသက္ရွဴေတာ့
ခင္ဗ်ားလဲ မနက္ျဖန္မနက္မွာ
အားျပန္သြင္းရမဲ့့လူသားပဲေလ။
ငါတို႕…ထြန္းကားခဲ့ၾက၊
ငါတို႕…တိတ္ဆိတ္ခဲ့ၾက၊
ငါတို႕…ဖန္တီးခဲ့ၾက၊
ငါတို႕…ဖ်က္စီးခဲ့ၾက။
ငါ့တို႕…ပ်က္စီးခဲ့ရ။
အနီေရာင္ေကာင္းကင္ ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ပါ၊
ဘယ္ေလာက္လွတဲ့လွ်ပ္စီးေတြရွိလဲ၊
AD2000ေလာက္စိမ္းလန္းမႈေတြမွာ… အံ့ၾသဟန္ပါသြားသလား
စက္ရုပ္တစ္ေကာင္ျငီးသံခပ္သဲ့သဲ့ၾကား…။
ဒီလအဆုပ္မွာတပ္ထားတယ့္မီတာbillလာတယ္၊
ေအာက္ဆီဂ်င္ေဓ်းတက္မယ္ဆိုလားပဲ၊
အသက္ေလွ်ာ့ရွဴဖို႕အေၾကာင္းျပခ်က္က
ဘာဆိုလားပဲေပါ့။
တရားေဟာcyborgဟာ သူဟာဘုရားသခင္ကိုယံုၾကည္ေၾကာင္း
သူ႕ဖန္ဆင္းရွင္မ်ားအားတရားေဟာဖို႕ထြက္ခြာသြားေလရဲ႕။
ႏွစ္သစ္ကူးေတြမွာ Nuclear ဗုန္းေဖာက္မႈမ်ားအား
cybrogငယ္မ်ား အျပင္းအထန္တားျမစ္ခံရ။
အခ်စ္ဆိုသည္မွာ လူေျပာမ်ားသည့္ လိင္ရမၼက္သက္သက္ဟု
ေလ့လာေရးcyborgတစ္ေကာင္သက္ေသျပ။
ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာဆရာဟန္ေဆာင္ေနတဲ့
Hackerတစ္ေကာင္က ျပံဳးျပ။
သူဟာစိမ္းလမ္းမႈေတြကိုျမတ္ႏိုးခဲ့လို႕ျဖတ္စီးခဲ့ပါေၾကာင္း
ဂ်ိဳလ္တုမွေနတဆင့္ေတာင္းပန္၊။
စက္ရုပ္မိခင္မွာသားႏွစ္ေယာက္အား…
အေမွာင္လႊင့္ေတာ့မယ္ေၾကျငာေနျပီ၊ အိပ္ေတာ့…..
အရာရာအေမွာင္အတိ။
ေအာင္ျမင့္ျမတ္(အိပ္မက္ျမိဳ႕ေတာ္)

အဲ့ဒိညေနက သူအေတာ္ေတာ္ေပါ့ပါးေနခဲ့တာေပါ့  AD 2010 ကို သန္းေျခာက္ေထာင္လံုး အနည္းဆံုးေတာ့အသံတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ရင္ခုန္ခဲ့မဲ့ညေနခင္းတစ္ခုေပါ့။  အဲ့ဒိတုန္းက သူရယ္၊ျပည့္ျဖိဳးေအာင္ဆိုသူရယ္၊ရဲသူဆိုသူ ရယ္အပါအဝင္ ကိုေအးမ်ိဳး၊ကိုမင္းမင္းတို႕အရက္ေသာက္ဖို႕ တာဆူေနၾကျပီ။တစ္ခါက ကိုမင္းမင္း ေမြးေန႕တုန္းက အဲ့လိုလူစုလူေဝးနဲ႕ေသာက္ဘူးတယ္။အသံေတြညံျပီး ဟာဘာေျပာေကာင္းမလဲပြဲေတြၾကမ္း ဥၾသေတြ ဆြဲတဲ့လူကဆြဲနဲ႕။ ကိုမင္းမင္း ကေတာ့ ေမြးေန႕မေရာက္ခင္၃၆၄ ရက္ အလိုကေန ေမြးေန႕ေက်ာ္၃၆၄ ရက္အထိ အရက္ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးျပီးေသာက္ပါတယ္။ သူ႕ေမြးေန႕တစ္ရက္ထဲကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ လူေတြစုျပီးမူးၾကတာေပါ့။ ေနာက္၁လေလာက္အထိ ကိုမင္းHappy Birthday လိုက္ေနာက္ရင္ မ်က္ႏွာၾကီးမဲ့ျပီးထြက္ေျပးေလာက္တဲ့အထိ အဲ့လိုဒုကၡေပးထားတာ။ ဒီလူေတြနဲ႕သူနဲ႕ရင္းႏွီးသြားပံုကလဲ အဆန္းသား၊ ရန္ကုန္မွာတုန္းက လမ္းေတြ႕ရင္ေတာင္ ရယ္ျပရေကာင္းမွန္းမသိေအာင္ ေလာက္ပဲ သိတဲ့လူေတြ၊ ကိုမင္းနဲ႕ျပည့္ျဖိဳးေအာင္ဆိုသိေတာင္မသိဘူး။အခုလိုခင္သြားတာက အႏၱရာယ္တစ္ခုကို အတူလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ကာ ဘဝတစ္ခုစီအတြက္ ခရီး အတူတူ ထြက္လာခဲ့ၾကရာကေနခင္သြားၾကတာ ခရီးရဲ႕ၾကမ္းတမ္းမႈတို႕၊လူသားျခင္းစာနာခဲ့မႈတို႕ေၾကာင့္သာ သူတို႕ဒီေလာက္ရင္းႏွီးသြားတာ၊ အဖြဲ႕ထဲမွာကလဲ သူ႕ရူးသြမ္းမႈေလးေတြ သူ႕ အၾကင့္ေလးေတြနဲ႕ သူ ျပည့္ျဖိဳးေအာင္က ေတြ႕ကရာျခင္းကြင္းမွာ ေတြ႕ကရာလူနဲ႕ျခင္းခတ္တက္တဲ့ေကာင္၊   ျခင္းခတ္ျပီဆိုသူ႕ေလမုန္တိုင္းတိုက္တာလဲခံရေသးတယ္၊   ျခင္းခတ္တာေတာ္ေတာ့လဲေတာ္ပါတယ္၊ရဲသူၾကေတာ့ Gamer အားေန Game ေဆာ့ဖို႕ပဲၾကံစည္ေနတာ။သူကေတာ့ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနဲ႕ အားေနဘာေတြလုပ္ေနမွန္းမသိတဲ့ေကာင္။သူတို႕သံုးေယာက္ကေတာ့ အသက္တူေတြသိပ္မကြာလို႕လားေတာ့မသိဘူး၊ဝါသနာေတြတူၾကတယ္၊ ေတာင္ႏွစ္လံုးေလာက္ အတက္အဆင္းလုပ္ျပီးမွ   ေရာက္တဲ့စာၾကည့္တိုက္က စာအုပ္အကုန္ကို ဖတ္စရာမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္အတူငွားျပီးဖတ္ဘူးတဲ့ေကာင္ေတြ။ကိုမင္းကၾကေတာ့ Instrument အိုးကြဲ၊ အႏႈပညာမ်ိဳးရိုးကြ ဗိုလ္ကေလးသားကြလို႕ေျပာျပီး လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ဂစ္တစ္လက္ကို တစ္ေနကုန္ထိုင္တီး၊ဝါးဒုတ္ႏွစ္ေခ်ာင္းရွာDrumတီးတဲ့လူ၊သူ႕ Drum Skill ကေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားခ်ီးမၾကဴးပဲမေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းတာ။ကိုေအးမ်ိဳးကၾကေတာ့ဆံပင္ညွပ္ဆရာ၊အားေန ဟိုနားတိဒီနားညွပ္ကိုသူသာမရွိရင္ တစ္ဖြဲ႕လံုးခ်ီးဗူးဆံပင္ပံုစံနဲ႕ျဖစ္ေနၾကမွာ။ အဲ့တစ္ဖြဲ႕လံုးဟာ ရင္ခုန္စြာနဲ႕ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳဆိုဖို႕ ခ်က္ျပဳတ္သူကျပဳတ္ ေတာင္ေတြေက်ာ္ျပီး အရက္ပုလင္းေတြသြားဝယ္တဲ့ေကာင္ကသြားဝယ္၊အေတာ္အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့December 31 ရက္။ပုလင္းသံေတြဗူးသံေတြနဲ႕ ဘယ္သူမွမစခင္ သူတို႕လူအုပ္ကမူးႏွင့္ေနျပီ၊ ေအာ္ဟစ္ေနျပီး တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ဖတ္ေတြနမ္း လမ္းေဘးထြက္သီခ်င္းဆိုနဲ႕ အေတာ္ေသာင္းၾကမ္းလိုက္ၾကတယ္။ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးေနတဲ့ December သံုးဆယ့္တစ္ရက္ရဲ႕ ျမဴေတြၾကေနတဲ့ ေတာင္ေပၚမွာ အက်ၤ ီေတြ ခၽြတ္ျပီး Guitar တီးေနတက္တဲ့ လူတစ္စုေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။
AD2010 မွာေတာ့ သူတို႕အခုလိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အခ်ိန္ေတြ မရွိသေလာက္ရွားပါးခဲ့ရတယ္။ျပည့္ျဖိဳးေအာင္က အရင္ဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္ခိုင္မာမာမေပးပဲ ဘုန္းၾကီးဝတ္သြားတယ္၊ ဆက္ဆံေရးက တစ္မ်ိဳးျဖစ္ခဲ့သြားတယ္။ ကိုမင္းမင္းကေတာ့ပံုမွန္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕လက္ငါးေခ်ာင္းမျပည့္တဲ့ လအပိုင္းအျခားေလးထဲမွာ သူတို႕ ကိုယ္စီ အေရာင္မွိန္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ထုတ္သိမ္းျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ အရင္ဆံုးျပန္သြားသူက ရဲသူ၊ ေနာက္ သူ ၊ေနာက္ကိုမင္းမင္း၊ ေနာက္ျပည့္ျဖိဳးေအာင္၊ကိုေအးမ်ိဳးကေတာ့ အေစာထဲက ခပ္စိမ္းစိမ္းေနတက္သူပါ၊သူတစ္ေယာက္ပဲ တျခားတစ္ေနရာဆက္ထြက္မယ္ဆိုျပီးက်န္ရစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
ဒီအတိတ္ေလးက ပံုမွန္ဆိုဒီလိုနဲ႕အဆံုးသတ္သြားမွာပါ၊ထူးျခားမႈတစ္ခုက AD2011 ရဲ႕ January မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ျမဴေတြေဝေနတဲ့ေတာင္ထိပ္မွာ လူတစ္ေယာက္ရပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ပစၥဳပၸန္ထက္ အတိတ္ပိုဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့ အနာဂါတ္တစ္ခုကိုကိုင္ျပီးေတာင္ထိပ္မွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အရင္လိုေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးမရွိပဲ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေနတဲ့ေတာင္ထိပ္မွာ အရင္တုန္းကလိုေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး ကင္းမဲ့သြားတဲ့ျမင္ကြင္းေတြနဲ႕ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။သူဟာ မၾကာမၾကာဒီေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တစ္ခါတုန္းက ျဖစ္ရွိခဲ့တဲ့ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးကို အေသအခ်ာသိမ္ထားခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သူရွိေနခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕နဲ႕တစ္ခါက ေနညိဳတိမ္ေတာက္ခ်ိန္ေတြမွာ ဝါးလံုးေတြနဲ႕အတူတူေဆာက္ဘူးေသာခံုတန္းရွည္ေပၚအတူထိုင္တက္တဲ့ ညီအငယ္ဆံုးတစ္ေယာက္ သူတို႕ကိုသတိရေနေၾကာင္း သူတို႕သိေကာင္းသိေနႏိုင္ပါတယ္။
ကိုမင္းမင္း၊ရဲသူ၊ျပည့္ျဖိဳးေအာင္၊ကိုေအးမ်ိဳး၊ တစ္ခါကသူငယ္ျခင္း၊ညီအကိုထက္ပိုခဲ့ေသာ၊အကိုမ်ားသို႕အမွတ္တရ။ -ေအာင္ျမင့္ျမတ္-

အဲ့ဒိစာရြက္ေသးေသးေလးေတြေပၚမွာ
ငါမညီမညာေရးခဲ့သင့္တယ္။
ခလုပ္တိုက္မိတိုင္း ေတြးမိတာ
အဲ့ဒိေသြးမတိတ္တဲ့ အတိတ္ေတြပဲ
ငါဟာ မဝယ္ေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့ Stich အရုပ္ေတြကို
မေတာ္တဆေတြ႕ရင္သတိရတက္လာတယ္
ငါဟာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေဟာင္းတခ်ိဳ႕ကို
အေၾကာင္းမဲ့ျပန္ၾကည့္တက္လာတယ္
တစ္ခါတစ္ခါ တစ္နာရီ80kmနီးပါးနဲ႕
ငါ့စီရိုက္ခတ္ေနတဲ့
မိုးေရစက္ေတြနဲ႕တူတူသတိရတက္တယ္။
မင္းသိလား ငါဟာ
ေသြးထြက္သံယိုမႈမ်ားတဲ့ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ပဲ
တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့လူမဖတ္သင့္တဲ့ စာရြက္တခ်ိဳ႕မွာ
မင္းအေၾကာင္းျဖဴျဖဴစင္စင္ထည့္ေရးမိတဲ့ အထိ
ငါသတိရတက္လာတယ္။
ျပီးဆံုးသြားမႈေတြကို မသိစိတ္ကတြန္းလွန္မႈေတြနဲ႕
မ်က္ခံုးေပၚက Tatoo ေလးေတြက ငါ့အလြမ္းပဲ….
ဘာျဖစ္ျဖစ္အတိတ္ဆိုတာႏွစ္ဦးပိုင္တယ္…
တံပိုးမႈတ္သူတစ္ရာ ရဲ႕ဂီတသံမွာ ငါ့ ဆင္ျခင္တံုတရားၾကီးပါသြားတယ္
အရာရာဟာငါ့ထက္ၾကယ္ဝန္းပါတယ္…
ငါပိတ္မိခဲ့တဲ့ေျခာက္ေတြအမ်ားၾကီး…
ကစားပြဲေတြ ငါ့အနီကတ္ေတြ ဒဏ္ရာေတြ ရယ္ရပါတယ္
ငါဟာရယ္ရပါတယ္….။
ျပီးသြားျပီဆိုတာကိုလက္ခံလိုက္ဖို႕ ငါတို႕
ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ငါေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွမဟုတ္ပါဘူး။

ေနာက္ဆုတ္စရာတစ္လမ္းမွမရွိဘူး။
ရယ္ျပျပီးျပန္ေရႊ႕လို႕ရတဲ့ လမ္းေဘးက
Cheesကစားပြဲမဟုတ္ခဲ့ဘူး…
ငါ့အျမစ္ေတြနဲ႕ ငါကိုငါရစ္ပတ္
လံုျခံဳသြားတယ္…
ေရေလာင္းျပီးမွ ရိတ္သိမ္းပါဆိုတာမ်ိဳး
ၾကိဳးမိန္႕က်ေနတဲ့ လူရဲ႕ေနာက္ဆံုးဆႏၵမ်ိဳး
ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ရဲရဲၾကီးသတ္ေသျပစ္ရမဲ့ အတိတ္မ်ိဳး
ေနာက္တစ္ခါ ျပန္စလို႕ရရင္လဲ ဒါမ်ိဳးဆိုတာရွိလာဦးမွာပဲ
အနိမ့္အျမင့္အတက္အၾကေတြကို သံစဥ္ေလးနဲ႕ ေထာက္ပံ့ေပးထားရေအာင္
ရုပ္ရွင္လား….။
ငါဟာ … ပြင့္လြယ္၊ေၾကြလြယ္၊ေမွ်ာ္လင့္လြယ္ခဲ့ပါတယ္….။
ထူးထူးျခားျခားအသိေလးနဲ႕ အရာရာခံစားခဲ့တဲ့ငါဟာလည္း
ဒုကၡနဲ႕တည့္တည့္ကနတ္သားပဲ။
ေနာက္ထပ္..
ေနာက္ထပ္..
ေနာက္ထပ္..
အဲ့ဒိေနာက္ထပ္ေတြက ရွိဦးမွာပဲ ငါရွိလဲရွိေနမွာပဲ၊ငါမရွိလဲရွိေနမွာပဲ၊
ဘာကို ခံစားခ်င္ေနရတာလဲ၊ကေလးဆန္မႈအေပၚ
လိုက္ပါသြားတဲ့ကေလးဆန္မႈေတြ…..။
ငါငါ့ကိုငါ ေကာက္ေတြ႕ရတုန္းက ေရစက္ေတြနဲ႕ေရခ်ိဳးခန္ထဲမွာ
ငါဟာေျဖသာေအာင္ေျဖခဲ့ရတဲ့တရားေတြ
ေမ့သြားေစတဲ့ ေပ်ာ္ဝင္ရည္ေတြ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြနဲ႕ေနထိုင္တာ
ခင္ဗ်ားတို႕ေရာ ေသေသခ်ာခ်ာမေပ်ာ္ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား…။
ဘဝမွာက မေတာ္တဆသာယာလိုက္ဖို႕ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္တာ။
ငါဟာတရာခံရွာမေတြ႕တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ခဲ့တာ….
ဒီအေသြး၊ဒီအရုပ္ေတြကို ဘယ္သူေရးဆြဲခဲ့လဲ……။
ေျဖစရာေတာင္ရွာမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။
ညႊန္း ->ေမာင္သိန္းေဇာ္ရဲ႕ ဒုကၡနဲ႕တည့္တည့္က နတ္သား။

တကယ္ေတာ့ရထားတစင္းပါ
ဝင္လာထဲက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးခုတ္ေမာင္းခဲ့တာ
အသံအခ်ိဳ႕ အျပံဳးတခ်ိဳ႕နဲ႕ သူဝင္လာတုန္းကဆူညံဘူးခဲ့ပါတယ္
စိတ္ရႈပ္တယ္ထင္စရာျဖစ္ခဲ့မိေပမဲ့ အသားၾကမႈေတြနဲ႕ သာယာတက္လာခဲ့တာ
အတိတ္ေတြမွာလဲသာယာခဲ့ဖူးပါတယ္....
အမွတ္မဲ့စြာ တိတ္တဆိတ္သိနားလည္မႈေတြနဲ႕ သာယာမိျပန္တယ္
ျဖစ္စဥ္အတိုင္း ငါ့စီက ထြက္ခြာသြားမယ္ဆိုတာ ေမ့သြားခဲ့တာ
အခ်ိန္ဆိုတာေရာက္လာေတာ့ မိုးေတြေတာင္ရြာေပးေနေသးတယ္
ငိုမိတာပါပဲ... ငိုမိတာပါပဲ ... ငါ ငိုခဲ့တာပါပဲ....

ကိုယ့္ကိုကို အမွတ္မဲ့စြာ ငါသာယာမိခဲ့တာ....
ေသခ်ာပါတယ္ ငါေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ
အလံကိုေဝွ႕ယမ္းျဖစ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး....။
ဒါဟာ...
အနာဂါတ္မရွိေတာ့တဲ့ ဘူတာရံုေလးရဲ႕သစၥာပဲ....။

သမိုင္း...။

ပထဝီထဲေရာက္ေနပါျပီဆိုမွ
အတင္းဆြဲထည့္ေနတယ္
တက္လဲတက္ႏိုင္ၾကပါတယ္...။

ေသြးမတိတ္။

ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္အေၾကာင္း
ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။

အနာဂါတ္ ။

မနက္ျဖန္အတြက္
ပါဝင္ပစၥည္းေတြက ငါ့အတြက္
ေလညွင္းမဟုတ္တာေသခ်ာတယ္
ဒါလည္း မေသခ်ာျခင္းတစ္ခုပဲေလ။

ကမၻာေက်ာ္ပ်က္လံုး။

ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ဆိုတာကို မုန္းေနပါျပီ။

မယံုၾကည္ခ်က္။

ကၽြန္ေတာ္ ရွိသည္ျဖစ္သည္ကို သံသယျဖစ္ေနတာၾကာျပီ
ဒါကေရာ ရွိမႈ ျဖစ္တည္မႈ တစ္ခုပဲလား
ဒါဆိုလဲ လည္ေနတာၾကီးကေတာ့ လည္ေနဦးမွာပါပဲ။

ပင္လည္ထဲကပံုုျပင္။

ကမ္းစပ္ကိုေတြ႕ရွိဖို႕
ေမွ်ာ္လင့္ယံုပဲရွိရမွာပါ
နစ္ေသမွာကို
ဒီတိုင္း
လက္ခံလိုက္ဖို႕ဆိုတာ လဲမျဖစ္ေသးဘူးေလ...။

ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္တည္မႈ

ငါတို႕က ဒီ အေသြးေတြ၊အသားေတြ နဲ႕ပဲ
အသက္ရွင္ျပီး ဒီအေသြးေတြ၊အသားေတြအတြက္ပဲ
အသက္ရွင္ေနၾကတာမဟုတ္လား။
ဒီထက္ပိုတဲ့အရာတစ္ခုရွိေသးတာ ဟုတ္လို႕လား?

ေအာင္ျမင့္ျမတ္
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ေရးျဖစ္ခဲ့ေသာကဗ်ာမ်ား။

အလြမ္းေတြက မိုးေရစက္ေတြနဲ႕ေတြ႕အခါ ဆို႕တက္လာတယ္ေပါ့။
အခ်စ္ဆိုတာ လက္ေကာက္ဝတ္ကိုျဖတ္ျပစ္တဲ့ တစ္ခါသံုးဘလိပ္ဓါးေလးေတြလား။
ငါနာက်င္ေနတယ္ ေနာက္ျပီး အားလံုးျပာေတြၾကေနတာပါပဲ။
အဲ့ဒါမင္းနားမလည္ခဲ့တာၾကီးေပါ့ မင္းမသိတာ အဲ့ဒိျပာမႈန္႕ေလးေတြက
ေအးခဲေနတယ္ဆိုပါေတာ့ ။  မင္းေရာ ငါ့ကိုသတိရတဲ့အခါ Mocha ေတြမွာေသာက္ျဖစ္ေသးလား၊
ေခါင္းသြားေလွ်ာ္ျဖစ္ေသးလား။ အဲ့ဒိအခ်ိန္တုန္းက ငါေခၚခဲ့တဲ့ နာမ္စား ၊ ေလးမွတ္မိေနေသးလား ။
မိုးေရထဲမွာေလွ်ာက္သြားျဖစ္ေသးလား။ ငါမင္းနာမည္ကို အၾကယ္ၾကီး ခ်ေရးပစ္လိုက္ျခင္တယ္ ။
ဒါဟာ ကံတစ္ပါးကို က်ဴးလြန္ရာေရာက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါ့မွာေျဖစရာ တရားေတြမရွိခဲ့ဘူးဆိုပါေတာ့။
နာက်င္မႈေတြက ထံုလာတဲ့အခါ ငါ မိုးေရေတြၾကားက မင္းႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက အလြမ္းေတြျဖစ္လာတယ္။
မ်က္လံုးေတြမွိတ္ထားလိုက္တယ္ အဲ့ဒိအခါ ငါ့ပတ္ဝန္းက်င္အကုန္လံုးက မင္းျဖစ္သြားတယ္ ။
အဲ့ဒိတုန္းက မင္းသတိထားျပီး ဘယ္ဘက္မွာ ေနခဲ့တာကို မွတ္မွတ္ရရသတိရတယ္ ၊
ငါက သရဲေဘာေၾကာင္ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႕ ေတြက သိပ္အေရးမၾကီးဘူးဆိုတဲ့ အခ်စ္အေပၚမွာ ဘဝ တစ္ခုေဆာက္မိၾကတာ ။
အခုေတာ့ ဟိုးတုန္းက ဂစ္တာေလး က အရင္ကထက္အသံေကာင္းလာတယ္ ၊ ငါလဲအရင္ကလိုမဟုတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြတီးျဖစ္တယ္ ။
မိုးေရေတြထဲမွာပဲ ငါ့ရင္ဘတ္ၾကီး အရည္ေတြေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္ ေနာက္ျပီးေအးခဲသြားတယ္ ။
အခ်ိန္ေတြၾကာေပမဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္ၾကီးက အခုထိ စိုရႊဲေနေသးတယ္ ။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ငါ့အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ
သူမမ်က္ခံုးေပၚက Tattoo ေလးဆိုလဲ သူမရယ္ေနမွာ ယံုၾကည္ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္ဘာမွမပက္သက္ေတာ့ေပမဲ့ အလြမ္းေတြကို စနစ္တက် ေမြးျမဴျပီး စနစ္တက်အသဲကြဲတက္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
အဲ့ဒိအႏုပညာ ဆန္ဆန္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြကို ထိုင္သတိရေနတက္ပါတယ္။
ဒီကိစၥေတြကို သူမ မသိေစျခင္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သိလဲသိသြားေစျခင္တယ္၊ ဒါဟာ ကံတစ္ခုခုကို
ခ်ိဳးေဖာက္ရာေရာက္လဲ ကၽြန္ေတာ္ တရားနဲ႕ ေျဖႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေအာင္ျမင့္ျမတ္
ညေန ၄း၁၃ (July 12 2012)

အမ်ားအတြက္ေတာ့ ပံုမွန္ညိဳအုပ္အုပ္ညေနခင္းပါပဲ။ ဂဏန္းသံုးလံုးမျပည့္တဲ့ လူဦးေရရဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရာေႏွာသြားခဲ့တယ္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ကားမရပ္ရလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အျဖဴတကြက္ အနီတကြက္ ေဆးေရာင္ ေတြကိုေတာင္ ေရာေထြးေစေလာက္တဲ့အျမန္ႏႈန္းကို သတိထားမယ္။ ေနာက္ ေဘးျပတင္းေပါက္က မိုးေရစက္ေတြက ေျပာျပေနတဲ့ ဇူလိုင္လဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိသြားတယ္။ တဖက္မွာဘာေတြရွိမလဲဆိုတာနဲ႔ မေရရာမႈေတြနဲ႔ ပံုေလာင္းတဲ့အထိ ပံုခဲ့မိတယ္။ ယံုၾကည္ထားခ်က္ေတြဟာ လက္ေတြ႕မွာဘာမွမေရရာဘူးဆိုတဲ့ ဆင္ျခင္တုံတရားၾကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မယိမ္းယိုင္းသြားေအာင္ အားတင္းေနရတယ္။ ေနာက္ျပီး ၾကာရင္ေဝးသြားလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ သိနားလည္မႈ။ ဒါဟာ တကယ့္ဝမ္းနည္းစရာျဖစ္ရပ္ပဲ။ တစ္ရာမကရွိတဲ့မိုင္တိုင္ေတြကို အားတင္းျပီး ေျခေထာက္ဆန္႕ခဲ့တဲ့ညေနခင္းတစ္ခုမွာေပါ့။

ဘယ္သူ႔အတြက္မဟုတ္ဘဲ ေမွာင္လာတဲ့ညေနခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အတိတ္ေတြကို တူးေဖာ္ေစခ်င္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကားအေရွ႕ကဖြင့္လိုက္တဲ့ သာမန္ျမန္မာဇာတ္ကားတစ္ခုနဲ႔အတူ လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အပန္းေျဖမႈေတြ လြင့္ပ်ံ႕ေနခဲ့တဲ့ညေနဟာ အခုေတာ့လဲ တိတ္ဆိတ္မႈေတြနဲ႔ လွလွပပေလးေမွာင္ သြားခဲ့တယ္။ အင္းယားကန္ေဘာင္၊ ၁၉လမ္း၊ ဖုန္ေတြထေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၊ နီေၾကာင္ေၾကာင္ ေရႊအိုေရာင္ အရည္လွလွေလးေတြ၊ အဆုပ္ထဲစြဲေနေစျပီး ျပာအျဖစ္ထြက္ခြာသြားခဲ့တဲ့ ႏိုကိုဒင္းအတိုင္ေလးေတြ၊ သြားတက္ ေလးေတြနဲ႔ နာမည္သံုးလံုးပိုင္ရွင္ ေလးငါးေယာက္ရဲ႕ရာဇဝင္ အစအစရွိတဲ့ အတိတ္ေတြက အစီအစဥ္မက် ထြက္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ အတိတ္ဆိုတာ မၾကာမၾကာထုတ္ၾကည့္ ျဖစ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲက အယ္လ္ဘမ္တစ္အုပ္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိအေျခအေနကေန ကၽြန္ေတာ္ခဏလန္႔ႏိုးသြားတယ္။

လင္ကြန္းကလမ္းေလွ်ာက္ေႏွးတယ္ (တဲ့)။ ဒါေပမဲ့ သူက တည့္တည့္ပဲေလွ်ာက္တယ္(တဲ့)။ ဘယ္လိုတည့္တည့္ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ပါ၊ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာမွမေျဖာင့္ခဲ့ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ရဟတ္စီးခဲ့သလိုပဲ အက်ေတြအတက္ေတြ၊ အနိမ့္ေတြအျမင့္ေတြ၊ ေနာက္ျပီး ျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ မျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ၊ မျမင္ႏိုင္တဲ့ နီးကပ္မႈေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အလင္းအေမွာင္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ စီရင္ခဲ့ၾကရတာပဲ။ ခပ္လင္းလင္း ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကတာေပါ့…။

မွတ္ဉာဏ္ေတြရယ္ ျမဴခိုးေတြနဲ႔ ေဝဝါးေနတဲ့အနာဂါတ္ရယ္ ကေန ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ လမ္းေၾကာထဲကို မၾကာခဏ ထၾကည့္မိတယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ မလံုျခံဳမႈေတြရယ္ၾကား ၾကိဳးစားအားတင္းရင္း ေနရတယ္။ ေနာက္ျပီး အစိမ္းေရာင္ ခပ္ပုတ္ပုတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လန္႔ေနမိတယ္။ ရင္ခုန္မႈနဲ႔အတူ အလင္းေရာင္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အနာဂါတ္ကို ထြန္းညွိဖို႔အတြက္ေပါ့..။ တိမ္တိုက္တစ္ခုအတြက္ ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ရြာခ်မိေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။

ေျဖးေျဖးေႏွးေႏွးနဲ႕ ဦးတည္ရာတစ္ခုခုကို ေလွ်ာက္ခဲ့မိတာပါပဲ။ ပန္းတိုင္ရွိမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အင္အားျဖည့္ေပးေနမိတယ္။ အစီစဥ္တက် ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္တကားမဟုတ္ခဲ့မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။  ဒါဟာ ပင္လယ္ဆိုေပမဲ့လည္း ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကို ဆင္ျခင္တံုတရားေက်ာ္လြန္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ။

အခုျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြက မနက္ၾကရင္ စိမ္းေနမလားသိခ်င္ေနမိတယ္။ အရင္ကလိုပဲ ေျမပံုကားခ်ပ္လို မဟုတ္တဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႕ လမ္းမထက္မွာ ဘဝအေၾကာင္းတစ္ပိုင္းတစ ညည္းဆိုကာ ယံုၾကည္မႈေတြ လြယ္ျပီး အနာဂါတ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ဦးတည္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဇူလိုင္လ မိုးေရစက္ေတြထဲမွာေပါ့။

ေအာင္ျမင့္ျမတ္
June 5’s 2:45AM
[Theme လေရာင္လမ္း: ဇြန္လ၏မိုးေရစက္မ်ားၾကား လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္း(ကိုေတဇာ)]

[Special thanks to Ko Tazar for editing the essays]

တကယ္ပါ....
သံေယာဇဥ္ဆိုုတဲ့ၾကိဳးမ်ိဳး တကယ္ရွိမယ္လိုု႕ ကိုုယ့္ကိုုကိုု လိမ္ညာခဲ့ၾကတာ..(အခ်စ္၏အဓိပၺါယ္ဖြင့္ဆိုုခ်က္ ၂ ကဗ်ာမွ)





 အမွန္ကဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကျပန္ေျပာျပရင္မေကာင္းတဲ့ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး...
ဇာတ္လမ္းေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက အမွန္တရားျဖစ္ပါ့မလားသူ သံသယရွိတယ္
ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုုတာေတြကိုု ေတာင္သူမယံုုၾကည္ေတာ့ဘူး... အသက္ရွဴသံေတြကိုု သံသယရွိတယ္
ဘဝကိုု သံသယရွိတယ္ ... ရိုုးသားမႈကိုု သံသယရွိတယ္ အျဖဴေရာင္ကိုုသံသယ ရွိတယ္ အရာရာကိုု သူ သံသယရွိေနတယ္....။ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုုကိုု ျဖစ္ႏိုုင္ေခ် ရွိေသာ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ ျပင္ဆင္ တင္ဆက္လိုုက္တာပါ...။ ဒီဇာတ္လမ္းက ဘယ္တုုန္းကမွရွိခဲ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး... ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဘယ္နည္းနဲ႕မွ ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ပါဘူး....။ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕ ဇာတ္နာဖိုု႕လိုုအပ္ပါသည္။ ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕ မိမိကိုုယ္ကိုုယ္လိမ္လည္မႈအား အားေပးအားေျမွာက္ျပဳေသာ ျဖဴစင္မႈမ်ားလိုုအပ္ပါသည္...။ ကမၻာ ေက်ာ္ဖိုု႕အတြက္ ဘယ္တုုန္းကမွမရွိခဲ့ေသာ ရမၼက္မဲ့ေသာ ခ်စ္ခ်င္းေမတၱာလိုုအပ္ပါသည္...။ ဇာတ္ေကာင္ေတြက ျပီးျပည့္စံုုဖိုု႕လိုုအပ္ပါသည္....။

ဇာတ္လမ္းအစမွာ အရင္ကအတိုုင္းပဲ Jack ကဖဲႏိုုင္မယ္ ေနာက္ျပီး သေဘၤာၾကီးစီးၾကမယ္ေပါ့... အဲေနာက္ျပီးေတာ့ Roseကလည္းထီးေလးေဆာင္းျပီး အရင္တုုန္းကအတိုုင္းပဲ လွလွပပေလး ဆင္းလာမယ္ ကားေပၚကေနျပီး.....။ အဲ့ဒိအထိ ခင္ဗ်ား လည္းအရင္က Titanic ပဲလိုု႕ထင္မွာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းကဘယ္နည္းနဲ႕မွကမၻာေက်ာ္မွာမဟုုတ္ဘူး...။ ဘာျဖစ္လိုု႕လဲဆိုုေတာ့ တကယ့္အမွန္အကန္အၾကံအစည္ေတြနဲ႕ဲJackနဲ႕Roseကိုုေပးညားျပစ္လိုုက္မွာ...။

Jack ကေနနစ္မေသဘူးေပါ့ သေဘၤာၾကီးနစ္ေတာ့မဲ့အခ်ိန္  ကယ္ဆယ္ေရးေတြကေရာက္လာတယ္  ျပီးေတာ့ တမင္တကာခိုုးထားျပီး မေတာ္တဆ ပါသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕Deep Ocean Heart ၾကီးကိုုေရာင္းစား လိုုက္ၾက တယ္  အဲျပီးေတာ့ ကမၻာေက်ာ္သူေဌးၾကီးေတြျဖစ္သြားၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ အဲ ျပီးေတာ့ အဲ့တုုန္းက Deep Ocean Heart ကိုုျပန္ရွာတဲ့ ရတနာတူးတဲ့လူေတြလဲ ဘယ္တုုန္းကမွ Titanicကိုုျပန္ေဖာ္ဖိုု႕ စိတ္ကူးမရွိေတာ့ဘူး...။  သူတိုု႕လဲျပတိုုက္တစ္ခုုခုုမွာျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုုတ္ကမၻာေက်ာ္ သူူေဌးမၾကီးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ပန္းခ်ီကားထဲျဖစ္ျဖစ္ သူတိုု႕ျမင္ဘူးၾကမွာ ေနာက္ျပီး Roseရဲ႕ ကိုုယ္လံုုးတီး ဓါတ္ပံုုလဲ ဘယ္သူမွ ျမင္ရေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး... Leonardo Dicaprio ရယ္ Kate Winslet ရယ္လဲဒီဇတ္ကားကိုုရိုုက္ျဖစ္ၾကေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး ေနာက္ျပီး... Celine dion ဆိုုတဲ့ ဟိုုမမၾကီးတစ္ေယာက္လဲ ဒီသီခ်င္းဆိုုျဖစ္ေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး...
ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ရဲ႕မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာလဲ Titanic ဆိုု တာ Jack နဲ႕Roseမတ္တပ္ရပ္ခဲ့တဲ့ သေဘၤာၾကီး အျဖစ္လဲ ရွိေနေတာ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး....။


တကယ္ပါပဲ ဒီလိုုဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြက ဘယ္ေတာ့မွရွိခဲ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး......။ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းက ဘယ္ေတာ့မွမရွိေတာ့မဲ့ဇာတ္လမ္းဆိုုတာလဲယံုုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ပဲမရွိမွာဆိုုတာ ယံုုၾကည္ပါတယ္။ အလားတူဇာတ္လမ္းေတြ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ရွိႏိုုင္ျဖစ္ႏိုုင္၊ ရွိေနျဖစ္ေန၊ ရွိခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ ႏိုုင္ပါတယ္လိုု႕လဲ ကၽြန္ေတာ္ယံုုၾကည္ပါတယ္.... တကယ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက လက္ေတြ႕ဆန္လြန္းလိုု႕ ဇာတ္လမ္းမေျမာက္ေတာ့တာ ။ေနာက္ျပီးေတာ့ ျဖဳစင္တယ္ဆိုုတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး ျပီးျပည့္စံုုတယ္ဆိုုတဲ့ကိစၥမ်ိဳး ..
အခ်စ္ဆိုုတဲ့ကိစၥမ်ိဳးကိုု ကၽြန္ေတာ္အျပည့္အဝသံသယရွိေနသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ရွင္ေနခဲ့ပါတယ္...။