သူမက ကေလးခပ္ဆန္ဆန္ရယ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕စသိတုုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု
အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္စံုုတရာမေပးပဲ ၾကည့္မရေၾကာင္းကိုုကၽြန္ေတာ္ျပန္ သိေစေလာက္
ေအာင္ၾကည့္မရတဲ့လူ။ အဲ့ဒိတုုန္းက သူမရဲ႕မွာ
ခ်စ္သူရွိေသးတယ္၊ သူ႕ကိုုသီးသီးသန္႕သန္႕ မဟုုတ္ေတာင္ သတိထားမိေစေလာက္တာက
သူ႕အသံဆိုုပါေတာ့။ ခ်စ္ဖိုု႕ေကာင္းတယ္ ဆိုုတာထက္
ေသးငယ္မႈတစ္ခုုကိုုေဖာ္ျပတယ္ တျပိဳင္နက္ထဲ အဲ့ဒိေသးငယ္မႈက တစ္ကမၻာလံုုး
သိမ္းႏိုုင္တဲ့အင္အားေလးေတြပါေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရာဇဝင္ထဲက
မိန္းမေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ စစ္ပြဲေတြကိုု နားလည္စျပဳလာတာ
သူ႕ေၾကာင့္လုုိ႕ေျပာရင္ပိုုမွန္မလားပဲ
ျမင္းစီသူရဲေကာင္းေတြအေၾကာင္း၊ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာအေၾကာင္း ေနာက္ပီး ဆူးပါတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြအေၾကာင္းေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနေသးတဲ့ႏွစ္အေတာ္ၾကာ
ညေနတစ္ရက္က အေမက ႏွင္းဆီပန္းေတြေဘးက အဆူးေတြ ဓါးပါးေလးနဲ႕ရွင္း
ထုုတ္ေနခဲ့တယ္အေမ့ကိုု ေမးမိတာက ဘာလိုု႕ႏွင္းဆီပန္းကိုု ဓါးနဲ႕ျခစ္ေနတာလဲ
သူတိုု႕နာမွာေပါ့လုုိ႕ေျပာေတာ့အေမက ပန္းေတြမွာခံစားခ်က္မရွိဘူး
လိုု႕ျပန္ေျဖခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေစာဒကတက္ျပီး ဒါေပမဲ့သူ႕ဟာနဂိုုရွိတဲ့ဟာေတြ
ဖ်က္စီးျပစ္ပီး ပိုုင္ဆိုုင္ျဖစ္ရတာမ်ိဳးထပ္ သူ႕ဆူးေတြကိုု
လက္ထဲတင္းတင္းဆုုပ္ကိုုင္ပီး ပိုုင္ဆိုုင္ျပစ္လိုုက္တာမ်ိဳးက
ပိုုသတၱိရွိတဲ့ ကိစၥျဖစ္မလားပဲဆိုုေတာ့ အေမက
ရုုပ္ရွင္သိပ္မၾကည့္နဲ႕လိုုေျပာျပီးထြက္သြားတယ္။
ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ရဲ႕
အထပ္ျမင့္အေဆာက္အအံုုတစ္ခုုအေပၚဆံုုးထပ္ကေနလမ္းမေတြလွမ္းၾကည့္
ရင္းသူ႕ကိုုေမးမိတယ္၊ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕ဘယ္လိုုပ်က္သြားတာလဲဆိုုေတာ့သူမက
ဒီလိုုပါပဲ ဆိုုတာကလြဲလိုု႕
အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္စံုုတစ္ခုုမေပးသြားခဲ့ဘူး။ကၽြန္ေတာ္ဆင္ျခင္တံုုတရား
နဲ႕အတူ ႏွင္းဆီပန္းခင္းၾကီးတစ္ခုုကိုု ျမင္ေတြ႕လိုုက္ရတယ္။
ေနာက္ျပီး
အဲ့ဒိကမၻာကိုုသိမ္းပိုုက္လိုုက္ႏိုုင္တယ္ဆိုုတဲ့အဏာရွိ
ေသးေကြးမႈေလးနဲ႕အတူတူ ကၽြန္ေတာ့္စီကလွည့္ထြက္သြားတယ္။အဲ့ဒိေန႕က ကားေပၚက
ဖြင့္ထားတဲ့ ေပ်ာက္ဆံုုးသြားတဲ့ မနက္ခင္းဆိုုတဲ့ သီခ်င္းကိုု လွမ္းျပီးMute
ခလုုပ္ကိုု ႏွိပ္မိသြားတယ္။
မနက္ခင္းေတြျပန္ေတြ႕ျပီဆိုုတဲ့အျပံဳးမ်ိဳးနဲ႕ေပါ့။
ဒါဟာ ဆစၥဖွက္ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုးေက်ာက္တံုုး
လိုု႕ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့အျပံဳးမ်ိဳးဆိုုတာေနာက္မွသိလိုုက္ရတယ္။
ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးကို
ေတာင္ရဲ႕ထိပ္ဖ်ားကိုမနားမေနတြန္းတင္ေနဖို႕ နတ္ဘုရားေတြက ဆစၥဖွက္ကို
အမိန္႕ေပးလိုက္တယ္၊ ေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္မဲ့အခ်ိန္မွာေက်ာက္တုံးဟာ
ကိုယ္ပိုင္အေလးခ်ိန္နဲ႕ ေတာင္ေအာက္ကိုျပန္က်သြားမယ္။ နတ္ဘုရားေတြက
ထင္ခဲ့ပံုပါပဲအရာရာ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
တစ္စစီေသဆံုးသြားတာမ်ိဳး ဒီထက္ ဆိုးရြားတဲ့ေၾကာက္မက္စရာ အျပစ္ဒဏ္မ်ိဳး
မရွိေတာ့ဘူးဆိုျပီးေတာ့ေပါ့။ [*]
ဆစၥဖွက္
အေၾကာင္းဖတ္မိေတာ့အခ်စ္ဆိုုတဲ့အရာနဲ႕ အေတာ္တူတယ္ဆိုုပီးစဥ္းစားမိ ေသးတယ္
ေနာက္ေတာ့ဒီလိုုလဲမဟုုတ္ျပန္ဘူး၊ဒါက တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ပိုုင္အျပစ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့
အတြက္ ကိုုယ့္ဟာကိုုပဲ ဆစၥဖွက္ေသသြားပီးလိုု႕ဝင္စားသလိုုလိုု၊ငရဲျပည္ကေနပဲ
ခဏ တစ္ဘဝေလာက္တာဝန္နဲ႕ခြင့္ရသလိုုလိုုျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္
အတြက္ေတာ့အခ်စ္ဟာ ဆစၥဖွက္ရဲ႕ဘဝလိုုပါပဲ။
ဒီလိုုနဲ႕ January
ေႏွာင္းပိုုင္းမွာကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အဲ့ဒိႏွင္းဆီခင္းေလး ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကတယ္။
သူက စာသင္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္ကိုုဆရာ အကိုုလိုု႕ေခၚျပီး သူ႕ကိုု ကၽြန္ေတာ္က
နာမည္အေနာက္မွာ ေသးငယ္မႈတစ္ခုုထည့္ျပီးေခၚျဖစ္တယ္၊တစ္ခါတစ္ေလလဲ မိန္းမေလး
လိုု႕ေနာက္ပီးေခၚတက္တယ္။ သူေျပာတဲ့ကိုုက္ျပစ္မွာ ေနာ္ဆိုုတဲ့စကားက Disney
Land က ဇာတ္ေကာင္ေတြထပ္ ေမွာ္ဆန္ဆန္ေျပာႏိုုင္တယ္။
အဲ့ဒိကိုုက္ျပစ္မွာေနာ္ဆိုုတာၾကီးကfairy tale ၾကီးတစ္ခုုထပ္ ပိုုပီး စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္။
February
ရဲ႕ Valentine day မွာေတာ့ ဆူးရွိတဲ့ႏွင္းဆီခင္းေလးတစ္ခုုဆိုုတာသူမ
ကိုုယ္တိုုင္ ေမ့ေလွ်ာ့ကိုုင္တြယ္မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု
လက္ကေသြးစက္အခ်ိဳ႕နဲ႕အတူသတိေပးသြားတယ္။
ဖုုန္းေတြဆက္တယ္၊
ေနာက္ျပီးႏွင္းဆီခင္းေလးကလဲခံစားခ်က္ရွိေၾကာင္းေျပာတယ္၊ အေမ့
ကိုုေတာင္ေျပာမိေသးတယ္ အေမမွားတယ္လိုု႕ ပန္းေတြမွာခံစားခ်က္ရွိၾကတယ္လိုု႕။
အဲ့ဒိခံစားခ်က္ရွိေနတဲ့ႏွင္းဆီဆူးေတြကိုု
ကၽြန္ေတာ္အားတင္းပီးဆုုပ္ကိုုင္လိုုက္မိတယ္၊စကၠန္႕နဲ႕အမွ်
ေသြးေတြဆံုုးရႈံးေနရတယ္ဆိုုတဲ့အခါ အားအင္ေတြနည္းလာတယ္
ႏွင္းဆီခင္းေလးကိုုအားတင္ဆုုပ္ကိုုင္ဖိုု႕၊ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြကိုု
ကိုုယ္တိုုင္မခံစားႏိုုင္တဲ့အခ်ိန္ကားေပၚမွာ သီခ်င္းေလးတစ္ပုုဒ္ပြင့္လာတယ္၊
“ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႕ ဖမ္းဆုုတ္ထားတဲ့ လက္ေတြအားမဲ့သြားပီကြယ္ “ အဲ့ဒိစာသား
အေရာက္မွာ အရာရာအရႈံးေပးလိုုက္မိတယ္။ ဟုုတ္တယ္ေလ တကယ္ကိုုပဲကၽြန္ေတာ္
အားမဲ့သြားပီ။ ေနာက္ျပီး သူမကိုု တန္ဖိုုးအတိုုင္းျပန္ထားလိုုက္ျဖစ္တယ္
ေနာက္လူတစ္ေယာက္ဆုုပ္ကိုုင္ေနျပီဆိုုတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္လိုု
ေနာက္ဆံုုးတစ္ေယာက္နဲ႕ ဘယ္လိုုျဖစ္လဲေမးရင္ေတာ့သူမ ဒီလိုုပါပဲလိုု႕
ေျဖဦးမယ္လိုု႕ထင္ပါတယ္။
အျပန္လမ္းမွာ ကားေပၚမွာ
ေပ်ာက္ဆံုုးသြားတဲ့မနက္ခင္းသီခ်င္းက ထပ္ပြင့္လာတယ္။
အသံနည္းနည္းထပ္ခ်ဲ႕ျပီး၊
အရွိန္ခပ္ျပင္းျပင္းေမာင္းထြက္သြားတာကိုုေျမေအာက္ကမၻာက ဆစၥဖွက္တစ္ေယာက္ေတာ့
ႏွင္းဆီပန္းေတြကိုုင္ပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ျပံဳးျပီးၾကည့္ေနမလားပဲ။
ေအာင္ျမင့္ျမတ္ (အိပ္မက္ထဲကျမိဳ႕ေတာ္)
အရာရာအားလံုးပဲ အစကျပန္စရရင္
အရင္လိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕
ရွင္သန္ေအာင္ေမြးလိုက္ျခင္ _ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး(ေမာင္သစ္မင္း)
ဘဝက အဆင္ေျပသလိုေရြ႕လ်ားေနပါ
ဒါဟာ ၁၆ရက္ေန႕ပါ ၊
၁၅ ရက္ေန႕ကို သံေယာဇဥ္မပ်က္ေသးတဲ့
မ်က္လံုးမ်ိဳးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ၁၆ရက္ရဲ႕ ေနထြက္တာကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္
ည၁၂နာရီမွာ ျပကဒိန္ေတြေျပာင္းသြားေပမဲ့ ေနမထြက္မျခင္း
ဒီေန႕ကုန္သြားတာကိုလက္မခံႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးမိ်ဳးနဲ႕ အားလံုးလက္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ မိုးေတြရြာတဲ့ အခါတိုင္း အားလံုးကိုအစက ျပန္စရတာပါပဲ ။
တိမ္ေတြရယ္ စြန္ေလးရယ္ အတိတ္ေတြရယ္ ျပန္စလို႕မရတဲ့ အနာဂါတ္ေတြရယ္
ဘဝကခ်ိဳပါတယ္။ ဒီျမိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးစက္ေတြရွိခဲ့တယ္ ၊ မ်က္ရည္စက္ေတြရွိခဲ့တယ္ ၊
ဒဏ္ရာေတြရွိခဲ့တယ္ ကၽြန္ေတာ္ဒီျမိဳ႕(သူ)ကို(လည္း)ခ်စ္ခဲ့တယ္ ။
အခ်စ္ဆိုတာ ဖံုးကြယ္ထားႏိုင္တဲ့အခါ အႏုပညာဆန္မယ္လို႕
ရူးႏွမ္းႏွမ္းေတြးခဲ့တာ တကယ္ေတာ့ ရမၼက္ ၈ေအာင္စ ေလာက္ပါတဲ့
မာယာေတြနဲ႕ ဖုံးေနတာကို သူတို႕အဖြဲ႕အစည္း အဘိဓါန္မွာ အခ်စ္လို႕ေခၚတာတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ တိမ္ေတြကို ေငးေနလိုက္တယ္ ေနကို မ်က္ႏွာမူဖို႕ ျပင္ဆင္ေနတဲ့
လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို ေအာ္ရယ္ျပစ္လိုက္ျခင္တာပါပဲ ၊ ဇာတ္သိမ္းေတြက မသိတာလဲမဟုတ္ဘူး။
အရာရာကို အစကျပန္စရမွာၾကီးပါပဲ ၊
ဝမ္းနည္းျပစ္လိုက္ရေအာင္လို႕ ပက္လက္လန္ေနတဲ့ အရက္ပုလင္းေလးက ေမးေငါ့ေနတယ္၊
မေၾကကြဲေတာ့ပါဘူးကြဲ႕ ဘဝက အရည္ထူသြားပါပီ။
၄၂၀ ေတြေဖာင္းပြေနတဲ့ ျမိဳ႕ၾကီးမွာ ေစတနာအမွားေတြက
ခြင့္လႊတ္စရာမေကာင္းဘူးကြဲ႕၊ ရွင္းျပဖို႕မလိုဘူးဆိုတဲ့ အခါ အေၾကာင္းျပခ်က္မေတာင္းပါနဲ႕ကြယ္
ငါႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ျမိဳ႕ေလးရယ္ ။
ငါသြားရေတာ့မယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ၄၄ ယဥ္လိုင္းကို ဂိတ္စကေနေနာက္ဆံုးစီးျဖစ္တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္ေလာက္က ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ေရႊေရာင္ေတြေတာက္ပေနခဲ့တဲ့ ေနေရာင္နဲ႕အတူတူ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမဴခိုးေတြၾကားမွာ ထိုင္းမႈိင္းေနခဲ့တဲ့ညေနခင္း တစ္ခုေပါ့။ အဲ့ဒိတုန္းက ကၽြန္ေတာ္စီးခဲ့တာဟာ ေနာက္ဆံုးစီးျဖစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္မယ္ဆိုတာသိခဲ့ရင္ အဲ့ဒိအခ်ိန္ကခံစား မႈထက္နက္နဲတဲ့ခံစားမႈတစ္ခုခုရွိေနမွာပါ။ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စမိတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ေန႕ရက္ေတြမွာ ဆူညံညံ ျဖစ္ ေနတက္တဲ့ရပ္ကြက္ေလးရယ္။ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးနဲ႕အတူတူေခါက္သိမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေရပိုက္အနီေရာင္ေလးေတြရယ္ပါမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္မိႏိုင္ဆံုးငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေလးတစ္လံုးထဲမွာ အဖိုး၊အဖြားနဲ႕အတူ ေနထိုင္ရတာမ်ားပါတယ္။ အခုျပန္လာေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြဲသြားတာလအခ်ိဳ႕ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အဖိုးအိပ္စက္အနားယူေနခဲ့တဲ့ ေနရာေလးကပါ။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ကိုကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ ေရပိုက္အေပ်ာ့ေလးေတြနဲ႕ လိုက္ဆက္ျပီး ေရလိုက္ထည့္ေနပါျပီ။ ငယ္ငယ္က ဝက္အူလွည့္တစ္ေျခာင္းနဲ႕ေမႊတက္လြန္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖြားဟာ အဖိုးေရထည့္တဲ့ေနာက္ကို လိုက္ေစပါတယ္ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ နားလည္တက္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ရွိလာေစတာပဲ။ကၽြန္ေတာ္ကသာမန္ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ လိမ္ေျပာတက္တာရယ္၊စိတ္ေကာက္တက္တာရယ္က ဝိေသႆလကၡဏာဆိုရင္လဲရတာေပါ့။ ေနာက္ဇြဲလဲသိပ္မရွိဘူး။ သူနဲ႕ေလွ်ာက္သြားျပီး သူ႕ပိုက္ဆံေတြနဲ႕ ေဝဖာ၊ေရခဲမုန္႕ အစရွိတာေတြကို မ်ားစြားစားေသာက္ခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ အျပန္ဆိုလက္ပိစိေလးေတြနဲ႕ သူ႕ေရပိုက္ေတြကို ကိုတန္းလန္းဆြဲျပီး အိမ္ျပန္တက္တဲ့ ေျမးအဖိုးအေပါ့။ အဲ့ဒိတုန္းက ကမၻာၾကီးမွာ အဖိုးရဲ႕ေရပိုက္ေတြရယ္။ ကစားစရာေတြရယ္၊သေရစာမုန္႕ေတြရယ္၊ေနာက္ကၽြန္ေတာ္မုန္းတဲ့ ေကာ္ပတ္ရုပ္ေတြရယ္ ဟာ ကမၻာၾကီးလို႕ယံုၾကည္ေနဘူးတာ။ေက်ာင္းဆင္းညေနတိုင္းမွာ သူနဲ႕အတူ ေရပိုက္ေတြလိုက္ျဖဳတ္ရတာကိုးက ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေနတာ။အဖြားကေျပာတက္တက္တာက စိတ္ပုတ္ေျမးအဖိုးေတြလို႕ေျပာတက္ပါတယ္။ အဖုိးဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္နည္းတူ ခဏခဏစိတ္ေကာက္တက္တယ္လို႕အဖြားကဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာသူကိုယ္တိုင္ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေနဂိမ္းသြားေဆာ့ခိုင္းရာကေန ဂိမ္းဂ်ပိုးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူကေျပာဘူးပါတယ္ သူဂိမ္းေဆာ့ေနတဲ့ကေလးေတြၾကည့္ရတာဇြဲပိုရွိသလိုပဲဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂိမ္းေဆာ့ေစခဲ့တာပါ။ ဒီလိုနဲ႕ Nitendo Game ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြရယ္၊ အဖိုးေရပိုက္ေတြရယ္၊သေရစာမုန္႕ေတြရယ္၊ အဖြားလုပ္ေကၽြးတဲ့ဂ်ယ္လီေက်ာက္ေၾကာ ေတြဟာကမၻာၾကီးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားၾကာလာတဲ့အခါ Play Station တစ္လံုးနဲ႕ Winning Eleven ဂိမ္းကို 24 နာရီမွာ ရသေလာက္ေဆာ့တက္တဲ့ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒိရက္ပိုင္းေတြမွာ အဖိုးဟာ ညရွစ္နာရီတိုင္းစိတ္မဝင္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့သတင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုစာက်က္ေစလိုေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာသတင္းအထိထိုင္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲ့ဒိေန႕ရက္ေတြမွာေတာ့ Play Station ထဲက Winng Eleven Game ရယ္၊ Network Game ဆုိင္က Couter Strike Game ရယ္ Paris အညိဳေရာင္ စီးကရက္ေတြရယ္၊ဘုမသိဘမသိ(နည္းနည္းေတာ့သိ) ရထားတဲ့ရည္းစားေကာင္မေလးရယ္၊ေနာက္ Fighter အမည္ရေအာင္ ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းအျပန္ထိုးၾကိတ္ပြဲေတြဟာ ကမၻာတစ္ခုလို႕ယံုၾကည္ေနခဲ့တာပါ။အဖိုးနဲ႕အတူ နာရီေတြေလးငါးလံုးဝယ္ဖူးပါတယ္။ေနာက္ျပီး အတင္းပူစာျပီးသူငယ္ျခင္းေတြကိုင္တဲ့ mp3 ကိုတူတူသြားဝယ္ဖူးပါတယ္။ အဖိုးနဲ႕အတူတူ အိမ္နားကရုပ္ရွင္ရံုမွာ လူေတြ(အဖိုးသူငယ္ျခင္းေတြ)မေတြ႕ေအာင္ခိုးျပီး ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ဘူးပါတယ္။အဖိုးကိုလူတစ္ခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကပါတယ္။အဖိုးကို စိတ္ထားျပတ္သားတယ္တယ္ စိတ္ၾကီးတယ္လို႕လဲေျပာၾကပါတယ္။ အဖိုးဟာတကယ္ေတာ့တိတ္တိတ္ေလးေတာ့ ေၾကကြဲတက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီးၾကင္လဲၾကင္နာတက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူဟာျပီးျပည့္စံုတဲ့ ဖခင္ေမတၱာေပးစြမ္းခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းမွယာယီအထုတ္ခံရေသာအခါ စိတ္ၾကီးလြန္းေသာအဖိုးဟာ မ်က္ရည္က်ခဲ့ဘူးပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးကိုေပးဖို႕ေရးထားတဲ့စာကိုဖတ္ျပီးအဖိုးဟာ အားရပါးရရယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲကေနျပီး အဖိုးကို ခင္ဗ်ား အထိသံုးႏႈန္းျပီး ရန္ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။အိမ္ေပၚကဆင္းတယ္ဆိုျပီး တစ္ေယာက္ထဲ အေမ့စီထြက္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဖိုးဟာအရာရာနားလည္ေပးဆံုးေသာလူတစ္ေယာက္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာလသာတဲ့ညေတြမွာ ငယ္ငယ္ကေခြးေျခခံုေလးနဲ႕တူတူပြတ္သီးပြတ္သက္ေနဖူးတဲ့အဖိုးဟာ ၊တူတူေပ်ာ္ဖူး၊သားအရင္းနဲ႕မျခားေမတၱာေတြေပးခဲ့တဲ့အဖိုးကို ကၽြန္ေတာ္ကတိေတြေပးျပီး ေဆးလိပ္ေတြျဖတ္၊ ဂိမ္းကစားတာေတြကိုရပ္ျပီး ကိုးတန္းစာေမးပြဲမ်ားအျပီးမွာ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိလိုက္ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ အရိုးအထူးကေဆးရံုၾကီးမွာ ခံုေပၚကျပဳတ္ၾကရာမွ တက္ေရာက္ေနေၾကာင္း သိရျပီးေနာက္ ေဆးရံုမွာ စိတ္ဓါတ္ၾကေနတဲ့အဖိုးကို ေတြ႕လိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေရာဂါအေတာ္မ်ားမ်ားေက်ာ္လႊားဘူးတဲ့အဖိုးဟာ အခုအခ်ိန္မွာ အရိုးၾကိဳးတာေလာက္ကို အလြယ္တစ္ကူေက်ာ္လႊားႏိုင္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ ခြဲစိတ္မႈေတြ ေနာက္ျပီး သူ႕ေရာဂါေတြနဲ႕ အဖိုးဟာ က်န္းမာေရးဟာတစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ဆိုးဝါးလာခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာ
ေလးေျခာင္းေထာက္နဲ႕လမ္းျပန္ေလွာက္လာတဲ့အထိ ညာဘက္ပုခံုးကိုအားျပဳေစျပီး ဝွီးခ်ဲကို တြန္းျပီး အဖိုးနဲ႕ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရန္ေတြျဖစ္ၾကတယ္၊ ေျမးေလးရယ္ ဟိုဘက္လွည့္ခ်င္လို႕ဆိုတဲ့ စကားကို အိပ္ယာေပၚမွအဖိုးဟာ အၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာျပီးအကူအညီေတာင္းခဲ့ရပါတယ္။ မနက္ဆိုအိပ္ယာအေစာၾကီးထတက္တဲ့အဖိုးအိပ္ေရးဝဖို႕ သူ႕အိပ္ယာနားက နာရီကို ခိုးျပီးေနာက္က် ထားဘူးပါတယ္။ တစ္ခုေသာညရွစ္နာရီသတင္းအသံကိုၾကာေတာ့ အဖိုးဟာ နာရီကိုေနာက္ၾကထားမွန္းသိျပီး စိတ္ဆိုးပါတယ္။ပူတက္အိုက္တက္ တဲ့အဖိုးအိပ္ယာနားမွာ တစ္အိမ္လံုးနဲ႕ရန္ျဖစ္ျပီးပန္ကာတစ္လံုးတက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ေနမေကာင္းတဲ့ အဖိုးရင္အုပ္ၾကီးၾကီးထဲတိုးျပီး စိတ္ညစ္တာေတြကို ငိုဖူးပါတယ္။တစ္ခုေသာApril လရဲ႕ေန႕တစ္ခ်ိဳ႕မွာ အဖိုးက်န္းမာေရးဟာ ဆိုးဝါးလာျပီးတစ္ညလံုး သတိေမ့ေနတဲ့အထိျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒိမနက္ခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးနဲ႕ေနာက္ဆံုးမနက္ခင္းျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွေနာက္ေျပာင္ေနႏိုင္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ရက္လံုးသတိလစ္ေနျပီးေနာက္ေန႕မနက္မွာ အဖိုးဟာ သတိျပန္ရလာပါတယ္။ သြားတိုက္မ်က္ႏွာသစ္လုပ္ျခင္တယ္ေျပာလို႕ သြားတိုက္တံနဲ႕ခြက္ကို ယူျပီး အဖိုးသြားတိုက္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေတာ့ အဖိုးဟာျပံဳးေနခဲ့ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕တူတူဆန္ျပဳတ္စားျပီးေနာက္အိပ္ယာထဲလွဲခ်င္းတယ္ေျပာျပီး သိပ္မၾကာခင္ေန႕လည္ခင္းခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာၾကီးက ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမဴခိုးေတြနဲ႕ေဝဝါးသလိုျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ား အဖိုးအုပ္ဂူေလးမွာ သြားေျပာဖူးပါတယ္။ အဖြားက နာရီလွလွေလးတစ္လံုးဝယ္ေပးေၾကာင္း၊ Camera ပါတဲ့ JXD ေလးတစ္လံုးရေၾကာင္း၊အဖိုးျဖစ္ေစျခင္သလိုဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတကၠသိုလ္တက္ရေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ဦးေလးအမ်ိဳးသမီး သားေလးတစ္ေယာက္ထက္ေမြးလို႕ အဖိုးေနာက္ထက္ေျမးအထီးေလး တစ္ေကာင္ရျပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဖိုးေျမးေဆးလိပ္လံုးဝမေသာက္ေတာ့ေၾကာင္းေျပာျပေနခဲ့ပါတယ္။ လက္မခံႏိုင္ျခင္းေတြနဲ႕ အမွတ္ ၄၄ လိုင္းကားဂိတ္ဆံုးမွာရွိတဲ့ ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပးကားဝင္းကေန အေတာ္ေလွ်ာက္ရင္ေရာက္တဲ့ အဖိုးရဲ႕အုပ္ဂူေလးမွာ အျမဲတမ္းသန္႕ရွင္းေရးေတြလုပ္ေဆးေတြသုတ္ စကားေတြေျပာနဲ႕ သခၤ် ိဳင္းေစာင့္ေတြနဲ႕ရင္းႏွီးလာခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။
တကယ့္ဘဝလမ္းေတြက ေျမပံုကားခ်ပ္ေတြနဲ႕မတူခဲ့ပါဘူး အဲ့ဒိေရႊေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ညေနခင္းတခုတုန္း အဖိုးစီကျပန္လာခဲ့ျပီးဘဝထဲကလမ္းေတြမွာေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့တာ ၊ ျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြမျမင္ႏိုင္တဲ့နီးကပ္မႈေတြ ေနာက္ျပီး ရဟတ္စီးခဲ့သလို အတက္ေတြ၊အက်ေတြ၊အနိမ့္အျမင့္ေတြ ေကြ႕ေကာက္မႈေတြနဲ႕ စကားလံုးေတြနဲ႕ေဖာ္ျပမရႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြမွာ အခုလိုမ်က္ႏွာကိုေလေတြခပ္ျပင္းျပင္းျဖတ္တိုက္ေနခဲ့ ျမိဳ႕ျပေလထုနဲ႕ကြာတဲ့ အခုလိုတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေနရာေလးမွာ လာထိုင္ျပီး ခဏေလးအေမာေျဖေနတက္ပါတယ္။ အဖိုးစီမေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့၊ အဖိုးကိုေျပာခ်င္တဲ့စကားေလးေတြကေတာ့ အစီအတန္းေလးရွိေနပါတယ္၊ အဖိုးေျမးလူၾကီးျဖစ္ျပီးဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊
ဂိမ္းေတာ့တစ္ခါတစ္ေလျပန္ေဆာ့ေပမဲ့၊ေဆးလိပ္ေတာ့ လံုးဝမေသာက္ေတာ့ေၾကာင္းဘဝထဲမွာ အတက္ႏိုင္ဆံုး မလိမ္မညာျဖစ္ေအာင္ေနေၾကာင္း၊၊ တစ္ေန႕မွာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနဖို႕ ျပီးျပည့္စံုေနဖို႕ယံုၾကည္ေၾကာင္း၊ဒီေန႕ဟာတန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေနျဖစ္ေၾကာင္း ငယ္ငယ္ကလမ္းထဲမွာ ကလစ္ကလစ္ျမည္တဲ့ မီးထြန္းျပီးတြန္းရတဲ့ ယုန္ရုပ္ေလးတြန္းတာသတိရေၾကာင္း၊ ျပီးျပည့္စံုခဲ့တဲ့ညေနခင္းတစ္ခုမွာ အဖိုးရွိေနတဲ့ အုပ္ဂူေလးကိုေရာက္လာဦးမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေတြေျပာျပခ်င္ပါတယ္။အဖိုးဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝထဲမွာေတာ့ အဖိုးနဲ႕ပက္သတ္တဲ့မွတ္ဉာဏ္ေတြဟာ အျမဲႏိုးၾကားေနဦးမွာပါ။ အျပန္လမ္းမွာေရွ႕ဆက္ရင္ဆိုင္ရမဲ့ အနာဂါတ္မုန္တိုင္းေတြအတြက္အံၾကိတ္အားတင္းရင္း မီးေတြအစီအရီထြန္းထားတဲ့ ေျမးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ထဲလမ္းေတြထဲမွာေလွ်ာက္လာျဖစ္ေနေတာ့ပါတယ္။
တသက္လံုးစာစီစာကံုးမွာ သင္၏အေဖအေၾကာင္းစာစီကံုးပါဆိုသည္မ်ားကို လုပ္ၾကံေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဘဝမွာ အေဖဆိုတာ ကို အလံုးအထည္နဲ႕ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အေဖတစ္ေယာက္အတိုင္းအျပည့္အဝ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာက်န္ရွိေနေသးတဲ့အဖိုးအတြက္ ဒါဟာ တကယ္ကို ကၽြန္ေတာ္၏ေဖေဖဆိုတဲ့စာစီစာကံုးျဖစ္ခဲ့မွာပါ။
ေအာင္ျမင့္ျမတ္ထြန္း။
AD2010 မွာေတာ့ သူတို႕အခုလိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အခ်ိန္ေတြ မရွိသေလာက္ရွားပါးခဲ့ရတယ္။ျပည့္ျဖိဳးေအာင္က အရင္ဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္ခိုင္မာမာမေပးပဲ ဘုန္းၾကီးဝတ္သြားတယ္၊ ဆက္ဆံေရးက တစ္မ်ိဳးျဖစ္ခဲ့သြားတယ္။ ကိုမင္းမင္းကေတာ့ပံုမွန္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕လက္ငါးေခ်ာင္းမျပည့္တဲ့ လအပိုင္းအျခားေလးထဲမွာ သူတို႕ ကိုယ္စီ အေရာင္မွိန္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ထုတ္သိမ္းျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ အရင္ဆံုးျပန္သြားသူက ရဲသူ၊ ေနာက္ သူ ၊ေနာက္ကိုမင္းမင္း၊ ေနာက္ျပည့္ျဖိဳးေအာင္၊ကိုေအးမ်ိဳးကေတာ့ အေစာထဲက ခပ္စိမ္းစိမ္းေနတက္သူပါ၊သူတစ္ေယာက္ပဲ တျခားတစ္ေနရာဆက္ထြက္မယ္ဆိုျပီးက်န္ရစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
ဒီအတိတ္ေလးက ပံုမွန္ဆိုဒီလိုနဲ႕အဆံုးသတ္သြားမွာပါ၊ထူးျခားမႈတစ္ခုက AD2011 ရဲ႕ January မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ျမဴေတြေဝေနတဲ့ေတာင္ထိပ္မွာ လူတစ္ေယာက္ရပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ပစၥဳပၸန္ထက္ အတိတ္ပိုဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့ အနာဂါတ္တစ္ခုကိုကိုင္ျပီးေတာင္ထိပ္မွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အရင္လိုေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးမရွိပဲ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေနတဲ့ေတာင္ထိပ္မွာ အရင္တုန္းကလိုေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး ကင္းမဲ့သြားတဲ့ျမင္ကြင္းေတြနဲ႕ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။သူဟာ မၾကာမၾကာဒီေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တစ္ခါတုန္းက ျဖစ္ရွိခဲ့တဲ့ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးကို အေသအခ်ာသိမ္ထားခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သူရွိေနခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕နဲ႕တစ္ခါက ေနညိဳတိမ္ေတာက္ခ်ိန္ေတြမွာ ဝါးလံုးေတြနဲ႕အတူတူေဆာက္ဘူးေသာခံုတန္းရွည္ေပၚအတူထိုင္တက္တဲ့ ညီအငယ္ဆံုးတစ္ေယာက္ သူတို႕ကိုသတိရေနေၾကာင္း သူတို႕သိေကာင္းသိေနႏိုင္ပါတယ္။
ကိုမင္းမင္း၊ရဲသူ၊ျပည့္ျဖိဳးေအာင္၊ကိုေအးမ်ိဳး၊ တစ္ခါကသူငယ္ျခင္း၊ညီအကိုထက္ပိုခဲ့ေသာ၊အကိုမ်ားသို႕အမွတ္တရ။ -ေအာင္ျမင့္ျမတ္-
ဘယ္သူ႔အတြက္မဟုတ္ဘဲ ေမွာင္လာတဲ့ညေနခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အတိတ္ေတြကို တူးေဖာ္ေစခ်င္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကားအေရွ႕ကဖြင့္လိုက္တဲ့ သာမန္ျမန္မာဇာတ္ကားတစ္ခုနဲ႔အတူ လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အပန္းေျဖမႈေတြ လြင့္ပ်ံ႕ေနခဲ့တဲ့ညေနဟာ အခုေတာ့လဲ တိတ္ဆိတ္မႈေတြနဲ႔ လွလွပပေလးေမွာင္ သြားခဲ့တယ္။ အင္းယားကန္ေဘာင္၊ ၁၉လမ္း၊ ဖုန္ေတြထေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၊ နီေၾကာင္ေၾကာင္ ေရႊအိုေရာင္ အရည္လွလွေလးေတြ၊ အဆုပ္ထဲစြဲေနေစျပီး ျပာအျဖစ္ထြက္ခြာသြားခဲ့တဲ့ ႏိုကိုဒင္းအတိုင္ေလးေတြ၊ သြားတက္ ေလးေတြနဲ႔ နာမည္သံုးလံုးပိုင္ရွင္ ေလးငါးေယာက္ရဲ႕ရာဇဝင္ အစအစရွိတဲ့ အတိတ္ေတြက အစီအစဥ္မက် ထြက္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ အတိတ္ဆိုတာ မၾကာမၾကာထုတ္ၾကည့္ ျဖစ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲက အယ္လ္ဘမ္တစ္အုပ္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိအေျခအေနကေန ကၽြန္ေတာ္ခဏလန္႔ႏိုးသြားတယ္။
လင္ကြန္းကလမ္းေလွ်ာက္ေႏွးတယ္ (တဲ့)။ ဒါေပမဲ့ သူက တည့္တည့္ပဲေလွ်ာက္တယ္(တဲ့)။ ဘယ္လိုတည့္တည့္ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ပါ၊ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာမွမေျဖာင့္ခဲ့ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ရဟတ္စီးခဲ့သလိုပဲ အက်ေတြအတက္ေတြ၊ အနိမ့္ေတြအျမင့္ေတြ၊ ေနာက္ျပီး ျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ မျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ၊ မျမင္ႏိုင္တဲ့ နီးကပ္မႈေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အလင္းအေမွာင္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ စီရင္ခဲ့ၾကရတာပဲ။ ခပ္လင္းလင္း ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကတာေပါ့…။
မွတ္ဉာဏ္ေတြရယ္ ျမဴခိုးေတြနဲ႔ ေဝဝါးေနတဲ့အနာဂါတ္ရယ္ ကေန ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ လမ္းေၾကာထဲကို မၾကာခဏ ထၾကည့္မိတယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ မလံုျခံဳမႈေတြရယ္ၾကား ၾကိဳးစားအားတင္းရင္း ေနရတယ္။ ေနာက္ျပီး အစိမ္းေရာင္ ခပ္ပုတ္ပုတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လန္႔ေနမိတယ္။ ရင္ခုန္မႈနဲ႔အတူ အလင္းေရာင္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အနာဂါတ္ကို ထြန္းညွိဖို႔အတြက္ေပါ့..။ တိမ္တိုက္တစ္ခုအတြက္ ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ရြာခ်မိေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။
ေျဖးေျဖးေႏွးေႏွးနဲ႕ ဦးတည္ရာတစ္ခုခုကို ေလွ်ာက္ခဲ့မိတာပါပဲ။ ပန္းတိုင္ရွိမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အင္အားျဖည့္ေပးေနမိတယ္။ အစီစဥ္တက် ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္တကားမဟုတ္ခဲ့မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ဒါဟာ ပင္လယ္ဆိုေပမဲ့လည္း ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကို ဆင္ျခင္တံုတရားေက်ာ္လြန္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ။
အခုျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြက မနက္ၾကရင္ စိမ္းေနမလားသိခ်င္ေနမိတယ္။ အရင္ကလိုပဲ ေျမပံုကားခ်ပ္လို မဟုတ္တဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႕ လမ္းမထက္မွာ ဘဝအေၾကာင္းတစ္ပိုင္းတစ ညည္းဆိုကာ ယံုၾကည္မႈေတြ လြယ္ျပီး အနာဂါတ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ဦးတည္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဇူလိုင္လ မိုးေရစက္ေတြထဲမွာေပါ့။
ေအာင္ျမင့္ျမတ္
June 5’s 2:45AM
[Theme လေရာင္လမ္း: ဇြန္လ၏မိုးေရစက္မ်ားၾကား လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္း(ကိုေတဇာ)]
[Special thanks to Ko Tazar for editing the essays]
တကယ္ပါ....
သံေယာဇဥ္ဆိုုတဲ့ၾကိဳးမ်ိဳး တကယ္ရွိမယ္လိုု႕ ကိုုယ့္ကိုုကိုု လိမ္ညာခဲ့ၾကတာ..(အခ်စ္၏အဓိပၺါယ္ဖြင့္ဆိုုခ်က္ ၂ ကဗ်ာမွ)
အမွန္ကဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကျပန္ေျပာျပရင္မေကာင္းတဲ့ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး...
ဇာတ္လမ္းေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက အမွန္တရားျဖစ္ပါ့မလားသူ သံသယရွိတယ္
ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုုတာေတြကိုု ေတာင္သူမယံုုၾကည္ေတာ့ဘူး... အသက္ရွဴသံေတြကိုု သံသယရွိတယ္
ဘဝကိုု သံသယရွိတယ္ ... ရိုုးသားမႈကိုု သံသယရွိတယ္ အျဖဴေရာင္ကိုုသံသယ ရွိတယ္ အရာရာကိုု သူ သံသယရွိေနတယ္....။ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုုကိုု ျဖစ္ႏိုုင္ေခ် ရွိေသာ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ ျပင္ဆင္ တင္ဆက္လိုုက္တာပါ...။ ဒီဇာတ္လမ္းက ဘယ္တုုန္းကမွရွိခဲ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး... ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဘယ္နည္းနဲ႕မွ ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ပါဘူး....။ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕ ဇာတ္နာဖိုု႕လိုုအပ္ပါသည္။ ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕ မိမိကိုုယ္ကိုုယ္လိမ္လည္မႈအား အားေပးအားေျမွာက္ျပဳေသာ ျဖဴစင္မႈမ်ားလိုုအပ္ပါသည္...။ ကမၻာ ေက်ာ္ဖိုု႕အတြက္ ဘယ္တုုန္းကမွမရွိခဲ့ေသာ ရမၼက္မဲ့ေသာ ခ်စ္ခ်င္းေမတၱာလိုုအပ္ပါသည္...။ ဇာတ္ေကာင္ေတြက ျပီးျပည့္စံုုဖိုု႕လိုုအပ္ပါသည္....။
ဇာတ္လမ္းအစမွာ အရင္ကအတိုုင္းပဲ Jack ကဖဲႏိုုင္မယ္ ေနာက္ျပီး သေဘၤာၾကီးစီးၾကမယ္ေပါ့... အဲေနာက္ျပီးေတာ့ Roseကလည္းထီးေလးေဆာင္းျပီး အရင္တုုန္းကအတိုုင္းပဲ လွလွပပေလး ဆင္းလာမယ္ ကားေပၚကေနျပီး.....။ အဲ့ဒိအထိ ခင္ဗ်ား လည္းအရင္က Titanic ပဲလိုု႕ထင္မွာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းကဘယ္နည္းနဲ႕မွကမၻာေက်ာ္မွာမဟုုတ္ဘူး...။ ဘာျဖစ္လိုု႕လဲဆိုုေတာ့ တကယ့္အမွန္အကန္အၾကံအစည္ေတြနဲ႕ဲJackနဲ႕Roseကိုုေပးညားျပစ္လိုုက္မွာ...။
Jack ကေနနစ္မေသဘူးေပါ့ သေဘၤာၾကီးနစ္ေတာ့မဲ့အခ်ိန္ ကယ္ဆယ္ေရးေတြကေရာက္လာတယ္ ျပီးေတာ့ တမင္တကာခိုုးထားျပီး မေတာ္တဆ ပါသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕Deep Ocean Heart ၾကီးကိုုေရာင္းစား လိုုက္ၾက တယ္ အဲျပီးေတာ့ ကမၻာေက်ာ္သူေဌးၾကီးေတြျဖစ္သြားၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ အဲ ျပီးေတာ့ အဲ့တုုန္းက Deep Ocean Heart ကိုုျပန္ရွာတဲ့ ရတနာတူးတဲ့လူေတြလဲ ဘယ္တုုန္းကမွ Titanicကိုုျပန္ေဖာ္ဖိုု႕ စိတ္ကူးမရွိေတာ့ဘူး...။ သူတိုု႕လဲျပတိုုက္တစ္ခုုခုုမွာျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုုတ္ကမၻာေက်ာ္ သူူေဌးမၾကီးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ပန္းခ်ီကားထဲျဖစ္ျဖစ္ သူတိုု႕ျမင္ဘူးၾကမွာ ေနာက္ျပီး Roseရဲ႕ ကိုုယ္လံုုးတီး ဓါတ္ပံုုလဲ ဘယ္သူမွ ျမင္ရေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး... Leonardo Dicaprio ရယ္ Kate Winslet ရယ္လဲဒီဇတ္ကားကိုုရိုုက္ျဖစ္ၾကေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး ေနာက္ျပီး... Celine dion ဆိုုတဲ့ ဟိုုမမၾကီးတစ္ေယာက္လဲ ဒီသီခ်င္းဆိုုျဖစ္ေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး...
ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ရဲ႕မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာလဲ Titanic ဆိုု တာ Jack နဲ႕Roseမတ္တပ္ရပ္ခဲ့တဲ့ သေဘၤာၾကီး အျဖစ္လဲ ရွိေနေတာ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး....။
တကယ္ပါပဲ ဒီလိုုဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြက ဘယ္ေတာ့မွရွိခဲ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး......။ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းက ဘယ္ေတာ့မွမရွိေတာ့မဲ့ဇာတ္လမ္းဆိုုတာလဲယံုုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ပဲမရွိမွာဆိုုတာ ယံုုၾကည္ပါတယ္။ အလားတူဇာတ္လမ္းေတြ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ရွိႏိုုင္ျဖစ္ႏိုုင္၊ ရွိေနျဖစ္ေန၊ ရွိခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ ႏိုုင္ပါတယ္လိုု႕လဲ ကၽြန္ေတာ္ယံုုၾကည္ပါတယ္.... တကယ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက လက္ေတြ႕ဆန္လြန္းလိုု႕ ဇာတ္လမ္းမေျမာက္ေတာ့တာ ။ေနာက္ျပီးေတာ့ ျဖဳစင္တယ္ဆိုုတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး ျပီးျပည့္စံုုတယ္ဆိုုတဲ့ကိစၥမ်ိဳး ..
အခ်စ္ဆိုုတဲ့ကိစၥမ်ိဳးကိုု ကၽြန္ေတာ္အျပည့္အဝသံသယရွိေနသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ရွင္ေနခဲ့ပါတယ္...။
လြင္ျပင္ၾကယ္ဟိုုဘက္စြန္းက ဒ႑ာရီ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က ဘယ္အသင္းမွာ ကစားေနလဲမသိခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္ပါတဲ့အသင္းက ၁ဂိုုးသြင္းသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က သြင္းတာမဟုုတ္ပါဘူး ဂိုုးသြင္းျပီး သူဝမ္းသာသြားတဲ့မ်က္ႏွာကိုု ၾကည္႕ျပီးကၽြန္ေတာ္ သိလိုုက္တာပါ။ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္လိုု႕သာေျပာရတာပါ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလိုုပဲ ညေနဘက္ဆိုု သူမ်ားေတြ ေဘာလံုုးကန္တာလာ ၾကည္႕တက္တယ္ ေနာက္ျပီးကၽြန္ေတာ္သေဘာၾကတဲ့ ကစားသမားေရြးျပီးသူ႕ ကစားပံုုေတြ ထိုုင္ၾကည္႕ေနတက္တယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က ရဲ႕အသင္းက ႏိုုင္ေနတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဇာတ္ေကာင္ ကေဘာလံုုးကစားတာအရမ္းမေကာင္းပါဘူး အမွားေတြလဲမ်ားတယ္ေပါ့။ အမ်ားမွားေနတာမဟုုတ္တဲ့အတြက္ျပသနာသိပ္မရွိပါဘူး။ သူတိုု႕အသင္းႏိုုင္ဖိုု႕မ်ားပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ရက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္က ကြင္းထဲမွာအေတာ္ေျခစြမ္းျပပါတယ္ ဒါေပမဲ့ သူ႕အသင္းကကအမွားမ်ားေနတဲ့အတြက္ သူေျပာက္ေနတာေပါ့။
ဘာမွေတာ့မဆိုုင္ပါဘူး ဒီလိုုပါပဲ ဘဝက အမွားမ်ားတယ္။ မွားပိုုင္ခြင့္ရွိတဲ့ေနရာမွာ မွားတာပဲ။ မွားပိုုင္ခြင့္မရွိတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာၾကေတာ့ ျပသနာနည္းနည္းရွိတာေပါ့။ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုုဇာတ္ေကာင္ျဖစ္မလဲကၽြန္ေတာ္အရမ္းသိခ်င္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ ဘဝကိုု စိတ္ဝင္စားတယ္မလား?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မ်က္ခင္းျပင္ၾကီးက ဟိုုတစ္ကြက္ဒီတစ္ကြက္နဲ႕ သိပ္ေတာ့္လည္းေကာင္းလွတယ္မဟုုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေရြးခ်ယ္မႈေတြအတြက္ေနာင္တရတက္သူတစ္ေယာက္လားမသိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က
လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ ေရာေနရတာသိပ္မၾကိဳက္ဘူး ။ ညေနဘက္ဆိုု ပြဲၾကည္႕စင္က ႏွစ္ဘက္ရွိတယ္ တစ္ဖက္ကေနပူလိုု႕ လူမထိုုင္တက္ဘူး တစ္ဖက္ကေတာ့ လူေတြမ်ားတယ္။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိ ခဲ့ရင္ေတာ့ အကုုန္လံုုးက လြယ္ကူခ်င္ခဲ့ၾကမွာပါေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနပူမွန္းသိတဲ့ပြဲၾကည္႕စင္ဘက္ကေနျပီး ေနရိပ္ထဲကလူေတြကိုုအားၾကေနတက္တယ္။ဘယ္ေတာ့မွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနရိပ္တဲ့ ပြဲၾကည္႕စင္ဘက္ကိုုေျပာင္းထိုုင္ဖိုု႕မၾကိဳးစားမိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာတစ္ခုုက အဲ့ေနရိပ္ထဲက လူတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ကၽြန္ေတာ့္ လြတ္လပ္မႈကိုု ၾကည္႕ျပီးအားၾကေနမလားဆိုုတာကိုုေပါ့...။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ကၽြန္ေတာ္အားလံုုးစီကတစ္ခုုခုုလိုုခ်င္ခဲ့တယ္။ ဝန္ခံတာပါ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ကအေတာ္ေလာဘၾကီးတယ္။ အခုုၾကည္႕ေနတဲ့ေဘာလံုုးပြဲမွာ ဂိုုးတစ္ဂိုုးရဲ႕တန္ဖိုုးက သိပ္မၾကီးပါဘူး။ ကစားသမားေတြေတာင္ မ်က္ႏွာမပ်က္ပါဘူး။ဒီမွာ လိုုသလိုုဆြဲထားတဲ့ ကိုုယ္ပိုုင္ စဥ္းမ်ဥ္းေတြရယ္ နားလည္မႈေတြရယ္ေလာက္ပဲ ေနရာယူထားတက္ပါတယ္။ အားထုုတ္မႈသိပ္မပါေပမဲ့ အေပ်ာ္ေပါ့။
ဘဝမွာေတာ့အခုုဏ ေဘာလံုုးပြဲလိုုပဲ ကိုုယ္ပိုုင္ယဥ္ေက်းမႈေလးေတြနဲ႕ေပါ့။ကၽြန္ေတာ့္တစ္ဦးပိုုင္ဘဝမွာလဲ အႏိုုင္အရႈံးရဲ႕တန္ဖိုု႕ကအဲ့ေလာက္တန္ဖိုုးမရွိပါဘူး။ ေသြးေသြးတန္း အရႈံးေတြနဲ႕ ခပ္ခါးခါး အရက္ေတြေလာက္ပဲေနရာယူထားတယ္။အရမ္းစိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းေပမဲ့... အေပ်ာ္ေပါ့....။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
*စက္ဘီးကို စဦးတီထြင္ခဲ့သူ အေနနဲ႔
စက္ဘီးစီးျခင္းကို သင္ယူလို႔ရႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့သလို
ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ကို ယံုၾကည္တယ္။
ၿပီးေတာ့ စက္ဘီးစီးျခင္းဟာ
တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတတ္ၿပီးခဲ့ရင္
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေမ့ႏိုင္ေတာ့တဲ့ပညာ ဆိုတာကိုေရာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ စက္ဘီးစီးတတ္ခ်င္တယ္။(ကိုေတဇာ -လေရာင္လမ္း)
*တရားနဲ ့ေတာင္ ေျဖလုိ ့မရခဲ ့ဘူး ၊၊ ငါ့ကုိ ငရဲအၾကီးၾကီးခ်ပစ္ပါကြယ္ ၊၊ - ဇာတိ -
Xတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႕သိနားလည္ ငိုေၾကြးဖို႕ ...(ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္ - မေရရာဘူး)
Xတျခားလူရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနျပီ...
ငါ့ကိုနာၾကင္ဖို႕ေမးေနျပီ...
တကယ္ဆိုမင္းနဲ႕ငါမဆိုင္ေတာ့ဘူး.... တသက္လံုး (မီရာမိုရ္ -ေမွာင္ေသာညမ်ား)
Xႏွလံုသားမွာထားခြင့္မရွိေတာ့ ရင္လဲ
တစ္ခါခ်စ္ခဲ့ဘူးလို႕ဝမ္းသာတယ္....
မေမ့ႏိုင္ျခင္းနဲ႕ပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္....(စိုင္းခမ္းလိတ္ -ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္)
ကၽြန္ေတာ့္ကို၁ညတာတိုးခြင့္ျပဳပါ။ေရမေရာတဲ့ဒီမွာ အရပ္အေခၚ စပါးနွံအရက္အၾကမ္းကိုု ကၽြန္ေတာ္ ေရမေရာပဲခြက္အျပည္႕အေတာ္မ်ားမ်ားေသာက္ျပီဆိုထဲက ပံုမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အကုန္လံုးသိေလာက္ျပီ....။
တိုးတိတ္စြာ ကၽြန္ေတာ့္ကတိေတြေၾကာင့္ နာရီဝက္တိတိ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကမ်က္ရည္ေတြ..။ထပ္ေျပာမယ္ နာရီဝက္တိတိေရခ်ိဳးခန္းထဲကမ်က္ရည္ေတြ။ ကၽြန္ေတာ္ လူစိတ္ေျပာက္ေအာင္မူးေနျပီ ။
အဲမေျပာက္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရးမိတဲ့စာေလးကိုျဖစ္ႏိုင္ရင္သူမကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေစခ်င္တယ္။
ဒကာေလး ေအာင္ျမင့္ျမတ္ လက္အုပ္ေလးခ်ည္
ဦးပဇင္းဆိုတာလိုက္ဆို ကာေမသုမိစၥာစာရ ေဝးယမိသိၡါဝဠံ သမာဓိယာမိ။ (စာလံုေပါင္းမွားတာထက္ခင္ဗ်ားနားလည္ဖုိ႕အဓိက)
ကၽြန္ေတာ္ေပါက္ကြဲဖို႕ အဲ့လိုဆင္ျခင္တုန္တရားၾကီးက ေဖါက္ထြက္ဖို႕စဥ္းစားေနတာ။သူမအားခ်စ္ခဲ့ေသာအခ်စ္မွန္ပါလွ်င္အခ်ိန္မွီဘဝကူးရန္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးသစၥာဆုိပါသည္အရွင္ဘုရားဆိုတဲ့
သစၥာကို ကၽြန္ေတာ္ဆိုမိေတာ့မယ္.။
ေသျခင္းတရားကိုထိုင္ေစာင့္ဖို႕အထိ ကၽြန္ေတာ္ၾကိမ္ဆိုခ်င္တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေၾကြျပားေတြက မကြဲဘူးဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ ေၾကကြဲမႈနဲ႕ သူတို႕ကြဲသြားသင့္တာ ။ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေတာ့နည္းနည္းကြဲသြားတယ္ထင္တာပဲ။
ထြန္းကိုတင္မကဘူး ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ထဲက ေအာင္ကိုပါမုန္းျပီ။ ဖ်က္ျခင္တိုင္းသာ တံုးတိျဖတ္ထုတ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္ က ဘဲဥတစ္လံုးျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ သူမကၽြန္ေတာ့္ကိုေၾကာ္စားခဲ့သင့္တယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က
စြန္ေလးတစ္ခုနဲ႕တူေနတယ္။ အိမ္စာမျပီးတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေသြးရူးေသြးတန္းအဖ်ားမ်ိဳးကို ကိုယ္ေတြ႕ခံစားရေနတယ္။ ငါ တရားနဲ႕ေတာင္ေျဖလို႕မရခဲ့ပါဘူးကြယ္။ဘဝက လူေတြေျပာသလို မရွိတာေတြရွိေနတာခက္တယ္။
အခုEbook ကိုပိတ္လိုက္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ စတီဖင္ေဟာ့ကင္းကို မုန္းတယ္။ ေမးခြန္းေတြကိုမုန္းေနမိတယ္ ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကၽြန္ေတာ္က အဲ့ဒိ ေအာင္ျမင့္ျမတ္ထြန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို ဘာလို႕ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာလဲ။
ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ဘာလို႕ျမင့္ျမတ္ပဲမျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကဘာလို႕ သူမကိုမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာလဲ ကဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ေၾကကြဲလိုက္ရမလား။ အိပ္မက္မက္ေနတာေနမွာလို႕ လိမ္လိုက္ရမလား။
ဘုရားသခင္ကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းေနမိတယ္။ေက်းဇူးျပဳျပီး ခင္ဗ်ားသာ ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္တဲ့လူဆို ဆုေတာင္းေပးပါ ေနာက္ဘဝဆို ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုမ်ိဳးမၾကံဳပါရေစနဲ႕လို႕။ ျဖစ္ႏိုင္ရန္ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဘဝမွာ မာဆိုး ဆုေတာင္း ခဲ့ရသလို ျပန္သတိရဖို႕ဆုေတာင္းခဲ့မိမွာပဲ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေရပိုက္ကိုပိတ္ေပးၾကပါ သူက သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ၾကားက မိုးေရစက္အတုေတြဖန္တီးေနတယ္။ အခုလဲကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာေပၚကေရစက္ေတြရယ္ မ်က္ရည္ေတြရယ္ ႏႈတ္ခမ္းကေသြးေတြေရာကုန္ပီ။
ေက်းဇူးျပဳျပီး ေရပိုက္ကိုပိတ္ေပးၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ေရေတြက မနည္းေတာ့ဘူး။ေရတံခြန္ေလာက္ေသြးေတြစီးၾကေနတယ္လို႕ခံစားေနရတယ္။ခင္ဗ်ားတို႕ခံစားမိရဲ႕လား အဲ့လိုခံစာမႈမ်ိဳးကို။ ကၽြန္ေတာ္လြန္ခဲ့တဲ့၆နာရီအထိ အသဲကြဲခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာ ။အဆိုးဆံုးအထိမျပင္ဆင္ထားမိဘူး။အား ဆူနာမီလာေနျပီ။အားနာဂစ္တိုက္ေနျပီ။အားငလွ်င္ၾကီးေတြလႈပ္ေနျပီ။ အဲ့လိုကိစၥမ်ိဳးအထိကၽြန္ေတာ္နားလည္ႏိုင္တယ္။ အခုဟာက ကၽြန္ေတာ္အားလံုးေျပာက္သြားတာ။ အဲ့ဒါလား အသည္းကြဲတာ
ေတာက္ ကၽြန္ေတာ္ အားလံုးကိုမုန္းေနျပီ။အခုထိေရပိုက္ကိုမပိတ္ေပးတဲ့လူေတြကိုေရာပဲ။ ေသခ်င္းတရားက ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးဆို ကၽြန္ေတာ္ ေပါက္ကြဲမဲ့ၾကိဳးကို ေစာျဖတ္မိမွာအမွန္ပဲ။ ေရးျပီ မင္းမွီခဲ့တဲ့ ဘယ္ဘက္ရင္ဘက္က အသက္ထြက္လုမက ေအာင့္ေနတယ္။ ဘာလို႕လဲမသိဘူးဟာ နင့္ကိုအရမ္းခ်စ္ေနမိတာ။ နင့္ဘဝအာမခံခ်က္ေတြအတြက္နင္ေပ်ာ္တယ္။ သူမွီခဲ့ဘူးတဲ့လက္ဝဲဘက္ရင္အံုကိုကိုင္မိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ပံုျပင္ထဲက ဒႆဂရိကိုေလးစားမိတယ္။ ဆင္ျခင္တံု တရားၾကီးနဲ႕ အခု
ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနသလိုမ်ိဳး။ အခုေႏြေခါင္ေခါင္ၾကီးမိုးရြာသလိုမ်ိဳး။ ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာရဲ႕ အရႈံး၁ခုကို စိုက္ဝင္ေနတဲ့ ဘရုတပ္စ္ ရဲ႕ဓါးဒဏ္ရာနဲ႕ကိုဖတ္ရႈမိခဲ့တဲ့ျမင္ကြင္းလိုမ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္ေဆာင္းတြင္း၁ခုမွာ ကႏၵာရ၁ခုရဲ႕ ႏွင္းမုန္တိုင္းလို အဆက္အစပ္မရွိ ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနရေတာ့မယ္။ ဘာၾကီးလဲ ကၽြန္ေတာ့မ်က္ရည္ေတြအတြက္ဘယ္သူကေရာမုန္႕ေၾကြးမွာလဲ။ စိုက္ဝင္ေနတဲ့မွ်ားဒဏ္ရာကိုဆြဲႏႈတ္ျပီးတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အားခီးလိစ္လို ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႕အစြမ္းမရွိေနတာလဲ။ ဘရစ္ေဆးလ္ကို အားခီးလိစ္ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ထက္မနည္း ကၽြန္ေတာ္သူမကိုခ်စ္မိခဲ့တာ....။ အခုေတာ့ ဒူးေထာက္လွ်က္ဓါးဒဏ္ရာေတြနဲ႕ငါ။ပံုျပင္ထဲက ဟက္တာ့ ဝဠ္ငါလည္ျပီ။ မသနားပါနဲ႕ ကိုယ့္ရက္ဘက္ကိုထုျပီး မိုးေရစက္ေတြကိုမုန္းတဲ့အရူးအတြက္မသနားၾကပါနဲ႕လား။
ဘာမွဆက္လုပ္ခြင့္မရွိရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္နဲ႕ပဲအဆံုးသတ္ခ်င္တယ္။ဘာလို႕မ်က္ရည္ေတြက ငံေနရတယ္လဲ ခပ္ခ်ိဳခ်ိဳအရာေတြဆုိသိပ္သေဘာၾကမိမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလို႕ေအာင္ျမင့္ျမတ္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လုိ႕
ဒသဂရိမဟုတ္ခဲ့ရတာလဲ။ သူမကေရာ ဘာျဖစ္လို႕ကၽြန္ေတာ့္ကိုမခ်စ္ႏိုင္ခဲ့တာလဲ...။ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ေမးခြန္းေတြကို မုန္းတယ္ဆိုျပီး ။အေျဖမရွိတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေမးေနရတာလဲ။ ေနာက္ျပီ ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ဘဝမွာ ၁ခါေလာက္မ်ားပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိခဲ့တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဘဝမွာ၁ခါေလာက္ နားရြက္ေလးလံုျခင္တာ။ ဘာလို႕ႏွင္းကႏၱာရလိုေနရာမ်ိဳးမွာ လာေပါက္ေနတဲ့သစ္ပင္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကြက်ေတာ့မယ္....။
ဂရိပံုျပင္ေတြအရ ကၽြန္ေတာ္ဂိုင္အာနတ္ဘုရားကိုမုန္းေနမိတယ္။ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တိမ္ေလးေတြအေၾကာင္းစဥ္းစားေနမိတယ္။ကၽြန္ေတာ္ ရြာခ်ဖို႕ အျမဲတမ္းေၾကကြဲရတယ္။ အတိတ္ကျပာေတြနဲ႕အတူ ဘဝမွာ ေသရာပါအနာ၁ခုရသြားျပီ။
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႕ပုဒ္မခ်ခဲ့ရျပီ၊ ေကာင္မေလးေရ...ျပီးေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္၁ခုမွေပးမိပဲ ကၽြန္ေတာ္၊ ေသ သြား တယ္။ (ညႊန္း -ဇာတိစ္ ,ကိုေတဇာစ္ စာလံုးအနည္းငယ္)
(ေနာက္ဆံုးမွာ ဝန္ခံျခင္း - ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုမ်ိဳးစာကို ေနာက္၁ခါမေရးျဖစ္ဖို႕ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကကြဲသြားတာ ကိုေတဇာရယ္ဇာတိရယ္ရဲ႕ အေရးအသားတစ္ခ်ိဳ႕ယူသြားမိပါတယ္။
မိုးစက္ေပါက္ေလးေတြၾကတဲ့အခါတိုင္း သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ညေနခင္းေလးေတြကိုသတိရတယ္။ ညိဳမႈိင္းေနတဲ့ ပင္လည္ၾကီးကိုသတိရတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြက တိမ္ေတြလို လြင့္ပ်ံ႕ေနေတာ့မယ္ေလ မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး၁ခုလုိ ကၽြန္ေတာ္ ရြာခ်လိုက္ပါရေစ။
သစ္ပင္ေတြလဲ ေၾကြသြားဖူးတဲ့ အရြက္ကေလးေတြကို လြမ္းမိမွာပဲေလ။ ခပ္စိုစိုနဲ႕ စိမ္းေနတဲ့အရြက္ေလးေတြ အျဖစ္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကိုသတိရေနမိတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အလြမ္းတိမ္ခိုးေတြက ပိုတိုးလာပါဦးမယ္။ အတိတ္ရဲ႕တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနၾကဦးမယ္ေနာ္။ ပင္လည္ၾကီးကေတာ့ အရင္လိုပဲေျမာေနဦးမွာပါပဲ....။
သူမကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ လြမ္းေနဦးမွာပါပဲ။
မိုးစက္ေတြစိုေနတဲ့ မ်က္ခင္းျပင္ကေန လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့ အထပ္ျမင့္ အိမ္ယာၾကီးေတြနဲ႕အတူ၊ ရုပ္ရွင္ရံုကလက္မွတ္ေတြနဲ႕အတူ။တူတူစားေနၾက
အာလူးေက်ာ္ေလးမ်ားႏွင့္အတူအတိတ္ကလဲ အိပ္မက္တစ္ခုလို ခ်ိဳျမိေနလိုက္တာ။
ဒါဟာၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းလိုက္တဲ့ နာၾကင္ျခင္းေတြပဲဗ်ာ။အခုေတာ ကၽြန္ေတာ္ နာၾကင္စြာနဲ႕လြမ္းေနရျပီေပါ့။
မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုေပမဲ့ ညိဳအုပ္အုပ္အလြမ္းေတြကို စြန္တစ္ခုလို ေလထဲလႊတ္တင္လိုက္ျခင္ရဲ႕။
ပင္လည္ထဲကျပန္လာရင္ေတာ့ အလြမ္းေတြယူမလာနဲ႕ေပါ့ကြယ္။
တကယ္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ကိုမသိခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုမသိမသာ ခ်စ္ေနမိခဲ့တာ။ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာ သူ႕ကိုခ်စ္ေနခဲ့တာပဲလား။
အလြမ္းေတြနဲ႕ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျဖားသြားခဲ့တယ္။
ငါမခ်စ္တက္ဘူး"လို႕ သူမေျပာဘူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းမခ်စ္တက္ပဲခ်စ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ။
သူမ
ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခါတစ္ေလ သတိရႏိုင္လား။
တကယ္ပါ
ကၽြန္ေတာ္မေမွ်ာ္လင့္ရဲဘူး။
ဒဏ္ရာေတြက
ဆိုဒါေလးနဲ႕ေရာေသာက္ရင္ အဝင္သိပ္မဆိုးပါဘူး
မ်ုားလာခ်ိန္မွာ ေဝေတေတခံစားမႈကလြဲလို႕...
ငါ့အတြက္ မိုးစက္ေတြက
ရန္ကုန္က ေႏြရာသီလို ပူလြန္းတယ္။
________
ကၽြန္ေတာ္္တို႕ခံစားမႈေတြကိုလႊမ္းမိုးႏိုင္မလား
ဆိုတာပါပဲ။ေသခ်ာတယ္လက္ရွိအေျခအေနမွာ
ေရပန္းစားေနမဲ့အေၾကာင္းအရာက
ဂ်ပန္ကဆူနာမီျဖစ္ရမယ္။
ေနာက္ျပီးအက္စစ္မိုးရြာမယ္ဆိုတဲ့
ေကာလဟာလအေၾကာင္းျဖစ္ရမယ္။
ကၽြန္ေတာ္အဲ့ဒိအေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာ
မေရးမိေအာင္ၾကိဳးစားေနမိတယ္။
ေဟာၾကည္႕ေရးမိသြားျပီ၊ အဲ့လိုပဲကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနေတြကလႊမ္းမုိးေနတယ္ဆိုတာ...။
မိုးရြာေနျပီဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္တစံုတရာကိုခံစားမိေနသလိုပဲ...။
လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးခံစားမႈမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္တယ္..။ေဟာၾကည္႕ဒါလည္းပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနတစ္ခုပဲ...။
ကၽြန္ေတာ့္စာလဲေျပာေနၾကဇူးဇ္နတ္မင္းနဲ႕အလင္းနဲ႕အေမွာင္နဲ႕ျပသနာလိုျဖစ္ေနပါျပီေကာလား။ အဲ ျပသနာေတြရဲ႕အရင္းအျမစ္ကိုရွာျပီ။အဲအဲ့လိုေျပာျပန္ေတာ့ ၊ျမွားဒဏ္ရာကိုကုမလား၊ျပစ္တဲ့ျမွားကိုရွာမလား ဒီေနရာေရာက္လာျပန္ပေကာ။အဲ့လိုနဲ႕သံသရာလည္ေနတာ။ေနာက္ေတာ့လဲ
ဘာမွမဟုတ္သလိုပဲထားလုိက္ျပီ။
"ဗိုက္စာေန၍ ကဗ်ာေရး၍မရ" (ကိုေအာင္ခ်ိမ့္-လက္ရွိအေျခအေန)
ဒီစာေလးကကၽြန္ေတာ္ကိုဒီလိုအေတြးေတြစာဝင္ေစတာလားပဲ...။ ဟုတ္တယ္လက္ရွိအေျခအေနေတြက ကၽြန္ေတာ့္တို႕ကိုမိနစ္တိုင္းလႊမ္းမိုးေနတယ္။ကၽြန္ေတာ္အာမ မခံ ႏိုင္တာတစ္ခုရွိတယ္ဒီစာဖတ္ျပီးရင္ခင္ဗ်ားကိုအက်ိဳးတစ္ခုခုျဖစ္ေစႏိုင္တယ္ဆိုတာမေသခ်ာဘူး ခံစားမႈတစ္ခုခုေပးမယ္လို႕တဲ့ထင္တယ္။ဥပမာခင္ဗ်ားရဲ႕လက္ရွိအေျခအေနကိုသတိထားမိတာမ်ိဳးေပါ့။
အဲအခုစာေၾကာင္းဆံုးသြားရင္လဲမေသခ်ာေတာ့ျပန္ဘူးခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ဒီစာရဲ႕လႊမ္းမိုးမႈကိုမေက်မနပ္ျဖစ္ျပီး တမင္မသိသလိုလဲေနႏိုင္တယ္။မသိသလိုေနေနတာကိုက ခံစားမႈတစ္ခုျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ အဲဒီလိုနဲ႕ပထမစာကမွန္သြားျပန္ေရာ။အဲအခုျပန္မွားသြားျပန္ျပီ။ေဟာျပန္မွန္သြားျပန္ျပီ။
သံသရာကအေတာ္လည္လာျပီ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ကပဲအေရာင္ထင္လြယ္သလား၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ေၾကာင့္ပဲ
အေရာင္ေတြထင္သလားေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး၊ၾကိမ္းေသတာ အေရာင္ေတြေတာ့ရွိေနျပီ။တကယ္ပဲသတ္မွတ္ခ်က္ေတြရွိေနတာပဲ။အခုပဲၾကည္႕ေလ ကၽြန္ေတာ္ကအရစ္ရွည္ျပီးစထားတဲ့စာေလးကိုဘယ္လိုေလးအဆံုးသတ္ရမလဲစဥ္းစားေနရျပီ။
ေဟာၾကည္႕ၾကည္႕ဦး တကယ္ပဲအဆံုးအသတ္တစ္ခုလိုအပ္ေနတာေရာ ဟုတ္လို႕လား။ အခုအေနအဆံုးသတ္လိုက္ရင္ေရာစာကတိုေနမလား။ဒီစာကရွည္ဖို႕ေရာလိုလို႕လား။
တိုဖို႕ေရာလိုလို႕လား။ေခါင္းစဥ္တစ္ခုတပ္ရမယ္ဆိုရင္ေရာဘာတပ္ရမလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ကေရာဘာကိုရည္ရြယ္တာလဲ။ေဟာမရည္မရြယ္ထားဘူး။
အဲရည္ရြယ္ထားတယ္။ကဲၾကည္႕ထပ္လည္ေနျပန္ျပီ။လည္တာေတြမ်ားေနေတာ့လည္မူးေနျပန္ေရာ အကုန္မူးေနေတာ့ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္သြားေရာ၊ေဟာပံုမွန္ျဖစ္ေနတာကေန အရည္ဝင္ျပီးမူးလာေတာ့ေတာ့ မူလအေနအထားျပန္ေရာက္ျပန္ေရာ။အဲပတ္ခ်ာကျပန္လည္ေနျပီ။အရက္သမားေတြလဲ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင္းမူးေကာင္းမူးေနႏိုင္ျပန္ျပီ။
အကုန္လံုးမိုးခါးေရေသာက္ၾကရျပီဆိုပါေတာ့၊ လူတစ္ေယာက္က မေသာက္ဘူးတင္းခံတယ္၊ အဲမေသာက္ဘူး၊ဟုတ္တယ္၊မေသာက္ဘူး၊မေသာက္ဘူး၊မုိးခါးေရေသာက္ရင္ရူးႏိုင္တယ္။
အဲတင္းခံလိုက္တာတစ္ေလာကလံုးမိုးခါေရးေသာက္ျပီးခ်ိန္မွာသူက်န္ေနတယ္မေသာက္ေသးဘူး၊
ဒီအခ်ိန္မွာပဲသူအလိုလိုအရူးျဖစ္သြားေရာ။အဲေကာင္းေနတဲ့လူကရူးတာလား၊ရူးေနတဲ့လူမွေကာင္းတာလား။
မူးေနတဲ့လူမွေကာင္းတာလား၊အမူးေျပတဲ့လူမွေကာင္းတာလား။ကၽြန္ေတာ္က မူးေနတာလား၊ရူးေနတာလား။ အားလံုးကေရာ။ ေမးလိုက္ေျဖလိုက္နဲ႕ သံသရာက ဆန္႕မရေအာင္ရွည္သြားျပန္ေရာ...။အသာေလးအေရာင္ေျပာင္းတက္စီးသြားယံုနဲ႕ျပီးေနတာကို အလုပ္ရႈပ္ခံေနမိတာမ်ားလား။ ဘယ္ေတာ့မွရွင္းမရႏိုင္တာမ်ိဳးလား။ဘာျဖစ္ျဖစ္မနက္ျဖန္မွာမ်က္ႏွာသစ္ဖို႕ ဒီလည္ေနတာၾကီးမွာဆက္ေမ်ာေနဖို႕လုိေသးတာပဲေနာ့္...။
အမွတ္ရစာတစ္ခုခုၾကံဳေတြ႕တိုင္း ကၽြန္ေတာ္သတိရရေနတက္ပါသည္။ သူမလည္းကၽြန္ေတာ့္လို တစ္ခုခုခံစားေနရမည္ဟုကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။
ဟုတ္ခ်င္မွလဲ ဟုတ္လိမ့္မည္ ။ သူမသည္အဆိုးမရသည္႕ မိုးစက္ပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ႏွင့္တူသည္ဟူ ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူၾကားမွာ မိုးစက္ပြင့္ေလးေပါင္းမ်ားစြာ
ျဖတ္စီးဆင္းဖူးပါသည္။ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္လက္ခ်င္းတြဲျပီးလမ္းအေတာ္မ်ားမ်ားလဲေလွ်ာက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူမတို႕ ေက်ာခိုင္းခ်ိန္တြင္ ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္သူမကို မလွည္႕ၾကည္႕မိခဲ့။ သူမလဲလည္႕ၾကည္႕မွာမဟုတ္ဘူး တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္သည္။
အခုေတာ့ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနၾကေတာင္ကုန္းေလးထိပ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲထိုင္ေနျပီး တစ္ခါတုန္းက သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ အမွတ္တရေလးမ်ားကို သတိရေနမိပါသည္။The Ritz Cafe မွာအတူထိုင္ခဲ့စဥ္က သူမျပံဳးခဲ့တဲ့အျပံဳးတစ္ခ်ိဳ႕က ေပ်ာက္ျပယ္ခဲ့ပါျပီ။ အျခားတစ္ေယာက္ႏွင့္သူမျပံဳးေနႏိုင္ပါသည္။မေသေတာ့ မေသခ်ာပါ။ မေသခ်ာပါ... ကၽြန္ေတာ္ကဘယ္ေသာအခါကမွ် မေသခ်ာခဲ့ပါ။
"ဝက္ျခံေတြ႕ရင္ေလညွစ္လိုက္ရမွေက်နပ္တာ"
"နင့္မ်က္ႏွာမွာ ငါစိတ္ဝင္စားတာတစ္ခု ရွိတယ္ သိလား"
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုငါ့ဝက္ျခံေတြမလားဆိုေတာ့"အင္း"လို႕ျပန္ေျဖတက္တဲ့သူမကိုသတိရပါသည္။သူေျပာခဲ့သလို သူမသည္ကၽြန္ေတာ့္ကိုအဆံုးစြန္အထိနားမလည္ခဲ့ပါ။ထိုနည္၎ ကၽြန္ေတာ္ သည္အခ်စ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာနားမလည္ခဲ့ပါ။ အခ်စ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတူတူစားခဲ့ေသာ အာလူးေၾကာ္ကေလးမ်ားလို႕ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိလွ်င္ေရာ ... သူမ မည္သို႕တုန္႕ျပန္မည္နည္း။ မိုးစက္ေလးမ်ား ကၽြန္ေတာ့္အေပၚက်လာပါသည္။ဆိုင္သလား မဆိုင္သလားေတာ့မသိပါ ကၽြန္ေတာ္ သူမကိုလြမ္းမိပါသည္။သူမအေၾကာင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲကဆြဲထုတ္ေနမိပါသည္။ "ငါ့ရည္စားထဲမွာ နင္က အရုပ္အဆိုးဆံုးပဲ"လို႕သူမ ေျပာ ဘူးပါသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ ဒုကၡမ်ားၾကားမွ အခက္အခဲမ်ားၾကမွ ရဲရဲဝ့ံဝံ့ သူမကို ခ်စ္ေၾကာင္းေျပာခဲ့ပါသည္။သူလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္သည္ဟုျပန္ေျပာခဲ့ပါသည္။
ေငြေၾကးအပါအဝင္ အဘက္ဘက္မွ အဆင္မေျပမႈမ်ားႏွင့္ သူနွင့္ကၽြန္ေတာ္ ျပသနာေတြတက္ခဲ့ၾက၊ျပန္ေျပလည္ခဲ့ၾကႏွင့္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်စ္ခဲ့ၾကပါသည္။
ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ျပည္႕စံုသူတစ္ေယာက္ႏွင့္သူမအဆင္ေျပေနျပီဟု ထင္သည္။ သူႏွင့္သူမလဲရန္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ သူမအေပၚ ကၽြန္ေတာ္သိလွ်က္ႏွင့္
ၾကဴးလြန္မိခ်င္းတစ္ခုရွိသည္။ သူမသည္နမ္းျခင္းကို မုန္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ဟု ဝန္ခံခဲ့သည္။ သူမႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ၾကားထဲတြင္ကၽြန္ေတာ္ သိလွ်က္နဲ႕ ၾကဴးလြန္ခဲ့ေသာ အနမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ရွိသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုထဲ၊ကၽြန္ေတာ့္ရံုးခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ၊ အင္းယား ကန္ေဘာင္က A21 ဟုေရးထားေသာထိုင္ခံုေပၚ၊ တစ္ခါတစ္ခါပိတ္ပိတ္ေနတက္တဲ့ The Ritz ေကာ္ဖီဆိုင္၊ Coffee Circle ရဲ႕ အေပၚထပ္ The Vue ေကာ္ဖီဆိုင္၊ ေခ်ာင္းသာမွေဟာ္တယ္အခန္းေလး၊ အာရွနဂါးExpress ကားေပၚ ၊ အစအစရွိေသာေနရာေတြတြင္ သူမအားကၽြန္ေတာ္အနမ္းတစ္ခ်ိဳ႕ ၾကဴးလြန္ခဲ့သည္။ ထို႕အနမ္းမွအပ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မ်ားစြာေစာင့္ထိမ္းခဲ့ၾကသည္။ ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နမ္းခဲ့ေသာ ျဖဴျဖဴစင္စင္ အနမ္းမ်ိဳးအား အခ်ားလူတစ္ေယာက္ပုိင္ဆိုင္ေနျပီဟုထင္မိသည္ ထို႕အတူ သူမကၽြန္ေတာ္တို႕ေစာင့္ထိမ္းခဲ့ၾကေသာျဖဴစင္မႈမ်ိဳးကို သူေစာင့္ထိမ္းေနမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္တထစ္ခ်ယံုၾကည္ေနမိပါသည္။ ယခုေတာ့ သူမကိုကၽြန္ေတာ္မနမ္းေတာ့ပါ။ ထို႕အတူ ကၽြန္ေတာ္အနာဂါတ္တြင္ အနမ္းေတြအစား သူမအား လြမ္းေနသည္႕ အလြမ္းမ်ားသာ က်န္ရစ္ေနပါေတာ့သည္။
ေလာေလာလတ္လတ္အေျခအေနရ ရာသီဥတုသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ပါေတာ့မလို မပါေတာ့လိုနဲ႕ ညိဳမလို လင္းမလိုျဖစ္ေနသည္။
လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႕ရင္ျမင္ႏိုင္ေသာ မီးခိုးမ်ားအူ၍ ထြက္ေနေသာ ေတာင္ေစာင္းတစ္ေနရာလဲေတြ႕ေနရေသးသည္။
လြန္ခဲ့ေသာမိနစ္အနည္းငယ္က တီးထားေသာ ဂစ္တာေလးသည္ ပိုးလိုးပက္လတ္လဲေနသည္။ လြန္ခဲ့တဲ့မိနစ္အနည္းငယ္ မယင္ငယ္ တုန္းပိသံ ႏွင့္ဆိုထားသည္
"တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႕သိနားလည္ငိုေကၽြးဖို႕..."ဆိုတဲ့ chorusေလးညည္းမိတိုင္း ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီးၾကဴးမိသည္။ ခ်ီးၾကဴးမိသည္႕စကားလံုး အား ကၽြန္ေတာ္ ေခ်းၾကဴးမိသည္ဟု ေပါင္းမိသည္ ထို႕ေနာက္ ျခီးၾကဴးမိသည္ဟုေပါင္းမိသည္ ေနာက္ဆံုး ေစာေစာက စာေၾကာင္းမွာလိုေပါင္းလိုက္သည္။ မွန္ခ်င္မွန္မည္ မွားခ်င္လဲမွာေနႏိုင္သည္ ။ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံု အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တာဝန္မယူႏိုင္။ ေလာေလာလတ္လတ္ အေျခအေနရ နားထဲတြင္ရယ္သံအခ်ိဳ႕ကိုစိတ္တိုေနသည္။
ဘဝဆိုတာကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကည္႕ေနသည္ ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္ရယ္ခ်င္သြားသည္။ ဟုတ္သည္ ... သူ႕ဟာသူ ေဆာက္တလြဲျဖစ္ေနသည္။ ခပ္ရိုင္းရိုင္သံုးမိ၍လားမသိ ရန္ကုန္မွ မာဆက္အမည္ခံ ဘိေတြအေၾကာင္းသတိရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိနားလည္စြာ ကစားဖူးေသာ ေနရာမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႕ေနာက္တစ္ေနကုန္အင္တာနက္ထိုင္သံုး ဘူးေသာ တိုက်ိဳဒိုးနပ္ကိုသတိရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာလံုးေပါင္းမွာသည္ဟု ေဝဖန္တက္သူမ်ားကိုလဲသတိရေနသည္။ ဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ သတ္ပံု မစစ္ပါ....။ လက္ရွိအေနအထားရ ကၽြန္ေတာ္မွားေနႏိုင္သည္ ျမင္ခဲ့သည္ပင္လွ်င္ အမွန္ကိုျပင္ဖို႕ကၽြန္ေတာ့္တြင္အစီအစဥ္မရွိ။ အစီအစဥ္ဟူ၍ ဆိုရေအာင္လည္း မည္သည္႕အရာက အစဥ္လိုက္လာေနသနည္း....။ ေျဖပါ။မေျဖႏိုင္လဲေနပါ။ ထူးအိမ္သင္ဆံုးသြားတာၾကာျပီ ဒါကိုကၽြန္ေတာ္္သိသည္ ခင္ဗ်ားတို႕လဲသိပါလိမ့္မည္
သူ႕သီခ်င္းတခ်ိဳ႕ရွင္သန္ေနသည္.... ခ်စ္ခ်င္းအားျဖင့္ သူ႕၏ အျခားေသာဖန္တီးမႈမ်ားကိုေတာင့္တသည္။ အနည္းဆံုးေသာ မိမိဒိုင္ယာရီ မွ ေကာင္းႏိုးရာရာမ်ား(အေကာင္းျခည္းပဲေရးထားေသာ မွတ္တမ္းမ်ား) အားေကာက္ႏႈတ္၍ စာအုပ္ေရးေရာင္းသူမ်ားကို အျမင္အနည္းငယ္ကတ္ေနသည္။ ထို႕ေနာက္စကားၾကီးစကားၾကယ္ ေျပာလြန္းေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုစာမ်ိဳးနဲ႕ေစာင္းခ်ိတ္ရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစားမိသည္။ ယခုေလာက္ႏွင့္လံုေလာက္ျပီဟုထင္တယ္။
အတိတ္သည္ ခပ္မွိန္မွိန္ ရွိေနသလို အနာဂါတ္သည္ ဝိုးတိုးဝါးတားျဖစ္ေနသည္။ မေန႕ညက မန္ယူရႈံးသည္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သည္။
ဘာရယ္မဟုတ္ သူတို႕ကိုမုန္းသည္။ သူတို႕လဲ ကၽြန္ေတာ့္အားသိမည္ဆိုလွ်င္ မုန္းႏိုင္ပါသည္ ။သို႕ေသာ္ သူတို႕ကၽြန္ေတာ့္အားမသိသျဖင့္
အမုန္းသံသရာမရွည္ေတာ့ ကံေကာင္းသည္။ မဆီမဆိုင္ လြန္ခဲ့ေသာလအနည္းငယ္ကလားမသိေတာ့ ေသသြားျပီၾကားေသာ ေရဘဝဲေပါလ္အားသတိရသည္။
ျပည္႕ၾကီးငါး ,ကင္းမြန္သို႕မဟုတ္ေရဘဝဲ ထုတ္ထုတ္ ထုတ္ထုတ္ေနမည္႕ ပင္စာအခ်ိဳ႕စားခ်င္ေနသည္။ မနက္တုန္းက ပိုတဲ့ အီၾကာေကြးေလးလဲ ကၽြန္ေတာ့္လို ေပ်ာတီးေပ်ာ့ဖတ္ျဖစ္ေနျပီဟုထင္တယ္။ညေနေလးနာရီခြဲေက်ာ္ျပီ ယခု ကၽြန္ေတာ္လဲ ႏွစ္လံုးထီထြက္ခ်ိန္ကို သတိမိလာေၾကာင္းစဥ္းစားမိသည္။
ထိပ္စီးျငိမ္ေလာက္ျပီဟုထင္သည္၊ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ႏိုင္သည္။ယေန႕ခန္႕မွန္းခ်က္မ်ားအရ မနက္ျဖန္ျဖစ္လာမည္႕အေၾကာင္းတရားမ်ားအား မနက္ျဖန္တြင္သိႏိုင္မည္ဟု သတင္းရရွိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြေလာကၾကီးကိုတန္ဖိုးေတြကိုယ္စီကိုယ္စီသတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္ကၽြန္ေတာ္တို႕အေတြးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတၱေတြနဲ႕ ဘဝေတြကိုတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္ အမွန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွားပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ပံုစံခြက္တစ္ခုထဲမွာအံဝင္ခြင္ၾကေနထိုင္ခဲ့ၾကရတာမဟုတ္လား။
ဆိုၾကပါစို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြကို မူးယစ္ေဆးဝါးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေကာင္းအဆိုးေတြေဝဖန္ခ်က္ေတြရွိလာတယ္ေပါ့ မူးယစ္ေဆးဝါးသည္ ခဏတာမွ် သာယာမႈေပး၍ ဆင္းရဲမႈေပါင္းမ်ားစြာ ပ်က္စီးမႈေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္တာေၾကာင့္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွတားျမစ္သည္ ဆိုပါစို႕ .... အဲ့ဒိမွာတင္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေလာေလာ လတ္လတ္ဘဝ ကိုဖက္တြယ္လိုမႈေတြအထင္းသာျမင္ႏိုင္တယ္လို႕ထင္တယ္။အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႕ထဲက တစ္စံုတစ္ေယာက္သာ ထိုအဖဲြ႕အစည္းကို ဆန္႕က်င္မိ ခဲ့ျပီဆိုလွ်င္လဲ ထိုသူကို လူ႕အဖြဲ႕အစည္းက အေႏွးနဲ႕အျမန္ျဖတ္ထုတ္ျပစ္ဖို႕ၾကိဳးစားမည္မွာအေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြသည္ ဥပေဒေတြတည္ထြင္ခဲ့
ၾကသည္၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ထဲမွာ လူတစ္ခ်ိဳ႕က ဘုရားသခင္ကိုယ္စီဖန္တီး၍ ကၽြန္ေတာ္တို႕အား ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ သူတို႕နာမည္က်န္ရစ္ေစကာ အႏိုင္ယူဗိုလ္ၾကခဲ့သည္
ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ အမွန္အမွားေတြအတြက္ စစ္ပြဲေတြဖန္တီးခဲ့သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ထဲမွ အရာရာကိုဖန္တီးခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုးသည္ အမွန္ ၊
အမွားၾကာမွာ ပိတ္မိေနၾကသူေတြသာျဖစ္ၾကပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာရက္အနည္းငယ္က ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အမ်ိဳးသမီးက သူတို႕၏ ကေလးသည္အရာရာသာမာန္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာခဲ့ရာ မဆီမဆိုင္ ကမူး၏ The Outsider(စည္းျပင္ကလူ)အေပၚဆရာ ထင္လင္းဘာသာျပန္ရာေရးသားခဲ့ရာ ဖတ္ခဲ့မိေသာအမွာစာက စိတ္ထဲေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုသည္ ပံုမွန္အေနအထားျဖစ္ၾကပါသည္ ကၽြန္ေတာ္တို၏ အသက္ရွဴသံမ်ားတြင္ပင္မူ ပံုမွန္အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တြင္ တစ္ေယာက္ေယာက္၏ အေျခခံအားျဖင့္ မိမိအေပၚအားၾကခံလိုျခင္း မိမိအားၾကရေသာလူမ်ားေနရာတြင္ အစားထိုးခ်င္း၊ ဇတ္ေကာင္တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာတြင္မိမိကိုယ္ကိုယ္ အစားထုိးကာ Shakespears ၏ျပဇတ္ဆန္ဆန္ဇတ္လမ္းမ်ားဖန္တီးခဲ့ၾကျခင္း စသည္ျဖင့္ အေတာ္ခပ္ဆင္ဆင္ တူေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ မာဆိုးကဲ့သို႕စည္းျပင္ကလူ ကိုလည္း ထိုပံုျပင္အတိုင္းသာ စီရင္ခဲ့မည္႕သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ေလာကတြင္အျခားေသာအရာမ်ားႏွင့္အသက္ရွင္သန္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾက ရာတြင္လည္း ဘဝနဲ႕ခ်ည္ကာ လိမ္ညာတက္သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။တကယ္ေတာ့ ေလာကတြင္ ေကာင္းျခင္း၊ဆိုးျခင္း၊ မွန္ျခင္း၊မွားျခင္းအားလံုးသည္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္ တိုင္ေရးသားခဲ့သည္ ဥပေဒမ်ားသာျဖစ္ၾကပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ကိုယ္တိုင္ေရးသားခဲ့ေသာ အရာမ်ားႏွင့္ပိတ္မိေနတက္ၾကသည္။ထို႕အျပင္အျခားလူမ်ားေရးသားခဲ့ေသာအရာမ်ားတြင္လည္း ပိတ္မိေနတက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အခ်ိဳ႕သည္ထဲမွ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ တကြ ဘာသာတရားအခ်ိဳ႕တီထြင္ခဲ့သည္။ ထို႕အတူ ဘုရားသခင္ဆိုသည္႕ မင္းသားေခါင္းႏွင့္ဘီလူးမ်ားကိုလည္းဖန္တီးခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရွိခဲ့ေသာ္ ဘာသာတရာမ်ားတြင္ ဖန္တီးသူမ်ား၏ ေလာဘအခ်ိဳ႕လဲပါရွိလာတက္ပါသည္
မိမိကုိယ္ကိုယ္အားကိုခ်င္စိတ္နည္းေသာသူမ်ားသည္ ထိုဇတ္ေကာင္အား အဆမတန္အားကိုးတက္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္အားလံုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ အျပဳအမူမ်ား ႏွင့္တိုက္ရိုက္ အခ်ိဳးၾက ျဖစ္တည္ေနၾကသူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ ထို႕ကဲ့သို႕ေနာက္တြင္ၾကိဳးကိုင္ေနမည္႕ ဇတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္မွမရွိသည္မွာ ၾကိမ္းေသသည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။
အမွန္က ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ မ်ဥ္းမ်ားႏွင့္ပိတ္မိေနခဲ့ၾကသည္၊ ထိုမ်ဥ္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ဘဝမ်ားကို ကန္႕လန္႕ျဖတ္အေနအထားလည္းေကာင္း၊ေထာင္လိုက္ အေနအထားလည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္ေရးဆြဲခဲ့ၾကသည္ ။ဒီဂရီအနည္းငယ္ တိမ္းေဆာင္းယံုမွလြဲ၍ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ မ်ဥ္းမ်ားႏွင့္သာ အသက္ရွင္ေနခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။
အရင္လိုပါပဲလို႕ သံျပိဳင္ေအာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ့ကိုမူးေနျပီ။
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ မူးေနေလာက္ျပီ။
လက္ထဲက Guitar က Chords ေတြကို ဘယ္လိုလိုက္ေျပာင္းေနမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက ေအာင္ျမင့္ျမတ္ခ်ကြာ ဆို အျဖဴေရာင္ အရည္တစ္ခ်ိဳ႕ထပ္ထည္႕ေပးတာမွတ္မိတယ္။
"ဒီေနရာကမင္းသိတဲ့ အတိုင္းပဲ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးရက္ရက္စက္စက္ေအးစက္ေနတာ မင္းရင္ဘတ္ထဲကို
ေႏြးေထြးတဲ့ ဒီအရက္ပဲ၀င္ႏိုင္တယ္" လို႕ေျပာမွ ပတ္၀န္းက်င္ရင္ ေအးစက္မႈဒဏ္ကိုသတိထားမိတယ္
ေနာက္ျပီး တစ္ၾကိဳက္ေမာ့ခ်လိုက္တယ္။
"ကဲကဲ ေနာက္တစ္ပုဒ္"လို႕ တစ္ေယာက္က ထေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က
ကိုယ့္ဟာကိုမွန္မယ္ထင္တဲ့D key ေလးနဲ႕ ထူးအယ္လင္းနဲ႕ မီးမီးခဲ ဆိုထားတဲ့ "မင္း" ကို
Intro အလံုးေလးေတြ စတီးလိုက္တယ္။
"ကမၻာေလာကၾကီးခဏရပ္တံ့သြားသလိုပဲ ငါထင္တယ္ မင္းနဲ႕ဆံုတိုင္းကြယ္" ဆိုတဲ့စာသားကို စဆိုလိုက္ေတာ့
သူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္မေကာင္းသလိုၾကည္႕တယ္ ျပီးေတာ့လိုက္မဆိုၾကဘူး။
Chours ပိုဒ္မွာ မင္းဆိုတာ "မီး" ဆိုျပီးအစားထိုးဆိုဆိုေနလို႕ မင္းရူးေနျပီလို႕ သူတို႕ေျပာဘူးၾကတာကိုး။
"ေသခ်ာတယ္ ငါ့ရဲ႕အသက္ဟာ မင္းပဲ"လို႕သီခ်င္းကိုဆံုးခ်ိန္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ပုခံုးကိုလာ ကိုင္ျပီး။
"သားၾကီး ငါစိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ"လို႕ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္"၀မ္းသာမိေသးတယ္"
ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ကေန သူ႕ စီကို မိသားစု ဘ၀တစ္ခု ေႏြးေထြးမႈတစ္ခု ကို ေမွ်ာ္လင့္ျပီးထြက္သြားခ့ဲတာ
လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လေလာက္ကေပါ့။ အခုလိုျပန္လာျဖစ္လိမ့္မယ္လို ၾကိဳမေတြးထားလို႕ အျပီးႏႈတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ အကိုလိုကၽြန္ေတာ့္အေပၚေကာင္းတဲ့
သူငယ္ခ်င္းက "မင္းေၾကာင့္ ငါတို႕ဘယ္ေလာက္ရင္နာခဲ့ရလဲ"လို႕ေျပာတုန္းက အင္မတန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
"ဘာျဖစ္ျဖစ္ျပန္ေတြ႕တာ၀မ္းသာတယ္"လို႕ေျပာျပီး ေပြ႕ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ ေအးစက္စက္အရပ္ေဒသက ေႏြးေထြးမႈကို ရွားရွားပါပါးရွာေတြ႕ခဲ့ရတာ။
ေကာင္မေလးေရ မင္းတို႕ရဲ႕ ခပ္ပူပူ အရပ္ေဒသ က မင္းေျပာခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြက နားလည္မႈ ဆိုတာ တည္ေဆာက္ဖို႕မွမျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပဲ။
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အျဖဴေရေတြကို တလွည္႕ ေရကိုတလွည္႕ ေသာက္ျပီး ပဲၾကမ္းတစ္ေစ့ႏွစ္ေစ့၀ါးျပီးေတာ့ခြဲသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေျပာမိေသးတယ္"ဘယ္လိုမွ မထင္ထားတဲ့ခြဲခြာမႈေတြနဲ႕ ငါတို႕ခြဲခြာခဲ့ရတယ္ ေဟာအခု ဘယ္လိုမွ မထင္နဲ႕ ဆံုစည္းမႈေတြနဲ႕ ျပန္ဆံုၾကတယ္
တစ္ေန႕ျပန္ဆံုရမယ္"ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ျပန္ျပည္႕လာေတာ့အားလံုး ၀မ္းနည္းတာ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားၾကတယ္။
အဲ့ဒိစကားကိုလက္လြတ္စပယ္ေျပာျပီးေတာ့ အရက္ခြက္ကို ေမာ့ခ်လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။
"ေကာင္မေလးေရ မင္းနဲ႕အေတာ္ေ၀းကြာသြားၾကျပီ" အလင္းေမွ်ာ္စင္ထဲကလို ေမွ်ာ္ခဲ့သလို မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းကြာတဲ့ ေန ကေနေတာင္ ေနေရာင္ျခည္ ေရာက္ေနႏိုင္တာပဲ ဆိုတဲ့ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ေျပာက္သြားျပီကြာ.။ ဒီေနေရာင္ကို ကမၻာကေတာင္ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားနဲ႕သာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာ
မဟုတ္လား။ တစ္ဖက္လင္းဖို႕ တစ္ဖက္က ေမွာင္ေပးခဲ့ရတာခ်ည္းပဲေလ။ ငါကေလာဘၾကီးျပီး ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့တာ....။
ငါဆိုတဲ့ေကာင္က အလင္းတိုးမေပါက္ေမွာင္တာေလ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အလင္းဆိုတာ ကို မ်က္စိၾကိမ္းစြာခံစားခြင့္ရတဲ့တာအတြက္ေပါ့။
အခုေတာ့ ငါ့အရင္ဘ၀ အရင္ေနရာမွာငါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးအသက္ရွင္ဖို႕ အဆင္ေျပျပီ...။မင္းကေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ဖို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီေလ။
အခ်ိန္အခါမဟုတ္တဲ့ရြာခ်တဲ့မိုးေၾကာင့္ နည္းနည္းလန္႕သြားေသးတယ္ ေနာက္ေတာ့ဒီေနရာမွာထူးဆန္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ေတာ့စိတ္ထဲကျပံဳးလိုက္မိေသးတယ္။
ေနာက္တစ္ပုဒ္ကေတာ့ F Chord ေလးကိုကိုင္ျပီး "မိုးစက္ေတြနဲ႕ ေလနဲ႕ေရာျပီးအေျပးႏွင္လို႕ရြာေလတိုင္း...."ဆိုျပီးIntro ေလးေအာ္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္တူတူလိုက္ဆိုၾက ေနာက္Guitarတစ္လက္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ၀င္တီးနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပြဲေလးကစိုစိုေျပေျပေလးျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခြက္ျပီး ေနာက္တစ္ခြက္ ေနာက္တစ္ခြက္နဲ႕ အေတာ္မူးလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေခါင္းမိုးကယိုေနတဲ့ ေရကိုေတာင္ဂရုမဆိုက္အားေတာ့ဘူး ထိုးအိပ္ဖို႕ျပင္ၾကေတာ့ သူခ်ံဳေနတဲ့ေစာင္ေလး လာျခံဳေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစီကေန အေတာ္ေႏြးေႏြး ခံစားခ်က္မ်ိဳးရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္ ။ "သူငယ္ခ်င္းမင္းျခံဳအိပ္ပါကြာ"လို႕ ျပန္ေပးလိုက္ေတာ့ သူကတို႕က အကုန္တူတူျခံဳအိပ္ၾကမယ္ ေျပာေတာ့မွအကုန္သေဘာတူၾကတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ အကိုတစ္ေယာက္္က "မင္းေစာင္အားလံုးထက္ေႏြးမဲ့ေစာင္ေလး ရွိတယ္ေလကြာ" လုိ႕ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ပစၥည္းထည္႕တဲ့အိပ္ကိုေမးေငါ့ျပေတာ့ "ကၽြန္ေတာ္ဒီေစာင္ကိုျခံဳေတာ့အိပ္မွာပါ ဘယ္ေတာ့လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္တဲ့ေန႕"လို႕ေျပာေတာ့ အံ့ၾသသလိုၾကည္႕ေနတယ္ ေနာက္ေတာ့မွ "အဲ့ဒါ သူမကိုေမ့သြားမဲ့ေန႕ေပါ့အကိုရာ" လို႕ေျပာေတာ့ "ေဆာရီးညီေလးရာ"ဆိုျပီးျပန္ေျပာတယ္ ေနာက္တယ္တူတူအိပ္ယာ ၀င္ျဖစ္ၾကတယ္။ မိုးစက္ေတြနဲ႕အတူ အလြမ္းေတြကလဲ တဖြဲဖြဲ။
တစ္စံုတစ္ရာကိုနားလည္ဖို႕အဆင္သင့္မျဖစ္ခင္
ငါတို႕က ေမ့ေလ်ာ့ဖို႕ျပင္ဆင္ခဲ့တာေနာ္...။
ခ်စ္သူေရးေပးခဲ့တဲ့ ဘ၀ေန႕စြဲတစ္ခ်ိဳ႕ကို
ေဆးေရာင္မွိန္မွိန္နဲ႕ ျပန္ေတြ႕ခဲ့ခ်ိန္
သူ႕ေပးခဲ့တဲ့ခြန္အားနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္စြာတက္ခဲ့ဖူးတဲ့
ေတာင္ထိပ္မွာ အသံကုန္ေအာ္ျပစ္လိုက္တယ္
အလြမ္းေတြအေၾကာင္းေပါ့။
ေနာက္ဆံုးမွာ၀န္ခံျခင္း
ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုစာမ်ိဳးေတြ မေရးျဖစ္ေအာင္ထိမ္းသိမ္းသည္႕ၾကားက မရည္ရြယ္ပဲေရးမိသြားတယ္။အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရလွ်င္ ဒီအလြမ္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အက္ကြဲသံေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာထဲတြင္ပါ၀င္ေသာ သက္ဆိုင္သူအား မည္သို႕မည္ပံုမွ် စိတ္အေႏွာက္အရွက္ေပးလိုျခင္း၊ အေၾကာင္းၾကားလိုျခင္းမရွိေၾကာင္း
မိမိကုိယ္ကို ယံုၾကည္သျဖင့္ လိပ္ျပာသန္႕စြာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္blog တြင္ေရးသားလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ျခင္းတရား၏ ပါ၀င္ပစၥည္းမ်ားအနက္မွ အလြမ္းမ်ား အေၾကာင္းအား ေအာက္သက္ေၾကစြာ ဖတ္ရႈခဲ့သူတစ္ဦးပါ...။
[၁]
ကၽြန္ေတာ္မွာ အေရာင္မွိန္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္....။
အဲ့ဒါကိုကၽြန္ေတာ္ယူျပီး အခမ္းအနားတစ္ခုျပင္ဆင္လိုက္တယ္
ေနာက္ျပီးအခမ္းအနားေခါင္းစဥ္းမွာ အိပ္မက္မ်ား၏ဇာပနလို႕ေပးလိုက္တယ္။
အဲ့ဒိအခမ္းအနားမွာ ကၽြန္ေတာ္နာနာက်င္က်င္ငိုေကၽြးေနခဲ့တာကိုု ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရတယ္။
[၂]
ရာသီဥတုခပ္အံု႕အံု႕မႈိင္းကို အရမ္းၾကိဳက္တက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေတာက္ပခြင့္ဆံုးရႈံးခဲ့လို႕
ငိုေကၽြးေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းသြားတယ္မွတ္လဲ။
တကယ္ပါ ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ျခားတစ္ဖတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားခဲ့တာ။
[၃]
ဘ၀ဆိုတာ ကိန္းဂဏန္းတစ္ခု ထားပါေတာ့....။ အတိတ္တုန္းက ရခဲ့ဘူးတဲ့ ၁မွ၉ အတြင္းက
တန္ဖိုးတစ္ခ်ိဳ႕ပါမယ္ ေနာက္ျပီး ခဏခဏတြင္းဆံုးၾကတက္တဲ့ သုည ေတြအေၾကာင္းပါမယ္
ေနာက္ျပီး အေနာက္မွာေနလို႕မရတဲ့ သုညတစ္လံုးရဲ႕ ရာဇ၀င္ပါမယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ဘ၀က အလိုလို
ျပည္႕စံုသြားတယ္။
[၄]
အမုန္းေတြကိုေတြ႕ေတာ့ ခါးထဲက တစစ္စစ္နဲ႕နာလာတယ္ ။
ေနာက္ေၾကာကို ဓါးခ်က္ေတြ၀င္လာေတာ့မွ သစၥာေဖာက္ခံရမွန္းသိခဲ့တာ
လံုး၀အျဖဴထည္ မဟုတ္ခဲ့ေတာင္ အတန္အသင့္ ရိုးသားခဲ့တာပါ....။
[၅]
ငယ္ငယ္က အေမဆိုျပတဲ့ မွားတဲ့ဘက္ကသီခ်င္းနဲ႕ ဘ၀ကိုသာယာျပစ္လိုက္တယ္
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ (သို႕မဟုတ္) ဗလာ။
[၆]
အခန္းဆက္၀တၳဳေတြေခါင္းထဲေရာက္လာေတာ့ ဒုကၡေတြနဲ႕သာယာခဲ့ဘူးတဲ့အိမ္ေလးသတိရတယ္။
အလြမ္းေတြအေၾကာင္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္တုန္းက သစၥာေဖာက္ခန္းမပါခဲ့ပါလား...။
[၇]
အရင္တစ္ခါ အရင္ေနရာမွာ ဟုတ္တယ္ေသခ်ာတယ္ ဒါ ဒီဂ်ာဗူး မဟုတ္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ အခုမွေတာင္တစ္ခုရဲ႕ ထိပ္ကေန ေကာင္းကင္ကို အၾကယ္ဆံုးၾကည္႕ခြင့္ရတာ။
[၈]
ငယ္ငယ္တုန္းက သက္တံဆိုတာကို အသဲအမဲလိုက္ရွာဘူးတယ္....
အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတြ႕လိုက္ရတာ သူဟာလဲခပ္မွိန္မွိန္ရွိေနတက္တာပဲေလ
သက္တံ့ကိုကၽြန္ေတာ္ အခုအခ်ိန္ထိ ထြန္းထြန္းလင္းလင္း မေတြ႕ဘူးတာလဲျဖစ္ႏိုင္တာေပါ့။
[၉]
ပ်ံသန္းသြားတဲ့ငွက္ကေလးကိုလွမ္းေတြ႕ေတာ့ သနားတယ္
သူ႕မွာ အျမင့္ပ်ံေနႏိုင္ေပမဲ့ ေအာက္က အႏၱရာယ္ကိုေၾကာက္ေနရတာေလ။
အဲ့ဒါပဲ ကၽြန္ေတာ္က ပံုျပင္ထဲကစပ်စ္သီးခူးတဲ့ထဲက ေျမေခြးကိုေလွာင္တုန္းက
ကိုယ့္ကိုကိုမျမင္ေသးဘူး။
[၁၀]
မီးေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္နဲ႕ဒိုင္ယာရီခ်ေရးမယ္ တစ္ေန႕ေန႕ျဖစ္ခြင့္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္စာသားေလး
တစ္စြန္းတစ္စပါလာမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒါအမွန္တရားျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ဘ၀ဆိုတာ ဇတ္သိမ္းေျပးၾကည္႕ရင္ သိပ္ထူးထူးဆန္းဆန္းတစ္ခုမွမရွိပါဘူးကြယ္။
အမွန္းတစ္ရားေတြသာ ရိုက္မယ္ဆိုရင္ ဇတ္သိမ္းခန္းမွာ
ဇတ္ေကာင္အကုန္ကို ဒါရိုက္တာေတြ စာေရးဆရာေတြ သတ္ျပစ္ဖို႕လိုလာျပီ
Happy Ending ဆိုတာက ဘယ္နားမွာမွရွာမေတြ႕တာခက္တယ္။
[၁၁]
Facebook က Life Box ကိုဖြင့္လိုက္တယ္ ဘာေလးမ်ားထြက္လားမလဲလို႕.....
ဘ၀ကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္လိုက္တယ္ တစ္ခုခုထြက္လာမယ္မွတ္တာ
ေနာက္ဆံုးေတာ့ကၽြန္ေတာ္ ျပာ.......။
[၁၂]
ဒီလိုရွိတယ္ ေသခ်င္းတရားမွာ ကိုယ္ပိုင္စီရင္ခြင့္ မရွိမရွိျငင္းခံုၾကမယ္ဆိုပါစို႕
အစြဲေတြမပါဘူးဆိုရင္ ရွိတယ္လို႕ေျပာႏိုင္တယ္....
ေနာက္ဘ၀ဆိုတာရွိမယ္ပဲထားပါဦး ေသျခင္းတရားမွာ အရသာအရွိဆံုးက
အရာရာေမ့သြားျခင္းေလ။
[၁၃]
ရယ္သံခပ္ၾကယ္ၾကယ္နဲ႕ မီးေရာင္ခပ္မွိန္မွိန္ေလးေအာက္မွာ သာယာမႈတစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္။
အတူေ၀မွ်ေသာက္သံုးခဲ့တဲ့ အေပါစား အရက္ေတြအတြက္ ကဲ ေနာက္တစ္ခြက္ဒီမွာ။
Cheers!
သတိရခ်င္းေတြ ခ်ေရးတုန္းက သူမရွာေဖြမေတြ႕ရွိခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ခ်စ္ျခင္းအေၾကာင္း တစ္စြန္းတစ္စပါလာႏိုင္တယ္
မွန္ေသာတရားပါလို႕ ေျပာျပီးမွားေနတဲ့သီအိုရီတစ္ခု ပါလို႕မိမိကိုယ္ကို နာမည္ေပးတုန္းက ခေရပန္းေတြေၾကြတဲ့လမ္းေလး
ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနမိတယ္...။ တစ္ခုပဲ အဲ့ဒိလမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္သူမနဲ႕ မေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။
ကဲထားပါေလ ... အရႈံးဆိုတာလဲမရွိဘူး အႏိုင္ဆိုတာလဲမပါတဲ့ အရာတစ္ခုလို႕ပဲထင္ပါတယ္...။
အမွန္ကေလာကၾကီးက မွ်ေျခမွာရွိေနသင့္တာ..။
ကၽြန္ေတာ္သူမကို ခ်စ္ခဲ့တဲ့အခ်စ္မွာပါကာသနေတြမပါဘူး အေရာင္ေတြမပါဘူး တစ္ခုခုေတာ့ပါခဲ့မယ္
အနႏၱလို႕ေျပာထြက္ေလာက္ေအာင္လဲ သတၱိမရွိေသးဘူး....။
ေလေပၚမွာပ်ံ၀ဲေနတဲ့စြန္ေလးကိုၾကည္႕ရင္းလြမ္းတယ္။Idream application ထဲက ပင္လည္ေအာ္သံကိုခံစားျပီးလြမ္းတယ္။
အဲ့ အညိဳေရာင္သံေလးေတြၾကားတိုင္းလြမ္းတယ္။ ဒီေလာက္ပဲ ဒါဆို အလြမ္းေနာက္ခံပန္းခ်ီကား စဆြဲဖို႕ ကုန္ၾကမ္းလံုေလာက္သြားျပီ...။
"မင္းမွီခဲ့ငါ့ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ပုခံုးေလးကို ကိုင္ျပီး ရင္ထဲကတသက္လံုးေအာင့္ေနေတာ့မယ္"အဲလိုစာမ်ိဳးနဲ႕ လြမ္းေနတာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ဘူး။
အစိမ္းေရာင္မ်က္ခင္းေလးေတြပါမယ္။သဲေတြ၀င္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ပါတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ အဲ့ဒိေလာက္ပဲ။
ေနာက္ခံအေရာင္ကို အညိဳေရာင္ေလးသံုးထားတယ္ အလြမ္းနဲ႕တူတဲ့မိုးေရစက္ေတြ တျဖည္းျဖည္းၾကေနတယ္။
ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ့္ပန္းခ်ီကားက အသက္၀င္ေနတယ္ အတိတ္ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈနဲ႕....။
ပင္လည္ၾကီးကို လြမ္းမိတယ္ သဲေတြကို လက္ထဲစုပ္မိတယ္ အဲတစ္ခုပဲ အာရွနဂါးကားေပၚက ထိုင္ခံုေလး ....
ဟုတ္တယ္ အဲ့ဒါေလးလဲပါသင့္တယ္...။ ဟုတ္ျပီ ေနာက္ျပီးေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအေၾကာင္းပါမယ္...။
ဒီေလာက္ဆိုပန္းခ်ီကားေလးကျပည္႕စံုေနျပီ...။ ဒီပန္ခ်ီကားေလးကို အခန္းထဲမွာခ်ိတ္ထားမယ္ တစ္ဦးပိုင္အေနအထားမ်ိဳးနဲ႕
နည္းနည္းေလာဘၾကီးလိုက္မယ္ ရေနျပီျပီးျပည္႕စံုသြားျပီ။
ဂစ္တာတစ္လက္ရယ္ ၀ီစကီတစ္ခြက္ရယ္(Label ေတာ့ျဖစ္ပေစေပါ့ အေရာင္ကအေရးမၾကီးဘူး)။ အတိတ္ေတြနဲ႕ လံုေလာက္သြားျပီ
အလြမ္းဆိုတာမ်ိဳးကလဲ ၀ီစကီတစ္ခြက္လိုမ်ိဳးပဲ အ၀င္ေတာ့ဆိုးသေယာင္ရွိေပမဲ့ ခံစားတက္တဲ့လူနဲ႕သာဆိုင္သည္ဟုထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အလြမ္းေတြကို ကၽြမ္းက်င္စြာျပဳလုပ္တက္သူတစ္ေယာက္ပဲေလ...။ တကယ္ပါ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာ၏ ပါ၀င္ပစၥည္းမ်ားထဲမွာ
အလြမ္းဆိုသည္မွာအရသာအရွိဆံုးအပိုင္းဟုထင္မိတယ္။ အတိတ္အေၾကာင္းေတြးရင္ ေသြးမတိတ္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြဆိုလို႕လဲ သိပ္မရွိပါဘူး။
အလြမ္းဆိုတဲ့ ေနာက္ခံပန္ခ်ီကားေလးကိုခံစားခ်က္ပါပါေရးဆြဲရာမွာ ေနာက္ခံအျဖစ္ကူညီေပးခဲ့ေသာ အတိတ္ကို အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။
ဤမွ်သာ ... ဆိုလိုတာက ျပီးသြားျပီလို႕ဆိုလိုတာပါ ... ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေနာက္ခံပန္းခ်ီကားေလးက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘက္ထဲက
အခန္းေလးထဲမွာတင့္ေတာင္းတင့္တယ္ေလး ေနထိုင္ႏိုင္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္...။
ေနာက္ဆံုးမွာ၀န္ခံခ်င္း
အထက္ပါအေၾကာင္းအရာေတြ အလြမ္းေနာက္ခံပန္းခ်ီကား ဟူေသာဆရာေမာင္လွမ်ိဳး ၏ စာအုပ္နာမည္ေလးအားသံုးစြဲလိုက္ပါသည္။
ထို႕အျပင္ယခုေရးသားခဲ့ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားတြင္ကၽြန္ေတာ့္ အက္ကြဲသံတစ္ခ်ိဳ႕ပါ၀င္ခဲ့သည္မွာလဲ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။
သို႕ေသာ္ ကာယကံရွင္ အားရည္ညႊန္း၍ ေရးသားခဲ့သည္မဟုတ္ေၾကာင္း နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူမအား ယခုအခ်ိန္ အေနွာင့္ အရွက္ေပးလိုစိတ္
လံုး၀(လံုး၀) မပါရွိေၾကာင္းလဲ ကၽြန္ေတာ္အာမခံပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာရဲ႕ပါ၀င္ပစၥည္းမွာ အလြမ္းက အရသာအရွိဆံုးပဲ ဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ္ခံစားသိရွိျပီးသားျဖစ္ပါတယ္။
ဟုတ္ျပီ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပမယ္ ဒါေပမဲ့ၾကိမ္းေတာ့မၾကိမ္းေသဘူး
အစြဲတစ္ခုကၽြတ္သြားထဲက စာမေရးဘူး ဟုတ္တယ္
ကၽြန္ေတာ္လူေကာင္းမဟုတ္ဘူး . . . . . ။
အထက္ပါစာကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္အနည္းငယ္ ကသာဆိုကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့မယ္ဆိုလွ်င္
အဲဒိတုန္းက အနက္အဓိပၸါယ္နဲ႕ အခုအနက္အဓိပၸါယ္နဲ႕က ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ပါဘူး. . . ။
တစ္ေန႕ေန႕တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာျဖစ္ခဲ့ရွိခဲ့ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ အရာေတြအားလံုးနဲ႕မဆိုင္ဘူး. . .
အခု ကေလထဲလြင့္ေနမဲ့စာမဟုတ္ဘူး. . . .။
ံအခု ေလထဲလြင့္ေနမဲ့သူဟာ . . . .
အခ်ိန္ေတြေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကျပီးရင္လဲ အခ်ိန္ေတြကျပန္ေက်ာ္ျဖတ္ၾကဦးမွာပဲ. . .
ကၽြန္ေတာ္ လဲ သကၠရာဇ္ တစ္ခုမွာက်န္ေနခဲ့ျပီ. . .
ဘယ္ေတြေရာက္သြားတာလဲ. . . ေထာင့္တစ္ေနရာ အေတြးကမၻာမွာ
က်င္လည္ေနခဲ့ေပါ့. . .။ ေရးလိုက္ ျဖတ္လိုက္ နဲ႕စာသားေတြ
အေတြး ဆိုတာကို လုိက္ဖမ္းဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားခဲ့တာပဲ. . .
အခ်ိန္ေစာေသးတယ္ဆိုလဲ ေစာင့္လိုက္ၾကဦးစို႕
ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဆက္လက္စီးဆင္းေနရဦးမွာပဲ. . . . ။
မီးမရႈိ႕ပါနဲ႕ ၊ဂူမသြင္းပါနဲ႕၊ေရမေမွ်ာပါနဲ႕. . . .
ေသတာေတာင္ တစ္ခုခုကိုေမွ်ာ္လင့္မိတာ ဆန္းလား
ဒီခႏၵာၾကီးကိုပဲ သိပ္တက္မက္ၾကတာမဟုတ္လား . . . ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ၊ ဆံုးရႈံးမႈေတြ
အတုအေယာင္စြန္႕လြတ္မႈေတြ. . . .?
ဒီလိုေျပာလို႕ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ဆိုးၾကမယ္နဲ႕တူတယ္ အဲဒါေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမတက္ႏိုင္ဘူး
လူနားထဲ၀င္ေအာင္ စာသားလွလွေလးေတြနဲ႕ခ်စ္ျပတာမွမဟုတ္ပဲ. . . ။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္တုန္းကမွ ရွိမေနခ်င္ခဲ့ပါဘူး ။
ရိတ္သိမ္းခြင့္မရွိခဲ့လို႕ ေခ်ာင္တစ္ရာမွာငိုေနပါေရာ့လား . . .
ဒီမွာ ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတစ္ခုခု စိုက္ခဲ့တာေရာ ေသခ်ာလို႕လား . . . ။
တစ္ေန႕ေန႕ ေနသာေလလာေစဖို႕ စမ္းသပ္ ခဲ့တယ္တဲ့. . . . .
ျဖစ္စဥ္အရဆို မနက္ျဖန္ဆိုတာ လဲစမ္းသက္မႈတစ္ခုပဲ . . .
မေန႕က လဲစမ္းသပ္ ခဲ့တာပဲ. . . အခုေရာ. . . .စမ္းသပ္ေနတာပဲလား?
အို ဘုရားသခင္ဆိုေသာသူ သင္ရက္စက္ခဲ့ေလသလား ?
ဒီအတိုင္းပဲအဆံုးသတ္လိုက္ရမွာႏွေျမာစရာၾကီးပါလား. . . .
ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဆက္ခဲ့တဲ့ ဘ၀ေပါင္းလဲမနည္းဘူး. . .
ညေနခင္းေတြကို ျဖတ္ရံုျဖတ္ခြင့္ၾကံဳမယ္ဆိုလဲ . . .
ဒီေန႕လိုညေနခင္းလိုမ်ိဳး ေနာက္တစ္ခါ ေမွ်ာင္လင့္မိမွာမဟုတ္ပါဘူး. . . ။
တစ္ေန႕ေန႕မွာေတာ့ ရွိခ်င္း ျဖစ္ခ်င္း၏ အဆံုးသတ္ကို ေမွ်ာ္လင့္မိတာ
ေလာဘ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဟု ေမွ်ာ္လိုက္ထားပါတယ္. . . ။
ဘ၀အာမခံခ်က္ဆိုတာေတြကို ျဖိဳခ်ျပီး ေနရာတစ္ခုမွာ လူျဖစ္ရခ်င္း၏တာ၀န္ယူမႈမ်ားကို ထမ္းေဆာင္ရင္း
တစ္ေန႕ေန႕ဆိုတာေတြကိုခဏေမ့ထားမိတယ္. . . . . . . . ။လူဆိုတဲ့ Comments ေတြကို နားေထာင္ရင္
အသက္ဆက္မဲ့မနက္ျဖန္ေတြမွာ . . . ငါဖိနပ္မစီးေတာ့ဘူး. . . ဘ၀ဆိုတာျပသနာေတာ့မဟုတ္္ဘူး
အိမ္မက္ က္ို ဆီက်န္ ေရက်န္ မက္ခ်င္သည္ ။
က်ေနာ့့္ ကိုဇိကုပ္ျပီး နတ္ျပည္ မပို႔ၾကပါနဲ႔ ။ ကိုယ့္ဘာသာကို သြားမည္ ။ က်ေနာ့္
ကို ဇိ လာကုပ္တာမ်ဳိး က်ေနာ္မၾကိဳက္ပါ ။ မနာဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ယားေတာ့ယား
တတ္သည္ ။ ထိုုသို႔ျဖင့္ ဇတ္္ၾကီးက ေမ်ာသြားသည္ ။ ဇတ္ေမ်ာကို လိုက္ဆယ္ရင္း
ပင္လယ္က ေမ်ာသြားသည္ ။ ဘာမွမက်န္ခဲ့ ။
ညာတာပါေတး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ က်ေနာ္ ေ၀းသြားသည္ ။ ညၾကီးမင္း
ၾကီးမွာ သူ႔ကိုသတိရ၏ ။ သူကေတာ့ ေမ့ေနျပီ ထင္ပါသည္။
"ဌာေနဌာန ေကာသလဥာဏ္" ဆိုတာကို က်ေနာ္မသိပါ ။ သိလိုသူမ်ား ဆရာလွသမိန္ ၏
"ၾကြယ္၀ခမ္းနား ျမန္မာစကား" စာမ်က္ႏွာ (၇၂) ကိုရွဳပါ ။ ရႊံေပၚရွဥ့္ေျပး ေသာ္လည္း ရွဥ့္ေမႊး
ရႊံမလူးပါ ။ တိုတဲ့ ေလွ်ာ္က တို၍ ရွည္တဲ့ ေလွ်ာ္က ရွည္ပါဦးမည္ ။ ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္
ဌာန္ကရုိဏ္း က်ဖို႔လိုပါသည္ ။ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ႏွင့္လည္း ဌာန္ကရုိဏ္း က်ဖို႔ လိုပါသည္။
တကူတက တူးေဖာ္ေသာက္ရတာ ၀ိုင္တစ္ခြက္ ျဖစ္၏ ။ ခြက္နဲနဲ ပဲ့ေနသည္ ။ ဗိုက္ထဲသို႔ တဟီးဟီး
တဟားဟား ၀င္သြားသည္ ။ နံနက္ခင္း ကိုမေတြ႕ရ ။ တေပါ့တပါး သြားသည္ဟု သိရသည္ ။ ဧည့္ခံ
ပြဲကလည္း တဗ်စ္ဗ်စ္ ေတာက္ေတာက္ ႏွင့္ ဆူညံေနသည္ ။ မီးရွဴးပြင့္ေတြ တအံုေႏြးေႏြး ေတာက္ပေန၏ ။
ဘယ္သူ႕ကိုမွ တီတီတာတာ မေျပာခဲ့ပါ ။ အိမ္ကိို တလိမ့္ေခါက္ေခြး ျပန္လာခဲ့၏ ။
အႏုပညာက ထိုင္ကားယား ထကားရား ျဖစ္ေနသည္။
သူ႕အေပၚ တတ္စီးမည့္ သူမ်ားကို လိုလားပံု မေပၚ ။ ရထားက ဒေရာေသာပါး ထြက္၏ ။
လူတစ္ေယာက္က ေရႊမန္းျမိဳ႕မွ မမေကသီကို သတိရေနသည္ ။ ဒယီးဒယိုင္ျဖင့္
တူးတူး ဟုေအာ္၏ ။
အႏုပညာသည္ က်ေနာ့္ ဓါးမဦးခ်ေျမ ျဖစ္၏ ။ ဆက္လက္ ထြန္ယက္ ရဦးမည္ ။ တစ္ခ်ဳိ႕က က်ေနာ့္ကို ဓမၼႏၱၱရာယ္ ဟု ျမင္ၾကသည္ ။
ဓမၼၼာေသာက အင္း၀ရာဇာ အျဖစ္ အလြန္ ခ်စ္ၾက၏ ။ ကိစၥမရွိပါ ။
ဓါတ္ၾကီး ေလးပါး ညိွေဆး ဆိုသည္မွာ က်ေနာ္ ့ၾကီးေဒၚ ေဖာ္ေရာင္း ေနေသာ ေဆးျဖစ္ပါသည္။
သူခိုးကို ဓါးရုိး မကမ္္းပါႏွင့္ ။ ကုန္ကုန္ ေျပာရလွ်င္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဓါးရုိးမကမ္း ပါႏွင့္ ။
မႈန္ျပာရီ ေခတ္ႀကီးအတြင္း မွာ သဘာဝတရားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပါးသိုင္းႀကိဳး တပ္၏ ။
နဖူးေရ ဒူးေရ မေကာင္းလွေသာ ညေနခင္းႀကီး ဆီ သြားမည္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပေဝသဏီ ဆန္ေသာ ပါးစပ္ပုပ္ႀကီး ရွိပါသည ္။ ပိုးစိုးပက္စက္ေတ- ့ မေျပာတတ္ပါ။
သို႔ေသာ္ ပုဆိုးတန္းတင္ ေျပာတတ္ပါသည္ ။ အဆင္မေျပလွေခ် ။
လူျဖစ္လူတာ ကိုက ဗ႐ုပ္သုတ္ခနဲ႔ပါ ။ ဗရြတ္ရႊတ္တ ဆီေတြ ဆမ္းထားတဲ့ ထမင္းကို ဆုတ္လိုက္ ဆန္းလိုက္ျဖစ္
္ေနတဲ့ ဗေလာင္းဗလဲ လမင္းဆီက ေတာင္းစားၿပီး ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာပ- ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ..... ဗလာ။
ေမေမေရ .... ။ မိုးေတြက မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ရြာၿပီ ။ မိုးေတြက မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ရြာၿပီ ။ မိုးေတြက မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ရြာၿပီ ။မိုးေတြက မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ရြာၿပီ ။ မိုးေတြက မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ရြာၿပီ ။ မိုးေတြက မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳး ရြာၿပီ ။
ယထာဘူတ မက်ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္နာတယ္။ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး ခမ်ာမွာလည္း မၾကာခဏ
ေယာက္ယက္ ခတ္ရတယ္ ။ ယံုခ်င္မွ ယံုပါ ။ ယံုတမ္းစကား လို႔ သေဘာထားပါ ။ ကိုယ့္စိတ္ဆီ ကိုယ္ သြားႏိုင္ဖို႔ အတြက္
ကၽြန္ေတာ့္ကို နည္းနည္းေတာ့ ဘုရားထိုင္၊ ထိုင္ခြင့္ ျပဳၾကပါ ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရလာေျမာင္းေပး လုပ္ေနရတာ .... ၾကာၿပီ ။ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက- တယ္လို႔ ဘယ္သူက ေျပာသလဲ ။ အမွန္ေတာ့ လူေျခတိတ္ လြန္းတဲ့သူဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္ ။
ဟတ္တက္ကြဲခြင္ ့ျပဳပါ ။ 'အက္' ေနရတာကို စိတ္ညစ္လြန္းလို႔ ။ ဟက္တက္သာ ကြဲခြင့္ ျပဳၾကပါ ။ ဘယ္လ ိုအေျခအေန မွာမွ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး ။ ဘယ္တုန္းကမွလည္း ဟန္က်ပန္က် မရွိခဲ့ပါဘူး ။ ေစ်းသည္ ေအးၾကြယ္နဲ႔ သီခ်င္းအတူတူ ဆိုဖူး႐ံုေလာက္ပါ ။ ဟိုတုန္းက ဟုန္းဟုန္းေတာက္ ခ်င္ခဲ့သမွ် ၊ ခုေတာ့လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းသင္းျ- ခ်င္ၿပီ။
အေထြအထူးေတာ့ ေျပာစရာ မရွိပါ။ အစကတည္းက 'အ' ေနေသာ ဝတၳဳပါ။ အခု ၿပီးသြားပါၿပီ။ အဂၤလိပ္လို (End) ဟုေျပာလွ်င္
ရနိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်ီးကန္း ခလုတ္တိုက္သံ နွင့္ တူေန၍ မေျပာေတာ့ပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဝတၳဳက ၿပီးသြားပါၿပီ။ ဝတၳဳနွင့္အတူ အရာအားလံုးကိုလည္- ၿပီးလိုက္ ေစခ်င္ၿပီ ။ ဖတ္သူကိုေရာ ၊ မဖတ္သူကိုေရာ အထူးေက်းဇူး တင္ပါသည္ ။ ။
(တာယာမင္းေ၀)
