Showing posts with label ၀တၳဳတုိ. Show all posts
Showing posts with label ၀တၳဳတုိ. Show all posts

မျပီးေသးတဲ့ အတိတ္ေတြရွိေသးတာကို
သူမ ေသေသျခာျခာမွတ္မိေနမွာပါ
တစ္ခုခုဆိုတာထက္
ဖြင့္ထုတ္စရာတစ္ခုအျဖစ္ထြက္လာခဲ့တယ္
ငါ့ကိုငါ စုတ္ျဖဲေနရျခင္းမွ
အျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္ရပါေစ။

"မိုးေရစက္ေတြ"


ကၽြန္ေတာ္က ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႕
အတူတူ
အေရာင္ေျပာင္းျပီး စီးဝင္မယ္ အေငြ႕ျပန္မယ္
ေနာက္ျပီးရြာခ်ဖို႕ေက်ကြဲမယ္ေပါ့။

သူမအတြက္ေတာ့ ဗြက္ထျခင္းနဲ႕ ထီးေျပာက္ျခင္းေတြရဲ႕
တရားခံျဖစ္ခဲ့တယ္

"ကံတစ္ပါးကို က်ဴးလြန္ေနတဲ့ Conversation ေတြ"


ဟဲ့
အဆင္ေျပလား
 
ဒီလိုပဲဗ်

Happy birthday !!

thz

(:

______ is offline. You can still send this person messages and they will receive them the next time they are online.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


‘ဘုရားေပးတဲ့ ေခတ္’


ဘုရားက (အဲ့ဒီ ေခတ္ကုိ)
ကၽြန္ေတာ္ ဆုိးသြမ္းမုိက္မဲတုန္းက ေပးၿပီး
ကၽြန္ေတာ္ လိမ္မာေတာ့ မေပးေတာ့ဘူး ၊၊ ၊၊
(( အေကာင္းျမင္ခ်က္ ၊၊ ၊၊ ဘုရားက
ကၽြန္ေတာ့္ကို
ပူ ေလာင္ ေစ ခ်င္ ပံု မရဘူး ၊၊ ၊၊ )) - ဇာတိ(အႏၱိမ)

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေလာင္ကၽြမ္းသြားခဲ့တယ္ ။

"မေအာင္ျမင္တဲ့အလြမ္းေတြအေၾကာင္း"


အခုအခါ
ေသြးေအးသတၱဝါတစ္ေကာင္အျဖစ္ ပင္လယ္ထဲနစ္ျမဳတ္မယ္
တစ္ခါက
သူမထံ နစ္ျမဳတ္ဖူးတဲ့ပင္လယ္။

"ေကာ္ဖီဆိုင္"


အဲ့ဒိတုန္းက သူမ အနာဂါတ္ဆိုတာကို
ကၽြန္ေတာ္နာမည္တပ္ေရးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ Mocha ေတြ
ေၾကေၾကကြဲကြဲနဲ႕ ပိုခါးသြားတယ္။

"ဒုကၡနဲ႕တည့္တည့္က နတ္သား"


ေနာက္တစ္ခါျပန္စလဲ ေၾကကြဲေနရမဲ့ အနာဂါတ္ေတြနဲ႕အတူ
အၾကိမ္ၾကိမ္ေသလိုက္ျခင္ပါေသးရဲ႕။
K ေဇာ္ တိမ္ေတြက လွသေလာက္ နာၾကင္ရပါတယ္။
သူမကေတာ နာၾကည္းေနမယ္ထင္ပါတယ္။

"ပံုျပင္"


သူမမွီခဲ့ဘူးတဲ့ ဝဲဘက္ရင္အံုကိုစမ္းမိတိုင္း
ပံုျပင္ထဲက ဒႆဂီရိကို အားက်မိတယ္။
((မွတ္ခ်က္ - ကၽြန္ေတာ္က သူရဲေဘာေၾကာင္သူ တစ္ေယာက္မွ်သာ))
-----

မိုးစက္ေတြနဲ႕ ေအးစိမ့္စိမ့္ညေနခင္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိရမိတယ္
delusion လို႕ ေျပာတဲ့ သူငယ္ျခင္းတစ္ေယာက္ကို
အတိတ္ဆိုတာတစ္ေနရာမွာ ေသေသျခာျခာရွိတယ္လို႕ျငင္းဖို႕
အင္အားမရွိခဲ့ဘူး။ ဒီကဗ်ာကို ျဖစ္ႏိုင္ရင္
ရည္းစားနဲ႕ပ်က္တိုင္း ထီးေျပာက္တက္တဲ့
ေကာင္မေလးမသိေစျခင္ဘူး။
ခံစားမႈအားလံုးျပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ
အဲ့ဒိေသဆံုးသြားတဲ့ အနာဂါတ္ဟာတစ္ေနရာမွာ ဘယ္ေနရာမွာမွ
ရွိမေနေတာ့ပါပဲ။
အလြမ္းဆိုတာ ေတြကို လက္ခံျပီးတဲ့အခါ အခ်စ္ဟာျပည့္စံုသြားတယ္
အနာဂါတ္ေတြ ေၾကမြေနျခင္းမွ လြတ္ကင္းရပါလို၏ ။

သာမာန္ညေနခင္းတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနမိတဲ့ေနရာက ျမိဳ႕ျပေလထုနဲ႕ မတူခဲ့တာေတာ့အမွန္ပဲ။ ေအးစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနတဲ့ေလရဲ႕အေတြ႕က တစ္စံုတစ္ခုကိုေတြးေတာေစခ်င္ေနတာေတာ့အမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႕စသိခဲ့ရတဲ့ေနရာနဲ႕မတူတဲ့ တကယ့္ျမိဳ႕ျပေတာနက္ထဲက လမ္းေတြမွာေျဖးေျဖးေႏွးေႏွး တစ္ေန႕ေန႕ေတြေလွ်ာက္ေနေပမဲ့။တစ္ခါတစ္ခါအရာရာကေနရုန္းထြက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္သက္ျပစ္လိိုက္ျခင္တယ္ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့အေရွ႕က ေရျပင္ၾကီးလိုေပါ့။ ဒါဟာ လက္မခံႏိုင္ျခင္းေတြျပည့္ေနတဲ့ အလြမ္းဇာတ္ဝင္ခန္း မဟုတ္ပါဘူး။ သာမာန္ညေနခင္းတစ္ခုမွညေနခင္းတစ္ပါပဲ။ ေရႊဝါေရာင္သန္းလာတဲ့ေနေရာင္နဲ႕အတူတူ   ျပန္လည္တူးေဖာ္ေရလုပ္ငန္းစဥ္းေတြဟာ အလုပ္လုပ္လာပါတယ္မ်က္ႏွာကိုခပ္ျပင္းျပင္း ျဖတ္တိုက္သြားတဲ့ေလနဲ႕အတူတူ မ်က္လံုးကိုမွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။အတိတ္ေတြဟာ ျပန္လည္တူးေဖာ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္အတိုင္း အစီအစဥ္မၾက ရွင္သန္လာျပန္ခဲ့ပါျပီ။
ကၽြန္ေတာ္ ၄၄ ယဥ္လိုင္းကို ဂိတ္စကေနေနာက္ဆံုးစီးျဖစ္တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္ေလာက္က ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ေရႊေရာင္ေတြေတာက္ပေနခဲ့တဲ့ ေနေရာင္နဲ႕အတူတူ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျမဴခိုးေတြၾကားမွာ ထိုင္းမႈိင္းေနခဲ့တဲ့ညေနခင္း တစ္ခုေပါ့။ အဲ့ဒိတုန္းက ကၽြန္ေတာ္စီးခဲ့တာဟာ ေနာက္ဆံုးစီးျဖစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္မယ္ဆိုတာသိခဲ့ရင္ အဲ့ဒိအခ်ိန္ကခံစား မႈထက္နက္နဲတဲ့ခံစားမႈတစ္ခုခုရွိေနမွာပါ။ကၽြန္ေတာ္ရယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စမိတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ေန႕ရက္ေတြမွာ ဆူညံညံ ျဖစ္ ေနတက္တဲ့ရပ္ကြက္ေလးရယ္။ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးနဲ႕အတူတူေခါက္သိမ္းခဲ့ဖူးတဲ့   ေရပိုက္အနီေရာင္ေလးေတြရယ္ပါမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္မိႏိုင္ဆံုးငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေလးတစ္လံုးထဲမွာ အဖိုး၊အဖြားနဲ႕အတူ ေနထိုင္ရတာမ်ားပါတယ္။ အခုျပန္လာေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြဲသြားတာလအခ်ိဳ႕ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အဖိုးအိပ္စက္အနားယူေနခဲ့တဲ့ ေနရာေလးကပါ။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ကိုကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ ေရပိုက္အေပ်ာ့ေလးေတြနဲ႕ လိုက္ဆက္ျပီး ေရလိုက္ထည့္ေနပါျပီ။ ငယ္ငယ္က ဝက္အူလွည့္တစ္ေျခာင္းနဲ႕ေမႊတက္လြန္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖြားဟာ အဖိုးေရထည့္တဲ့ေနာက္ကို လိုက္ေစပါတယ္ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ နားလည္တက္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ရွိလာေစတာပဲ။ကၽြန္ေတာ္ကသာမန္ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ လိမ္ေျပာတက္တာရယ္၊စိတ္ေကာက္တက္တာရယ္က ဝိေသႆလကၡဏာဆိုရင္လဲရတာေပါ့။ ေနာက္ဇြဲလဲသိပ္မရွိဘူး။ သူနဲ႕ေလွ်ာက္သြားျပီး သူ႕ပိုက္ဆံေတြနဲ႕ ေဝဖာ၊ေရခဲမုန္႕ အစရွိတာေတြကို မ်ားစြားစားေသာက္ခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ အျပန္ဆိုလက္ပိစိေလးေတြနဲ႕ သူ႕ေရပိုက္ေတြကို ကိုတန္းလန္းဆြဲျပီး အိမ္ျပန္တက္တဲ့ ေျမးအဖိုးအေပါ့။ အဲ့ဒိတုန္းက ကမၻာၾကီးမွာ အဖိုးရဲ႕ေရပိုက္ေတြရယ္။ ကစားစရာေတြရယ္၊သေရစာမုန္႕ေတြရယ္၊ေနာက္ကၽြန္ေတာ္မုန္းတဲ့ ေကာ္ပတ္ရုပ္ေတြရယ္ ဟာ ကမၻာၾကီးလို႕ယံုၾကည္ေနဘူးတာ။ေက်ာင္းဆင္းညေနတိုင္းမွာ သူနဲ႕အတူ ေရပိုက္ေတြလိုက္ျဖဳတ္ရတာကိုးက ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေနတာ။အဖြားကေျပာတက္တက္တာက စိတ္ပုတ္ေျမးအဖိုးေတြလို႕ေျပာတက္ပါတယ္။ အဖုိးဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္နည္းတူ ခဏခဏစိတ္ေကာက္တက္တယ္လို႕အဖြားကဆိုပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာသူကိုယ္တိုင္ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေနဂိမ္းသြားေဆာ့ခိုင္းရာကေန ဂိမ္းဂ်ပိုးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူကေျပာဘူးပါတယ္ သူဂိမ္းေဆာ့ေနတဲ့ကေလးေတြၾကည့္ရတာဇြဲပိုရွိသလိုပဲဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂိမ္းေဆာ့ေစခဲ့တာပါ။ ဒီလိုနဲ႕ Nitendo Game ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြရယ္၊ အဖိုးေရပိုက္ေတြရယ္၊သေရစာမုန္႕ေတြရယ္၊ အဖြားလုပ္ေကၽြးတဲ့ဂ်ယ္လီေက်ာက္ေၾကာ ေတြဟာကမၻာၾကီးျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားၾကာလာတဲ့အခါ Play Station တစ္လံုးနဲ႕ Winning Eleven ဂိမ္းကို 24 နာရီမွာ ရသေလာက္ေဆာ့တက္တဲ့ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒိရက္ပိုင္းေတြမွာ အဖိုးဟာ ညရွစ္နာရီတိုင္းစိတ္မဝင္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့သတင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုစာက်က္ေစလိုေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာသတင္းအထိထိုင္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲ့ဒိေန႕ရက္ေတြမွာေတာ့ Play Station ထဲက Winng Eleven Game ရယ္၊ Network Game ဆုိင္က Couter Strike Game ရယ္ Paris အညိဳေရာင္ စီးကရက္ေတြရယ္၊ဘုမသိဘမသိ(နည္းနည္းေတာ့သိ) ရထားတဲ့ရည္းစားေကာင္မေလးရယ္၊ေနာက္ Fighter အမည္ရေအာင္ ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းအျပန္ထိုးၾကိတ္ပြဲေတြဟာ ကမၻာတစ္ခုလို႕ယံုၾကည္ေနခဲ့တာပါ။အဖိုးနဲ႕အတူ နာရီေတြေလးငါးလံုးဝယ္ဖူးပါတယ္။ေနာက္ျပီး အတင္းပူစာျပီးသူငယ္ျခင္းေတြကိုင္တဲ့ mp3 ကိုတူတူသြားဝယ္ဖူးပါတယ္။ အဖိုးနဲ႕အတူတူ အိမ္နားကရုပ္ရွင္ရံုမွာ လူေတြ(အဖိုးသူငယ္ျခင္းေတြ)မေတြ႕ေအာင္ခိုးျပီး ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ဘူးပါတယ္။အဖိုးကိုလူတစ္ခ်ိဳ႕က အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကပါတယ္။အဖိုးကို စိတ္ထားျပတ္သားတယ္တယ္ စိတ္ၾကီးတယ္လို႕လဲေျပာၾကပါတယ္။ အဖိုးဟာတကယ္ေတာ့တိတ္တိတ္ေလးေတာ့ ေၾကကြဲတက္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီးၾကင္လဲၾကင္နာတက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူဟာျပီးျပည့္စံုတဲ့ ဖခင္ေမတၱာေပးစြမ္းခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းမွယာယီအထုတ္ခံရေသာအခါ စိတ္ၾကီးလြန္းေသာအဖိုးဟာ မ်က္ရည္က်ခဲ့ဘူးပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးကိုေပးဖို႕ေရးထားတဲ့စာကိုဖတ္ျပီးအဖိုးဟာ အားရပါးရရယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲကေနျပီး အဖိုးကို ခင္ဗ်ား အထိသံုးႏႈန္းျပီး ရန္ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။အိမ္ေပၚကဆင္းတယ္ဆိုျပီး တစ္ေယာက္ထဲ အေမ့စီထြက္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဖိုးဟာအရာရာနားလည္ေပးဆံုးေသာလူတစ္ေယာက္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာလသာတဲ့ညေတြမွာ ငယ္ငယ္ကေခြးေျခခံုေလးနဲ႕တူတူပြတ္သီးပြတ္သက္ေနဖူးတဲ့အဖိုးဟာ ၊တူတူေပ်ာ္ဖူး၊သားအရင္းနဲ႕မျခားေမတၱာေတြေပးခဲ့တဲ့အဖိုးကို ကၽြန္ေတာ္ကတိေတြေပးျပီး ေဆးလိပ္ေတြျဖတ္၊ ဂိမ္းကစားတာေတြကိုရပ္ျပီး ကိုးတန္းစာေမးပြဲမ်ားအျပီးမွာ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိလိုက္ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕အတူ အရိုးအထူးကေဆးရံုၾကီးမွာ ခံုေပၚကျပဳတ္ၾကရာမွ တက္ေရာက္ေနေၾကာင္း သိရျပီးေနာက္ ေဆးရံုမွာ စိတ္ဓါတ္ၾကေနတဲ့အဖိုးကို ေတြ႕လိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေရာဂါအေတာ္မ်ားမ်ားေက်ာ္လႊားဘူးတဲ့အဖိုးဟာ အခုအခ်ိန္မွာ အရိုးၾကိဳးတာေလာက္ကို အလြယ္တစ္ကူေက်ာ္လႊားႏိုင္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ ခြဲစိတ္မႈေတြ ေနာက္ျပီး သူ႕ေရာဂါေတြနဲ႕ အဖိုးဟာ က်န္းမာေရးဟာတစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ဆိုးဝါးလာခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာ
ေလးေျခာင္းေထာက္နဲ႕လမ္းျပန္ေလွာက္လာတဲ့အထိ ညာဘက္ပုခံုးကိုအားျပဳေစျပီး ဝွီးခ်ဲကို တြန္းျပီး အဖိုးနဲ႕ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရန္ေတြျဖစ္ၾကတယ္၊ ေျမးေလးရယ္ ဟိုဘက္လွည့္ခ်င္လို႕ဆိုတဲ့ စကားကို အိပ္ယာေပၚမွအဖိုးဟာ အၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာျပီးအကူအညီေတာင္းခဲ့ရပါတယ္။ မနက္ဆိုအိပ္ယာအေစာၾကီးထတက္တဲ့အဖိုးအိပ္ေရးဝဖို႕ သူ႕အိပ္ယာနားက နာရီကို ခိုးျပီးေနာက္က် ထားဘူးပါတယ္။ တစ္ခုေသာညရွစ္နာရီသတင္းအသံကိုၾကာေတာ့ အဖိုးဟာ နာရီကိုေနာက္ၾကထားမွန္းသိျပီး စိတ္ဆိုးပါတယ္။ပူတက္အိုက္တက္ တဲ့အဖိုးအိပ္ယာနားမွာ တစ္အိမ္လံုးနဲ႕ရန္ျဖစ္ျပီးပန္ကာတစ္လံုးတက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ေနမေကာင္းတဲ့ အဖိုးရင္အုပ္ၾကီးၾကီးထဲတိုးျပီး စိတ္ညစ္တာေတြကို ငိုဖူးပါတယ္။တစ္ခုေသာApril လရဲ႕ေန႕တစ္ခ်ိဳ႕မွာ အဖိုးက်န္းမာေရးဟာ ဆိုးဝါးလာျပီးတစ္ညလံုး သတိေမ့ေနတဲ့အထိျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒိမနက္ခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးနဲ႕ေနာက္ဆံုးမနက္ခင္းျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွေနာက္ေျပာင္ေနႏိုင္ခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ရက္လံုးသတိလစ္ေနျပီးေနာက္ေန႕မနက္မွာ အဖိုးဟာ သတိျပန္ရလာပါတယ္။ သြားတိုက္မ်က္ႏွာသစ္လုပ္ျခင္တယ္ေျပာလို႕ သြားတိုက္တံနဲ႕ခြက္ကို ယူျပီး အဖိုးသြားတိုက္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေတာ့ အဖိုးဟာျပံဳးေနခဲ့ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕တူတူဆန္ျပဳတ္စားျပီးေနာက္အိပ္ယာထဲလွဲခ်င္းတယ္ေျပာျပီး သိပ္မၾကာခင္ေန႕လည္ခင္းခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာၾကီးက ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမဴခိုးေတြနဲ႕ေဝဝါးသလိုျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ဘဝရဲ႕ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ား အဖိုးအုပ္ဂူေလးမွာ သြားေျပာဖူးပါတယ္။ အဖြားက နာရီလွလွေလးတစ္လံုးဝယ္ေပးေၾကာင္း၊ Camera ပါတဲ့ JXD ေလးတစ္လံုးရေၾကာင္း၊အဖိုးျဖစ္ေစျခင္သလိုဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတကၠသိုလ္တက္ရေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း ၊ ဦးေလးအမ်ိဳးသမီး သားေလးတစ္ေယာက္ထက္ေမြးလို႕ အဖိုးေနာက္ထက္ေျမးအထီးေလး တစ္ေကာင္ရျပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဖိုးေျမးေဆးလိပ္လံုးဝမေသာက္ေတာ့ေၾကာင္းေျပာျပေနခဲ့ပါတယ္။ လက္မခံႏိုင္ျခင္းေတြနဲ႕ အမွတ္ ၄၄ လိုင္းကားဂိတ္ဆံုးမွာရွိတဲ့ ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပးကားဝင္းကေန အေတာ္ေလွ်ာက္ရင္ေရာက္တဲ့ အဖိုးရဲ႕အုပ္ဂူေလးမွာ အျမဲတမ္းသန္႕ရွင္းေရးေတြလုပ္ေဆးေတြသုတ္ စကားေတြေျပာနဲ႕ သခၤ် ိဳင္းေစာင့္ေတြနဲ႕ရင္းႏွီးလာခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။

တကယ့္ဘဝလမ္းေတြက ေျမပံုကားခ်ပ္ေတြနဲ႕မတူခဲ့ပါဘူး အဲ့ဒိေရႊေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ညေနခင္းတခုတုန္း အဖိုးစီကျပန္လာခဲ့ျပီးဘဝထဲကလမ္းေတြမွာေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ့တာ ၊ ျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြမျမင္ႏိုင္တဲ့နီးကပ္မႈေတြ ေနာက္ျပီး ရဟတ္စီးခဲ့သလို အတက္ေတြ၊အက်ေတြ၊အနိမ့္အျမင့္ေတြ ေကြ႕ေကာက္မႈေတြနဲ႕ စကားလံုးေတြနဲ႕ေဖာ္ျပမရႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြမွာ အခုလိုမ်က္ႏွာကိုေလေတြခပ္ျပင္းျပင္းျဖတ္တိုက္ေနခဲ့ ျမိဳ႕ျပေလထုနဲ႕ကြာတဲ့ အခုလိုတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေနရာေလးမွာ လာထိုင္ျပီး ခဏေလးအေမာေျဖေနတက္ပါတယ္။ အဖိုးစီမေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့၊ အဖိုးကိုေျပာခ်င္တဲ့စကားေလးေတြကေတာ့ အစီအတန္းေလးရွိေနပါတယ္၊ အဖိုးေျမးလူၾကီးျဖစ္ျပီးဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊
ဂိမ္းေတာ့တစ္ခါတစ္ေလျပန္ေဆာ့ေပမဲ့၊ေဆးလိပ္ေတာ့ လံုးဝမေသာက္ေတာ့ေၾကာင္းဘဝထဲမွာ အတက္ႏိုင္ဆံုး မလိမ္မညာျဖစ္ေအာင္ေနေၾကာင္း၊၊ တစ္ေန႕မွာ တစ္ခုခုျဖစ္ေနဖို႕ ျပီးျပည့္စံုေနဖို႕ယံုၾကည္ေၾကာင္း၊ဒီေန႕ဟာတန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေနျဖစ္ေၾကာင္း ငယ္ငယ္ကလမ္းထဲမွာ ကလစ္ကလစ္ျမည္တဲ့ မီးထြန္းျပီးတြန္းရတဲ့ ယုန္ရုပ္ေလးတြန္းတာသတိရေၾကာင္း၊ ျပီးျပည့္စံုခဲ့တဲ့ညေနခင္းတစ္ခုမွာ အဖိုးရွိေနတဲ့ အုပ္ဂူေလးကိုေရာက္လာဦးမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေတြေျပာျပခ်င္ပါတယ္။အဖိုးဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘဝထဲမွာေတာ့ အဖိုးနဲ႕ပက္သတ္တဲ့မွတ္ဉာဏ္ေတြဟာ အျမဲႏိုးၾကားေနဦးမွာပါ။ အျပန္လမ္းမွာေရွ႕ဆက္ရင္ဆိုင္ရမဲ့ အနာဂါတ္မုန္တိုင္းေတြအတြက္အံၾကိတ္အားတင္းရင္း မီးေတြအစီအရီထြန္းထားတဲ့ ေျမးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ထဲလမ္းေတြထဲမွာေလွ်ာက္လာျဖစ္ေနေတာ့ပါတယ္။

တသက္လံုးစာစီစာကံုးမွာ သင္၏အေဖအေၾကာင္းစာစီကံုးပါဆိုသည္မ်ားကို လုပ္ၾကံေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဘဝမွာ အေဖဆိုတာ ကို အလံုးအထည္နဲ႕ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အေဖတစ္ေယာက္အတိုင္းအျပည့္အဝ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာက်န္ရွိေနေသးတဲ့အဖိုးအတြက္ ဒါဟာ တကယ္ကို ကၽြန္ေတာ္၏ေဖေဖဆိုတဲ့စာစီစာကံုးျဖစ္ခဲ့မွာပါ။

ေအာင္ျမင့္ျမတ္ထြန္း။

အဲ့ဒိညေနက သူအေတာ္ေတာ္ေပါ့ပါးေနခဲ့တာေပါ့  AD 2010 ကို သန္းေျခာက္ေထာင္လံုး အနည္းဆံုးေတာ့အသံတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ရင္ခုန္ခဲ့မဲ့ညေနခင္းတစ္ခုေပါ့။  အဲ့ဒိတုန္းက သူရယ္၊ျပည့္ျဖိဳးေအာင္ဆိုသူရယ္၊ရဲသူဆိုသူ ရယ္အပါအဝင္ ကိုေအးမ်ိဳး၊ကိုမင္းမင္းတို႕အရက္ေသာက္ဖို႕ တာဆူေနၾကျပီ။တစ္ခါက ကိုမင္းမင္း ေမြးေန႕တုန္းက အဲ့လိုလူစုလူေဝးနဲ႕ေသာက္ဘူးတယ္။အသံေတြညံျပီး ဟာဘာေျပာေကာင္းမလဲပြဲေတြၾကမ္း ဥၾသေတြ ဆြဲတဲ့လူကဆြဲနဲ႕။ ကိုမင္းမင္း ကေတာ့ ေမြးေန႕မေရာက္ခင္၃၆၄ ရက္ အလိုကေန ေမြးေန႕ေက်ာ္၃၆၄ ရက္အထိ အရက္ကို အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးျပီးေသာက္ပါတယ္။ သူ႕ေမြးေန႕တစ္ရက္ထဲကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ လူေတြစုျပီးမူးၾကတာေပါ့။ ေနာက္၁လေလာက္အထိ ကိုမင္းHappy Birthday လိုက္ေနာက္ရင္ မ်က္ႏွာၾကီးမဲ့ျပီးထြက္ေျပးေလာက္တဲ့အထိ အဲ့လိုဒုကၡေပးထားတာ။ ဒီလူေတြနဲ႕သူနဲ႕ရင္းႏွီးသြားပံုကလဲ အဆန္းသား၊ ရန္ကုန္မွာတုန္းက လမ္းေတြ႕ရင္ေတာင္ ရယ္ျပရေကာင္းမွန္းမသိေအာင္ ေလာက္ပဲ သိတဲ့လူေတြ၊ ကိုမင္းနဲ႕ျပည့္ျဖိဳးေအာင္ဆိုသိေတာင္မသိဘူး။အခုလိုခင္သြားတာက အႏၱရာယ္တစ္ခုကို အတူလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ကာ ဘဝတစ္ခုစီအတြက္ ခရီး အတူတူ ထြက္လာခဲ့ၾကရာကေနခင္သြားၾကတာ ခရီးရဲ႕ၾကမ္းတမ္းမႈတို႕၊လူသားျခင္းစာနာခဲ့မႈတို႕ေၾကာင့္သာ သူတို႕ဒီေလာက္ရင္းႏွီးသြားတာ၊ အဖြဲ႕ထဲမွာကလဲ သူ႕ရူးသြမ္းမႈေလးေတြ သူ႕ အၾကင့္ေလးေတြနဲ႕ သူ ျပည့္ျဖိဳးေအာင္က ေတြ႕ကရာျခင္းကြင္းမွာ ေတြ႕ကရာလူနဲ႕ျခင္းခတ္တက္တဲ့ေကာင္၊   ျခင္းခတ္ျပီဆိုသူ႕ေလမုန္တိုင္းတိုက္တာလဲခံရေသးတယ္၊   ျခင္းခတ္တာေတာ္ေတာ့လဲေတာ္ပါတယ္၊ရဲသူၾကေတာ့ Gamer အားေန Game ေဆာ့ဖို႕ပဲၾကံစည္ေနတာ။သူကေတာ့ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနဲ႕ အားေနဘာေတြလုပ္ေနမွန္းမသိတဲ့ေကာင္။သူတို႕သံုးေယာက္ကေတာ့ အသက္တူေတြသိပ္မကြာလို႕လားေတာ့မသိဘူး၊ဝါသနာေတြတူၾကတယ္၊ ေတာင္ႏွစ္လံုးေလာက္ အတက္အဆင္းလုပ္ျပီးမွ   ေရာက္တဲ့စာၾကည့္တိုက္က စာအုပ္အကုန္ကို ဖတ္စရာမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္အတူငွားျပီးဖတ္ဘူးတဲ့ေကာင္ေတြ။ကိုမင္းကၾကေတာ့ Instrument အိုးကြဲ၊ အႏႈပညာမ်ိဳးရိုးကြ ဗိုလ္ကေလးသားကြလို႕ေျပာျပီး လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ဂစ္တစ္လက္ကို တစ္ေနကုန္ထိုင္တီး၊ဝါးဒုတ္ႏွစ္ေခ်ာင္းရွာDrumတီးတဲ့လူ၊သူ႕ Drum Skill ကေတာ့ လူအေတာ္မ်ားမ်ားခ်ီးမၾကဴးပဲမေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းတာ။ကိုေအးမ်ိဳးကၾကေတာ့ဆံပင္ညွပ္ဆရာ၊အားေန ဟိုနားတိဒီနားညွပ္ကိုသူသာမရွိရင္ တစ္ဖြဲ႕လံုးခ်ီးဗူးဆံပင္ပံုစံနဲ႕ျဖစ္ေနၾကမွာ။ အဲ့တစ္ဖြဲ႕လံုးဟာ ရင္ခုန္စြာနဲ႕ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳဆိုဖို႕ ခ်က္ျပဳတ္သူကျပဳတ္ ေတာင္ေတြေက်ာ္ျပီး အရက္ပုလင္းေတြသြားဝယ္တဲ့ေကာင္ကသြားဝယ္၊အေတာ္အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့December 31 ရက္။ပုလင္းသံေတြဗူးသံေတြနဲ႕ ဘယ္သူမွမစခင္ သူတို႕လူအုပ္ကမူးႏွင့္ေနျပီ၊ ေအာ္ဟစ္ေနျပီး တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ဖတ္ေတြနမ္း လမ္းေဘးထြက္သီခ်င္းဆိုနဲ႕ အေတာ္ေသာင္းၾကမ္းလိုက္ၾကတယ္။ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးေနတဲ့ December သံုးဆယ့္တစ္ရက္ရဲ႕ ျမဴေတြၾကေနတဲ့ ေတာင္ေပၚမွာ အက်ၤ ီေတြ ခၽြတ္ျပီး Guitar တီးေနတက္တဲ့ လူတစ္စုေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္။
AD2010 မွာေတာ့ သူတို႕အခုလိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အခ်ိန္ေတြ မရွိသေလာက္ရွားပါးခဲ့ရတယ္။ျပည့္ျဖိဳးေအာင္က အရင္ဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္ခိုင္မာမာမေပးပဲ ဘုန္းၾကီးဝတ္သြားတယ္၊ ဆက္ဆံေရးက တစ္မ်ိဳးျဖစ္ခဲ့သြားတယ္။ ကိုမင္းမင္းကေတာ့ပံုမွန္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႕လက္ငါးေခ်ာင္းမျပည့္တဲ့ လအပိုင္းအျခားေလးထဲမွာ သူတို႕ ကိုယ္စီ အေရာင္မွိန္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ထုတ္သိမ္းျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ အရင္ဆံုးျပန္သြားသူက ရဲသူ၊ ေနာက္ သူ ၊ေနာက္ကိုမင္းမင္း၊ ေနာက္ျပည့္ျဖိဳးေအာင္၊ကိုေအးမ်ိဳးကေတာ့ အေစာထဲက ခပ္စိမ္းစိမ္းေနတက္သူပါ၊သူတစ္ေယာက္ပဲ တျခားတစ္ေနရာဆက္ထြက္မယ္ဆိုျပီးက်န္ရစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
ဒီအတိတ္ေလးက ပံုမွန္ဆိုဒီလိုနဲ႕အဆံုးသတ္သြားမွာပါ၊ထူးျခားမႈတစ္ခုက AD2011 ရဲ႕ January မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ျမဴေတြေဝေနတဲ့ေတာင္ထိပ္မွာ လူတစ္ေယာက္ရပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ပစၥဳပၸန္ထက္ အတိတ္ပိုဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့ အနာဂါတ္တစ္ခုကိုကိုင္ျပီးေတာင္ထိပ္မွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ အရင္လိုေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးမရွိပဲ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေနတဲ့ေတာင္ထိပ္မွာ အရင္တုန္းကလိုေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး ကင္းမဲ့သြားတဲ့ျမင္ကြင္းေတြနဲ႕ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။သူဟာ မၾကာမၾကာဒီေတာင္ထိပ္ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တစ္ခါတုန္းက ျဖစ္ရွိခဲ့တဲ့ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳးကို အေသအခ်ာသိမ္ထားခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္သူရွိေနခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕နဲ႕တစ္ခါက ေနညိဳတိမ္ေတာက္ခ်ိန္ေတြမွာ ဝါးလံုးေတြနဲ႕အတူတူေဆာက္ဘူးေသာခံုတန္းရွည္ေပၚအတူထိုင္တက္တဲ့ ညီအငယ္ဆံုးတစ္ေယာက္ သူတို႕ကိုသတိရေနေၾကာင္း သူတို႕သိေကာင္းသိေနႏိုင္ပါတယ္။
ကိုမင္းမင္း၊ရဲသူ၊ျပည့္ျဖိဳးေအာင္၊ကိုေအးမ်ိဳး၊ တစ္ခါကသူငယ္ျခင္း၊ညီအကိုထက္ပိုခဲ့ေသာ၊အကိုမ်ားသို႕အမွတ္တရ။ -ေအာင္ျမင့္ျမတ္-

*စက္ဘီးကို စဦးတီထြင္ခဲ့သူ အေနနဲ႔
စက္ဘီးစီးျခင္းကို သင္ယူလို႔ရႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့သလို
ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ကို ယံုၾကည္တယ္။

ၿပီးေတာ့ စက္ဘီးစီးျခင္းဟာ
တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတတ္ၿပီးခဲ့ရင္
ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေမ့ႏိုင္ေတာ့တဲ့ပညာ ဆိုတာကိုေရာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ စက္ဘီးစီးတတ္ခ်င္တယ္။(ကိုေတဇာ -လေရာင္လမ္း)

*တရားနဲ ့ေတာင္ ေျဖလုိ ့မရခဲ ့ဘူး ၊၊ ငါ့ကုိ ငရဲအၾကီးၾကီးခ်ပစ္ပါကြယ္ ၊၊ - ဇာတိ -

Xတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႕သိနားလည္ ငိုေၾကြးဖို႕ ...(ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္ - မေရရာဘူး)

Xတျခားလူရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနျပီ...
ငါ့ကိုနာၾကင္ဖို႕ေမးေနျပီ...
တကယ္ဆိုမင္းနဲ႕ငါမဆိုင္ေတာ့ဘူး.... တသက္လံုး (မီရာမိုရ္ -ေမွာင္ေသာညမ်ား)


Xႏွလံုသားမွာထားခြင့္မရွိေတာ့ ရင္လဲ
တစ္ခါခ်စ္ခဲ့ဘူးလို႕ဝမ္းသာတယ္....
မေမ့ႏိုင္ျခင္းနဲ႕ပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္....(စိုင္းခမ္းလိတ္ -ေနရစ္ေတာ့ကြယ္ သြားေတာ့မယ္)

ကၽြန္ေတာ့္ကို၁ညတာတိုးခြင့္ျပဳပါ။ေရမေရာတဲ့ဒီမွာ အရပ္အေခၚ စပါးနွံအရက္အၾကမ္းကိုု ကၽြန္ေတာ္ ေရမေရာပဲခြက္အျပည္႕အေတာ္မ်ားမ်ားေသာက္ျပီဆိုထဲက ပံုမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အကုန္လံုးသိေလာက္ျပီ....။
တိုးတိတ္စြာ ကၽြန္ေတာ့္ကတိေတြေၾကာင့္ နာရီဝက္တိတိ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကမ်က္ရည္ေတြ..။ထပ္ေျပာမယ္ နာရီဝက္တိတိေရခ်ိဳးခန္းထဲကမ်က္ရည္ေတြ။ ကၽြန္ေတာ္ လူစိတ္ေျပာက္ေအာင္မူးေနျပီ ။
အဲမေျပာက္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရးမိတဲ့စာေလးကိုျဖစ္ႏိုင္ရင္သူမကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေစခ်င္တယ္။
ဒကာေလး ေအာင္ျမင့္ျမတ္ လက္အုပ္ေလးခ်ည္
ဦးပဇင္းဆိုတာလိုက္ဆို ကာေမသုမိစၥာစာရ ေဝးယမိသိၡါဝဠံ သမာဓိယာမိ။ (စာလံုေပါင္းမွားတာထက္ခင္ဗ်ားနားလည္ဖုိ႕အဓိက)
ကၽြန္ေတာ္ေပါက္ကြဲဖို႕ အဲ့လိုဆင္ျခင္တုန္တရားၾကီးက ေဖါက္ထြက္ဖို႕စဥ္းစားေနတာ။သူမအားခ်စ္ခဲ့ေသာအခ်စ္မွန္ပါလွ်င္အခ်ိန္မွီဘဝကူးရန္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးသစၥာဆုိပါသည္အရွင္ဘုရားဆိုတဲ့
သစၥာကို ကၽြန္ေတာ္ဆိုမိေတာ့မယ္.။
ေသျခင္းတရားကိုထိုင္ေစာင့္ဖို႕အထိ ကၽြန္ေတာ္ၾကိမ္ဆိုခ်င္တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေၾကြျပားေတြက မကြဲဘူးဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ ေၾကကြဲမႈနဲ႕ သူတို႕ကြဲသြားသင့္တာ ။ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေတာ့နည္းနည္းကြဲသြားတယ္ထင္တာပဲ။
ထြန္းကိုတင္မကဘူး ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ထဲက ေအာင္ကိုပါမုန္းျပီ။ ဖ်က္ျခင္တိုင္းသာ တံုးတိျဖတ္ထုတ္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္ က ဘဲဥတစ္လံုးျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ သူမကၽြန္ေတာ့္ကိုေၾကာ္စားခဲ့သင့္တယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က
စြန္ေလးတစ္ခုနဲ႕တူေနတယ္။ အိမ္စာမျပီးတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေသြးရူးေသြးတန္းအဖ်ားမ်ိဳးကို ကိုယ္ေတြ႕ခံစားရေနတယ္။ ငါ တရားနဲ႕ေတာင္ေျဖလို႕မရခဲ့ပါဘူးကြယ္။ဘဝက လူေတြေျပာသလို မရွိတာေတြရွိေနတာခက္တယ္။
အခုEbook ကိုပိတ္လိုက္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ စတီဖင္ေဟာ့ကင္းကို မုန္းတယ္။ ေမးခြန္းေတြကိုမုန္းေနမိတယ္ ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ကၽြန္ေတာ္က အဲ့ဒိ ေအာင္ျမင့္ျမတ္ထြန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို ဘာလို႕ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာလဲ။
ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ဘာလို႕ျမင့္ျမတ္ပဲမျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကဘာလို႕ သူမကိုမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာလဲ ကဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ေၾကကြဲလိုက္ရမလား။ အိပ္မက္မက္ေနတာေနမွာလို႕ လိမ္လိုက္ရမလား။
ဘုရားသခင္ကို ကၽြန္ေတာ္မုန္းေနမိတယ္။ေက်းဇူးျပဳျပီး ခင္ဗ်ားသာ ဘုရားသခင္ကို ယံုၾကည္တဲ့လူဆို ဆုေတာင္းေပးပါ ေနာက္ဘဝဆို ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုမ်ိဳးမၾကံဳပါရေစနဲ႕လို႕။ ျဖစ္ႏိုင္ရန္ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဘဝမွာ မာဆိုး ဆုေတာင္း ခဲ့ရသလို ျပန္သတိရဖို႕ဆုေတာင္းခဲ့မိမွာပဲ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေရပိုက္ကိုပိတ္ေပးၾကပါ သူက သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ၾကားက မိုးေရစက္အတုေတြဖန္တီးေနတယ္။ အခုလဲကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာေပၚကေရစက္ေတြရယ္ မ်က္ရည္ေတြရယ္ ႏႈတ္ခမ္းကေသြးေတြေရာကုန္ပီ။
ေက်းဇူးျပဳျပီး ေရပိုက္ကိုပိတ္ေပးၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ေရေတြက မနည္းေတာ့ဘူး။ေရတံခြန္ေလာက္ေသြးေတြစီးၾကေနတယ္လို႕ခံစားေနရတယ္။ခင္ဗ်ားတို႕ခံစားမိရဲ႕လား အဲ့လိုခံစာမႈမ်ိဳးကို။ ကၽြန္ေတာ္လြန္ခဲ့တဲ့၆နာရီအထိ အသဲကြဲခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနတာ ။အဆိုးဆံုးအထိမျပင္ဆင္ထားမိဘူး။အား ဆူနာမီလာေနျပီ။အားနာဂစ္တိုက္ေနျပီ။အားငလွ်င္ၾကီးေတြလႈပ္ေနျပီ။ အဲ့လိုကိစၥမ်ိဳးအထိကၽြန္ေတာ္နားလည္ႏိုင္တယ္။ အခုဟာက ကၽြန္ေတာ္အားလံုးေျပာက္သြားတာ။ အဲ့ဒါလား အသည္းကြဲတာ
ေတာက္ ကၽြန္ေတာ္ အားလံုးကိုမုန္းေနျပီ။အခုထိေရပိုက္ကိုမပိတ္ေပးတဲ့လူေတြကိုေရာပဲ။ ေသခ်င္းတရားက ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးဆို ကၽြန္ေတာ္ ေပါက္ကြဲမဲ့ၾကိဳးကို ေစာျဖတ္မိမွာအမွန္ပဲ။ ေရးျပီ မင္းမွီခဲ့တဲ့ ဘယ္ဘက္ရင္ဘက္က အသက္ထြက္လုမက ေအာင့္ေနတယ္။ ဘာလို႕လဲမသိဘူးဟာ နင့္ကိုအရမ္းခ်စ္ေနမိတာ။ နင့္ဘဝအာမခံခ်က္ေတြအတြက္နင္ေပ်ာ္တယ္။ သူမွီခဲ့ဘူးတဲ့လက္ဝဲဘက္ရင္အံုကိုကိုင္မိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ပံုျပင္ထဲက ဒႆဂရိကိုေလးစားမိတယ္။ ဆင္ျခင္တံု တရားၾကီးနဲ႕ အခု
ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနသလိုမ်ိဳး။ အခုေႏြေခါင္ေခါင္ၾကီးမိုးရြာသလိုမ်ိဳး။ ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာရဲ႕ အရႈံး၁ခုကို စိုက္ဝင္ေနတဲ့ ဘရုတပ္စ္ ရဲ႕ဓါးဒဏ္ရာနဲ႕ကိုဖတ္ရႈမိခဲ့တဲ့ျမင္ကြင္းလိုမ်ိဳး။ ကၽြန္ေတာ္ေဆာင္းတြင္း၁ခုမွာ ကႏၵာရ၁ခုရဲ႕ ႏွင္းမုန္တိုင္းလို အဆက္အစပ္မရွိ ကၽြန္ေတာ္လြမ္းေနရေတာ့မယ္။ ဘာၾကီးလဲ ကၽြန္ေတာ့မ်က္ရည္ေတြအတြက္ဘယ္သူကေရာမုန္႕ေၾကြးမွာလဲ။ စိုက္ဝင္ေနတဲ့မွ်ားဒဏ္ရာကိုဆြဲႏႈတ္ျပီးတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အားခီးလိစ္လို ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႕အစြမ္းမရွိေနတာလဲ။ ဘရစ္ေဆးလ္ကို အားခီးလိစ္ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ထက္မနည္း ကၽြန္ေတာ္သူမကိုခ်စ္မိခဲ့တာ....။ အခုေတာ့ ဒူးေထာက္လွ်က္ဓါးဒဏ္ရာေတြနဲ႕ငါ။ပံုျပင္ထဲက ဟက္တာ့ ဝဠ္ငါလည္ျပီ။ မသနားပါနဲ႕ ကိုယ့္ရက္ဘက္ကိုထုျပီး မိုးေရစက္ေတြကိုမုန္းတဲ့အရူးအတြက္မသနားၾကပါနဲ႕လား။
ဘာမွဆက္လုပ္ခြင့္မရွိရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက္နဲ႕ပဲအဆံုးသတ္ခ်င္တယ္။ဘာလို႕မ်က္ရည္ေတြက ငံေနရတယ္လဲ ခပ္ခ်ိဳခ်ိဳအရာေတြဆုိသိပ္သေဘာၾကမိမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလို႕ေအာင္ျမင့္ျမတ္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လုိ႕
ဒသဂရိမဟုတ္ခဲ့ရတာလဲ။ သူမကေရာ ဘာျဖစ္လို႕ကၽြန္ေတာ့္ကိုမခ်စ္ႏိုင္ခဲ့တာလဲ...။ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ေမးခြန္းေတြကို မုန္းတယ္ဆိုျပီး ။အေျဖမရွိတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေမးေနရတာလဲ။ ေနာက္ျပီ ခင္ဗ်ားတို႕ေျပာတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ဘဝမွာ ၁ခါေလာက္မ်ားပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိခဲ့တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဘဝမွာ၁ခါေလာက္ နားရြက္ေလးလံုျခင္တာ။ ဘာလို႕ႏွင္းကႏၱာရလိုေနရာမ်ိဳးမွာ လာေပါက္ေနတဲ့သစ္ပင္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကြက်ေတာ့မယ္....။
ဂရိပံုျပင္ေတြအရ ကၽြန္ေတာ္ဂိုင္အာနတ္ဘုရားကိုမုန္းေနမိတယ္။ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တိမ္ေလးေတြအေၾကာင္းစဥ္းစားေနမိတယ္။ကၽြန္ေတာ္ ရြာခ်ဖို႕ အျမဲတမ္းေၾကကြဲရတယ္။ အတိတ္ကျပာေတြနဲ႕အတူ ဘဝမွာ ေသရာပါအနာ၁ခုရသြားျပီ။
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႕ပုဒ္မခ်ခဲ့ရျပီ၊ ေကာင္မေလးေရ...ျပီးေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္၁ခုမွေပးမိပဲ ကၽြန္ေတာ္၊ ေသ  သြား  တယ္။ (ညႊန္း -ဇာတိစ္ ,ကိုေတဇာစ္ စာလံုးအနည္းငယ္)

(ေနာက္ဆံုးမွာ ဝန္ခံျခင္း - ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုမ်ိဳးစာကို ေနာက္၁ခါမေရးျဖစ္ဖို႕ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၾကကြဲသြားတာ ကိုေတဇာရယ္ဇာတိရယ္ရဲ႕ အေရးအသားတစ္ခ်ိဳ႕ယူသြားမိပါတယ္။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးနားလည္သလို သူလည္းဒီ၁ခါနားလည္ေပးႏိုင္ပါေစ)

ေႏြရာသီေတြကို စဝင္လာတာနဲ႕ကုန္လြန္သြားမွာေၾကာက္ေနရတယ္...
မိုးစက္ေပါက္ေလးေတြၾကတဲ့အခါတိုင္း သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ညေနခင္းေလးေတြကိုသတိရတယ္။ ညိဳမႈိင္းေနတဲ့ ပင္လည္ၾကီးကိုသတိရတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြက တိမ္ေတြလို လြင့္ပ်ံ႕ေနေတာ့မယ္ေလ မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး၁ခုလုိ ကၽြန္ေတာ္ ရြာခ်လိုက္ပါရေစ။

သစ္ပင္ေတြလဲ ေၾကြသြားဖူးတဲ့ အရြက္ကေလးေတြကို လြမ္းမိမွာပဲေလ။ ခပ္စိုစိုနဲ႕ စိမ္းေနတဲ့အရြက္ေလးေတြ အျဖစ္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ သူမကိုသတိရေနမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အလြမ္းတိမ္ခိုးေတြက ပိုတိုးလာပါဦးမယ္။ အတိတ္ရဲ႕တစ္ေနရာရာမွာေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနၾကဦးမယ္ေနာ္။ ပင္လည္ၾကီးကေတာ့ အရင္လိုပဲေျမာေနဦးမွာပါပဲ....။

သူမကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ လြမ္းေနဦးမွာပါပဲ။

မိုးစက္ေတြစိုေနတဲ့ မ်က္ခင္းျပင္ကေန လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့ အထပ္ျမင့္ အိမ္ယာၾကီးေတြနဲ႕အတူ၊ ရုပ္ရွင္ရံုကလက္မွတ္ေတြနဲ႕အတူ။တူတူစားေနၾက
အာလူးေက်ာ္ေလးမ်ားႏွင့္အတူအတိတ္ကလဲ အိပ္မက္တစ္ခုလို ခ်ိဳျမိေနလိုက္တာ။

ဒါဟာၾကည္ႏူးဖို႕ေကာင္းလိုက္တဲ့ နာၾကင္ျခင္းေတြပဲဗ်ာ။အခုေတာ ကၽြန္ေတာ္ နာၾကင္စြာနဲ႕လြမ္းေနရျပီေပါ့။
မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုေပမဲ့ ညိဳအုပ္အုပ္အလြမ္းေတြကို စြန္တစ္ခုလို ေလထဲလႊတ္တင္လိုက္ျခင္ရဲ႕။

ပင္လည္ထဲကျပန္လာရင္ေတာ့ အလြမ္းေတြယူမလာနဲ႕ေပါ့ကြယ္။

တကယ္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ကိုမသိခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုမသိမသာ ခ်စ္ေနမိခဲ့တာ။ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာ သူ႕ကိုခ်စ္ေနခဲ့တာပဲလား။
အလြမ္းေတြနဲ႕ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျဖားသြားခဲ့တယ္။
ငါမခ်စ္တက္ဘူး"လို႕ သူမေျပာဘူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းမခ်စ္တက္ပဲခ်စ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ။

သူမ
ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခါတစ္ေလ သတိရႏိုင္လား။

တကယ္ပါ
ကၽြန္ေတာ္မေမွ်ာ္လင့္ရဲဘူး။

________

ဘယ္တုန္းကျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ပါ....။

ဒဏ္ရာေတြက
ဆိုဒါေလးနဲ႕ေရာေသာက္ရင္ အဝင္သိပ္မဆိုးပါဘူး
မ်ုားလာခ်ိန္မွာ ေဝေတေတခံစားမႈကလြဲလို႕...

ငါ့အတြက္ မိုးစက္ေတြက
ရန္ကုန္က ေႏြရာသီလို ပူလြန္းတယ္။

________

အရင္လိုပါပဲလို႕ သံျပိဳင္ေအာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ့ကိုမူးေနျပီ။
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ မူးေနေလာက္ျပီ။
လက္ထဲက Guitar က Chords ေတြကို ဘယ္လိုလိုက္ေျပာင္းေနမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက ေအာင္ျမင့္ျမတ္ခ်ကြာ ဆို အျဖဴေရာင္ အရည္တစ္ခ်ိဳ႕ထပ္ထည္႕ေပးတာမွတ္မိတယ္။
"ဒီေနရာကမင္းသိတဲ့ အတိုင္းပဲ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးရက္ရက္စက္စက္ေအးစက္ေနတာ မင္းရင္ဘတ္ထဲကို
ေႏြးေထြးတဲ့ ဒီအရက္ပဲ၀င္ႏိုင္တယ္" လို႕ေျပာမွ ပတ္၀န္းက်င္ရင္ ေအးစက္မႈဒဏ္ကိုသတိထားမိတယ္
ေနာက္ျပီး တစ္ၾကိဳက္ေမာ့ခ်လိုက္တယ္။
"ကဲကဲ ေနာက္တစ္ပုဒ္"လို႕ တစ္ေယာက္က ထေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က
ကိုယ့္ဟာကိုမွန္မယ္ထင္တဲ့D key ေလးနဲ႕ ထူးအယ္လင္းနဲ႕ မီးမီးခဲ ဆိုထားတဲ့ "မင္း" ကို
Intro အလံုးေလးေတြ စတီးလိုက္တယ္။
"ကမၻာေလာကၾကီးခဏရပ္တံ့သြားသလိုပဲ ငါထင္တယ္ မင္းနဲ႕ဆံုတိုင္းကြယ္" ဆိုတဲ့စာသားကို စဆိုလိုက္ေတာ့
သူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္မေကာင္းသလိုၾကည္႕တယ္ ျပီးေတာ့လိုက္မဆိုၾကဘူး။
Chours ပိုဒ္မွာ မင္းဆိုတာ "မီး" ဆိုျပီးအစားထိုးဆိုဆိုေနလို႕ မင္းရူးေနျပီလို႕ သူတို႕ေျပာဘူးၾကတာကိုး။
"ေသခ်ာတယ္ ငါ့ရဲ႕အသက္ဟာ မင္းပဲ"လို႕သီခ်င္းကိုဆံုးခ်ိန္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ပုခံုးကိုလာ ကိုင္ျပီး။
"သားၾကီး ငါစိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ"လို႕ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္"၀မ္းသာမိေသးတယ္"
ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ကေန သူ႕ စီကို မိသားစု ဘ၀တစ္ခု ေႏြးေထြးမႈတစ္ခု ကို ေမွ်ာ္လင့္ျပီးထြက္သြားခ့ဲတာ
လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လေလာက္ကေပါ့။ အခုလိုျပန္လာျဖစ္လိမ့္မယ္လို ၾကိဳမေတြးထားလို႕ အျပီးႏႈတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ အကိုလိုကၽြန္ေတာ့္အေပၚေကာင္းတဲ့
သူငယ္ခ်င္းက "မင္းေၾကာင့္ ငါတို႕ဘယ္ေလာက္ရင္နာခဲ့ရလဲ"လို႕ေျပာတုန္းက အင္မတန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
"ဘာျဖစ္ျဖစ္ျပန္ေတြ႕တာ၀မ္းသာတယ္"လို႕ေျပာျပီး ေပြ႕ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ ေအးစက္စက္အရပ္ေဒသက ေႏြးေထြးမႈကို ရွားရွားပါပါးရွာေတြ႕ခဲ့ရတာ။
ေကာင္မေလးေရ မင္းတို႕ရဲ႕ ခပ္ပူပူ အရပ္ေဒသ က မင္းေျပာခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြက နားလည္မႈ ဆိုတာ တည္ေဆာက္ဖို႕မွမျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပဲ။

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အျဖဴေရေတြကို တလွည္႕ ေရကိုတလွည္႕ ေသာက္ျပီး ပဲၾကမ္းတစ္ေစ့ႏွစ္ေစ့၀ါးျပီးေတာ့ခြဲသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေျပာမိေသးတယ္"ဘယ္လိုမွ မထင္ထားတဲ့ခြဲခြာမႈေတြနဲ႕ ငါတို႕ခြဲခြာခဲ့ရတယ္ ေဟာအခု ဘယ္လိုမွ မထင္နဲ႕ ဆံုစည္းမႈေတြနဲ႕ ျပန္ဆံုၾကတယ္
တစ္ေန႕ျပန္ဆံုရမယ္"ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ျပန္ျပည္႕လာေတာ့အားလံုး ၀မ္းနည္းတာ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားၾကတယ္။
အဲ့ဒိစကားကိုလက္လြတ္စပယ္ေျပာျပီးေတာ့ အရက္ခြက္ကို ေမာ့ခ်လိုက္ေတာ့မွ စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။
"ေကာင္မေလးေရ မင္းနဲ႕အေတာ္ေ၀းကြာသြားၾကျပီ" အလင္းေမွ်ာ္စင္ထဲကလို ေမွ်ာ္ခဲ့သလို မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းကြာတဲ့ ေန ကေနေတာင္ ေနေရာင္ျခည္ ေရာက္ေနႏိုင္တာပဲ ဆိုတဲ့ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ေျပာက္သြားျပီကြာ.။ ဒီေနေရာင္ကို ကမၻာကေတာင္ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားနဲ႕သာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာ
မဟုတ္လား။ တစ္ဖက္လင္းဖို႕ တစ္ဖက္က ေမွာင္ေပးခဲ့ရတာခ်ည္းပဲေလ။ ငါကေလာဘၾကီးျပီး ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့တာ....။
ငါဆိုတဲ့ေကာင္က အလင္းတိုးမေပါက္ေမွာင္တာေလ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အလင္းဆိုတာ ကို မ်က္စိၾကိမ္းစြာခံစားခြင့္ရတဲ့တာအတြက္ေပါ့။
အခုေတာ့ ငါ့အရင္ဘ၀ အရင္ေနရာမွာငါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးအသက္ရွင္ဖို႕ အဆင္ေျပျပီ...။မင္းကေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ဖို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီေလ။

အခ်ိန္အခါမဟုတ္တဲ့ရြာခ်တဲ့မိုးေၾကာင့္ နည္းနည္းလန္႕သြားေသးတယ္ ေနာက္ေတာ့ဒီေနရာမွာထူးဆန္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ေတာ့စိတ္ထဲကျပံဳးလိုက္မိေသးတယ္။
ေနာက္တစ္ပုဒ္ကေတာ့ F Chord ေလးကိုကိုင္ျပီး "မိုးစက္ေတြနဲ႕ ေလနဲ႕ေရာျပီးအေျပးႏွင္လို႕ရြာေလတိုင္း...."ဆိုျပီးIntro ေလးေအာ္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအကုန္တူတူလိုက္ဆိုၾက ေနာက္Guitarတစ္လက္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ၀င္တီးနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပြဲေလးကစိုစိုေျပေျပေလးျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခြက္ျပီး ေနာက္တစ္ခြက္ ေနာက္တစ္ခြက္နဲ႕ အေတာ္မူးလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေခါင္းမိုးကယိုေနတဲ့ ေရကိုေတာင္ဂရုမဆိုက္အားေတာ့ဘူး ထိုးအိပ္ဖို႕ျပင္ၾကေတာ့ သူခ်ံဳေနတဲ့ေစာင္ေလး လာျခံဳေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစီကေန အေတာ္ေႏြးေႏြး ခံစားခ်က္မ်ိဳးရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့ပါတယ္ ။ "သူငယ္ခ်င္းမင္းျခံဳအိပ္ပါကြာ"လို႕ ျပန္ေပးလိုက္ေတာ့ သူကတို႕က အကုန္တူတူျခံဳအိပ္ၾကမယ္ ေျပာေတာ့မွအကုန္သေဘာတူၾကတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ အကိုတစ္ေယာက္္က "မင္းေစာင္အားလံုးထက္ေႏြးမဲ့ေစာင္ေလး ရွိတယ္ေလကြာ" လုိ႕ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ပစၥည္းထည္႕တဲ့အိပ္ကိုေမးေငါ့ျပေတာ့ "ကၽြန္ေတာ္ဒီေစာင္ကိုျခံဳေတာ့အိပ္မွာပါ ဘယ္ေတာ့လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္တဲ့ေန႕"လို႕ေျပာေတာ့ အံ့ၾသသလိုၾကည္႕ေနတယ္ ေနာက္ေတာ့မွ "အဲ့ဒါ သူမကိုေမ့သြားမဲ့ေန႕ေပါ့အကိုရာ" လို႕ေျပာေတာ့ "ေဆာရီးညီေလးရာ"ဆိုျပီးျပန္ေျပာတယ္ ေနာက္တယ္တူတူအိပ္ယာ ၀င္ျဖစ္ၾကတယ္။ မိုးစက္ေတြနဲ႕အတူ အလြမ္းေတြကလဲ တဖြဲဖြဲ။

တစ္စံုတစ္ရာကိုနားလည္ဖို႕အဆင္သင့္မျဖစ္ခင္
ငါတို႕က ေမ့ေလ်ာ့ဖို႕ျပင္ဆင္ခဲ့တာေနာ္...။
ခ်စ္သူေရးေပးခဲ့တဲ့ ဘ၀ေန႕စြဲတစ္ခ်ိဳ႕ကို
ေဆးေရာင္မွိန္မွိန္နဲ႕ ျပန္ေတြ႕ခဲ့ခ်ိန္
သူ႕ေပးခဲ့တဲ့ခြန္အားနဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္စြာတက္ခဲ့ဖူးတဲ့
ေတာင္ထိပ္မွာ အသံကုန္ေအာ္ျပစ္လိုက္တယ္
အလြမ္းေတြအေၾကာင္းေပါ့။

ေနာက္ဆံုးမွာ၀န္ခံျခင္း
ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုစာမ်ိဳးေတြ မေရးျဖစ္ေအာင္ထိမ္းသိမ္းသည္႕ၾကားက မရည္ရြယ္ပဲေရးမိသြားတယ္။အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရလွ်င္ ဒီအလြမ္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အက္ကြဲသံေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီစာထဲတြင္ပါ၀င္ေသာ သက္ဆိုင္သူအား မည္သို႕မည္ပံုမွ် စိတ္အေႏွာက္အရွက္ေပးလိုျခင္း၊ အေၾကာင္းၾကားလိုျခင္းမရွိေၾကာင္း
မိမိကုိယ္ကို ယံုၾကည္သျဖင့္ လိပ္ျပာသန္႕စြာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္blog တြင္ေရးသားလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ျခင္းတရား၏ ပါ၀င္ပစၥည္းမ်ားအနက္မွ အလြမ္းမ်ား အေၾကာင္းအား ေအာက္သက္ေၾကစြာ ဖတ္ရႈခဲ့သူတစ္ဦးပါ...။

ညေနခင္းကိုခပ္တည္တည္ေလးၾကည္႕
ေနတဲ့အရသာက
အေတာ္ေလးရွိေၾကာင္းကို အခုမွ
ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့တာ
မၾကာေသးေပမဲ့ သူမကေတာ့
အထက္စီးဆန္ဆန္စကားလံုးေတြနဲ႕
လူေတြကို
အထင္ေသးေနဦးမယ္ထင္ပါသည္ . . . . . . . . . . . . . . .။

ဒီႏွစ္ဇန္န၀ါရီ အေျပာင္းအေရႊ႕ တြင္
ပရီးမီးယားလိဒ္ ၏ အေျပာင္းအေရႊ႕မ်ားသည္
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မသက္ဆိုင္ပါ . . . . . .
တစ္ခါ ကခိုင္ခီတို႕ ဗီးနပ္စ္၏ ျပႆနာသည္လည္းေကာင္း . . . . .
လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ သည္Homosexual

လူေတြကအရူးေတြပဲ...
ခပ္တည္တည္ႏွင့္ေျပာေနသည္...။
လူကေတာ့ေခါင္းေပၚမွာ
ေကာ္ဖီမစ္အထုတ္ၾကီးကိုေဆာင္းထားျပီးေျပာေနသေပါ့..။
ေအာ္...
အရူးေတြအရူးေတြ တဲ့...။
ပါးစပ္ပိတ္...။
တိတ္ငါစတိုင္နဲ႕ငါရူးတာ...။

အခ်ိန္ေတြကိုထည္႕မေျပာဘူးဆိုရင္...

အလင္းေရာင္ဟာ ဟင္းလင္းျပင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုျဖတ္ေက်ာ္ျပီး..

မႈန္ျပျပသာ..ခြက္ကေလးေတြစီကိုၾကေနတယ္လို႕ဆိုရမွာေပါ့..

ခြက္ေလးေတြမွာေတာ့ နာမည္ေလးေတြကိုစီထိုးထားၾကတယ္...။

ေနရာကေတာ့ခြက္ထုတ္လုပ္တဲ့အလုပ္ရံုအျပက္ၾကီးတစ္ခုမွာေပါ့...။

ခြက္ေတြထဲမွာသူမ်ားေတြတြက္ထူးခ်ားတဲ့ခြက္ေလးတစ္ခြက္ရွိတယ္...

အဲဒိခြက္ေလးမွာ Issac (အိုက္စက္)လို႕နာမည္ထိုးထားတယ္....။

ထိုခြက္ကေလးကို အလုပ္ရံုထဲေနထိုင္ေသာၾကြက္ကေလးမ်ားအားလံုး

မုန္းတီးၾကသည္... အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ေပါ့ေနာ္...

ထိုခြက္ေလးသည္တခ်မ္းကြဲေနေသာေၾကာင့္လုိ႕ေျပာရမွာပဲ...။

ထို႕ေၾကာင့္ၾကြက္ကေလးမ်ားအားလံုးသည္ ခြက္ကေလးမွလြဲ၍

တခ်ားခြက္ေတြထဲမွာသာ ည၀င္အိပ္ၾကတယ္.။

Issac ကလဲ သူ႕စီမွာၾကြက္ေတြလာမအိပ္တာကိုပဲဂုဏ္ယူေနတယ္...။

မိုးစက္မ်ားသည္အညိႈးၾကီးၾကီးနဲ႕ေကာင္းကင္ေပၚကေနသူ႕

ကုိရက္စက္တယ္လို႕သူထင္မိတယ္..။

သူအရမ္းလဲေအးေနပါျပီ..။

သူမူးေမ့သြားပါေတာ့မယ္...။

သူကေတာ့ ေန႕သစ္တဲ့ၾကြက္ျဖဴေလးတစ္ေကာင္ေပ့ါ..။

သူေသရေတာ့မယ္မယ္လို႕သူထင္တယ္...။

သူ႕အရမ္းေအးေနျပီေလ..။

သူ႕ျပင္းျပတဲ့စိတ္ဓါတ္နဲ႕သာ သူဆက္ေျပးေနတာ....။

သူေနာက္ဆံုးအေဆာက္အဦးအျပက္တစ္ခုထဲကိုေရာက္သြားတယ္ေပါ့.။

သူေရာက္သြားတဲ့ေနရာကေတာ့...

၀င္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူနဲ႕မတူတဲ့

ၾကြက္ေတြကိုသူထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည္႕ေနမိတယ္..။

သူနဲ႕မတူတဲ့အေရာင္ေလးျဖစ္ေနတာကိုး..။

ၾကြက္ေတြကလည္းသူ႕ကိုထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည္႕ေနျပီး

သူတို႕ကသူတို႕နဲ႕မတူတာမ်ိဳးရိုးနိမ့္လို႕သတ္မွတ္ျပီး...

ေန႕သစ္ကိုေနရာမေပးၾကဘူး...။

ေန႕သစ္လဲအရမ္းပင္ပန္းေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အနီးနားကို

ပတ္လည္ၾကည္႕လိုက္ေတာ့...။

သူ႕လိုအားလံုးရဲ႕အျပင္ထြက္ေနတဲ့ ခြက္ေလးတစ္လံုး...

ဤခြက္ကား....

ခြက္ေလးကကြဲေနေပမဲ့ သူ႕ကိုေကာင္းေကာင္းေတာ့အိပ္စက္ခြင့္ေပးႏိုင္မယ္လို႕

သူထင္ေသာေၾကာင့္Issac ဆီသို႕သူေျပးသြားခဲ့သည္...။

Issac ကလဲသူ႕ကို ထူးထူးခ်ားခ်ားစိတ္၀င္စားမိေပမယ့္

သူ႕စီလာအိပ္တာကိုသေဘာမတူခ်င္ဘူး...။

သူကိုတိုင္ကလဲမာနၾကီးသူတစ္ေယာက္...

သို႕ေသာ္ သူသည္ အရာ၀တၳဳမ်ားအားလံုးကို

မည္သို႕မွ်ႏွိမ့္ခ်၍လည္းေကာင္း

အထင္ၾကီး၍လည္းေကာင္း

ၾကည္႕ျမင္တက္သူမဟုတ္...။

သူသည္..

သူတစ္ေယာက္ထဲသာေနတက္ေသာသူ...။

ယခုအခါသူ႕အားစကားေတြေျပာသီခ်င္းဆိုတက္ေသာ

သူ႕ကိုကိုၾကြက္ဘုရင္ၾကီး၏သမီးေတာ္လို႕ေျပာတက္တဲ့

ခ်စ္စရာေကာင္းေသာၾကြက္ျဖဴမေလး ေန႕သစ္။

စိတ္ေတြရႈပ္ေထြးသြားခဲ့သည္.။

သူအိပ္လဲမေပ်ာ္ေတာ့..။

ထိုညကသက္ျပင္းမ်ားသည္ တဖြဲဖြဲၾကေနေတာ့သည္...။

ေန႕ရက္ေတြကိုမုန္းေသာIssac သည္

ေန႕ရက္ေတြ၏တိုက္စားခ်င္းကိုခံခဲ့ရ၏..

ယခုၾကြက္ျဖဴမေလးႏွင့္သူ႕ကိုအခ်ိန္ကာလက

အေတာ္ေလးရင္းႏွီးေစခဲ့တယ္..

သံေယာဇဥ္ပိုက္ကြန္မ်ားၾကားက

Issac ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေတာ့...။

သူကိုတိုင္လဲ

ပိုက္ကြန္ေတြၾကားမွာေပ်ာ္ေငြ႕ေနခဲ့တာကိုး...။

ၾကြက္ျဖဴမေလးေရ....

ငါတို႕အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၾကလား...။

ငါေတာ့ဘာမွမသိခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ...

ငါမင္းကိုခ်စ္တယ္...

ဒါမဲ့အခ်စ္ကိုငါဘယ္လို

ဘာသာျပန္ရမလဲမသိဘူး..။

တံခါးဖြင့္မေပးႏိုင္ဘူးကြာ...

ေလာဘၾကီးတယ္ေျပာေျပာ

ငါမင္းကိုပိုင္ဆိုင္ရမယ္...။

မင္းနဲ႕ငါေ၀းမဲ့ေန႕

အဲဒိမွာ ငါၾကကြဲသြားခဲ့တယ္...။

ရာသီဥတုကအင္မတန္သာယာေနခဲ့ျပီ

သာယာေနခဲ့ျပီဆို Apirl ဆိုတဲ့ Issac မုန္းတဲ့

အခ်ိန္ကာလကိုေရာက္ခဲ့ျပီကိုး...

ရုတ္တရက္ၾကြက္အေျခြအရံေတြနဲ႕

ၾကြက္ျဖဴအၾကီးၾကီးတစ္ေကာင္သူတို႕

စက္ရံုအျပက္ၾကီးထဲ၀င္လာၾကတယ္..

ထိုအရာသည္Issac အားျပက္စီးေစခဲ့ေသာ

အေၾကာင္းအရာ?

ထို႕ေနာက္...

ထိုၾကြက္ျဖဴကိုျမင္ေသာေန႕သစ္..

ထူးခ်ားစြာ ခမည္းေတာ္ ဆိုေသာအသံနွင့္ေျပးသြားခဲ့သည္..

Issac ဘာမွမသိေတာ့...။

ေန႕သစ္ထြက္ခြာသြားခဲ့ျပီ....

သူ႕ဘ၀မွာတစ္စံုတစ္ခုကိုေပးစပ္လုိက္ရတယ္လို႕သူေျဖသိမ့္ၾကည္႕သည္...

သူေပးဆပ္ခဲ့ရသည္မွာ သူ၏တစ္ခု တည္းေသာပိုင္ဆိုင္မႈ

ေန႕သစ္...

ထိုနာမည္ကိုIssac ျဖတ္ျပစ္ခ်င္သည္...

Issac သည္တစ္စံုတစ္ခုကသူ႕ကိုျဖစ္ညွစ္ေနသည္ဟုခံစားမိသည္...

ခြမ္း.....

အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာကြဲသြားခဲ့ေသာ ေၾကြခြက္ေလး...

ေန႕သစ္ သီဆိုျပေသာ

သီခ်င္းသံေလး....

ေလာကၾကီးနဲ႕အဆက္ျပတ္သြားခဲ့သည္..။

ထိုစက္ရံုထဲတြင္ Issac မရွိေတာ့...

ဤကမၻာတြင္Issac မရွိေတာ့...

ခံစားမႈအားလံုးျပီးဆံုးသြားခဲ့သည္...

သို႕ေသာ္Issac အတြက္

အခ်စ္ဟူေသာအရာသည္...

အစိတ္စိတ္အမႊာအမႊာကြဲသြားေစခဲ့ေသာ

တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈမရွိႏိုင္ေသာအင္အားတစ္ခု...။

ခံစားမႈအားလံုျပီးဆံုးသြားပါျပီ....။

ေၾကြခြက္ကြဲစေလးမ်ားျပန္႕က်ဲလ်က္....။



ၾကြက္ျဖဴမေလးေရ....

ငါတို႕အဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ၾကလား...။

ငါေတာ့ဘာမွမသိခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ...

ငါမင္းကိုခ်စ္တယ္...

ဒါမဲ့အခ်စ္ကိုငါဘယ္လို

ဘာသာျပန္ရမလဲမသိဘူး..။

တံခါးဖြင့္မေပးႏိုင္ဘူးကြာ...

ေလာဘၾကီးတယ္ေျပာေျပာ

ငါမင္းကိုပိုင္ဆိုင္ရမယ္...။

မင္းနဲ႕ငါေ၀းမဲ့ေန႕

အဲဒိမွာ ငါၾကကြဲသြားခဲ့တယ္...။

TROGEN WAR
အဲဒိစစ္ပြဲမွာဆိုရင္ဘယ္သူ႕ကမွန္လဲဘယ္သူကမွားလဲေသခ်ာေျဖရွင္းေပးပါ...။
ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ဂရိနတ္ဘုရားတပါးရဲ႕သားေတာ
္အာခိလ္လိစ္း(Archilies)ဟာဂရိတေယာက္မဟုတ္ပါဘူးဒါေပမဲ့
ဂရိနဲ႕ထရိုင္တိုက္ပြဲမွာသူဘာလို႕၀င္တိုက္ခဲ့တာလဲ။ေအာင္ျမင္ဖို႕အတြက္လား...။
နံမယ္တခုအတြက္ဘ၀တခုကိုေပးလိုက္တာလို႕ေျဖမလို႕လား။
ျဖစ္နိူင္ပါတယ္လို႕ကၽြန္ေတာ္ကျပန္ေျပာမွာေပါ့..။
ဒါေပမယ့္သူမိန္းမတေယာက္အတြက္ဘာလို႕သူ႕ဘ၀ကိုျပန္ေပးခဲ့တာလဲ...။
ဒါေပမဲ့သူရလာဒ္ကညီတေယာက္ရဲ႕အသက္နဲ႕သူ႕အသက္ကိုေပးလိုက္ရတယ္ေလ....။
ကၽြန္ေတာ္လဲဒီလိုျဖစ္ေနျပီလား..။
ေတာင္းပန္ပါတယ္ေကာင္မေလးရယ္မင္းသူ႕ကိုငါကေနတဆင့္စကားေျပာပါနဲ႕....။
ေပးဆပ္ရမွာပဲလားကၽြန္ေတာ္အတြက္ျပန္ရဖို႕မရွိဘူးလား...။
ဒါဆိုကၽြန္ေတာ္ေသသြားမွာေပါ့....။
အသက္ကိုေပးလို႕ရေနျပီလား..။
အေ၀းဆံုးကိုထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနရမလား..။
ဘုန္းေ၀..။
သူကေတာ့ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕အခ်စ္ဆံုးနဲ႕အမုန္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းပဲ..။
ကၽြန္ေတာ့ထက္အဆဆအရာရာျပည္႕စံုတယ္ေလ...။
သူ႕မွသူတန္ဖိုးထားျပီးသူအရမ္းခ်စ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တဲ့...
ညတိုင္းကၽြန္ေတာ္အိမ္မက္ထဲေ၀ေ၀နွင္းစိုတဲ့ေကာင္မေလးတေယာက္ရွိတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြကသူငယ္ခ်င္းေတြပါဒါေပမဲ့ငယ္ေပါင္းေတြေတာ့မဟုတ္ပါ...။
ကၽြန္ေတာ့္တို႕ကဒဂံုတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေျပာင္းလာရင္းနဲ႕ခင္ၾကတာေလ...။

တေန႕ကၽြန္ေတာ္ကေက်ာင္းမွာတေယာက္ထဲထိုင္ေနတုန္း
ေႏြးေထြးတဲ့အျပံဳးေလးတခုကိုခံစာလိုက္ရတယ္...။
တေယာက္ထဲလားတဲ့အေစာၾကီးပဲတဲ့..။
တေယာက္ထဲေပါ့ေကာင္မေလးရယ္မင္းနဲ႕
ေတြမွကၽြန္ေတာ္နွစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္သြားတာ...။
ဒီလိုအေျဖမ်ိဳးကိုကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲကေနသူ႕ကိုေပးလိုက္ပါတယ္....။
ကၽြန္ေတာ့ပါးစပ္ကအင္းဆိုတဲ့စကားကေနပိုမေျပာနိုင္ေတာ့ဘူး..။
အဲဒိေန႕ကသူကအက်ၤီအ၀ါေရာက္အၾကားေလး၀တ္ထားပါတယ္
ဒါကိုကၽြန္ေတာ္ကသူ႕ကိုစိတ္ထဲကေနနံမယ္ေပးလိုက္ပါတယ္..။
အ၀ါေရာင္ျမင္းၾကားေလးလို႕...။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဘုန္းေ၀ကေတာ့အစထဲကခင္ၾကတာပါ
သူနဲ႕ေ၀ေ၀နွင္းကေခၚတာသိပ္မေတြ႕ေတာ့ကၽြန္ေတာ္လဲသူတို႕မသိဘူးထင္တယ္...။
ေဟ့ေကာင္နတ္ေဆး...
ဗ်ာဆိုျပီးလန္႕ေအာ္လိုက္မိပါတယ္..။
(ကၽြန္ေတာ္နံမယ္ကနတ္ေဆးပါ..။နတ္ေဆးလို႕ျမန္မာလိုပဲနားလယ္ေပးပါ..။
ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္မွာမူလီေတြ
နတ္ေတြေရာင္းတဲ့ကလားၾကီးတေယာက္ျဖစ္သြားဘူးလို႕ေလ..။
မင္းနံမယ္ကိုအဂၤလိပ္လိုေရးရင္ဒီလိုေရးတဲ့(Nut Sale)စဥ္းစာၾကည္႕ပါသူေျပာပံုအတိုင္းတာဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္လဲမူလီေရာင္းတဲ့သူၾကီျဖစ္ေနျပီ...။
ေနာက္ျပီး-ႏွပ္ေဆးလဲမဟုတ္သလိုႏွပ္ေခ်းလဲမဟုတ္ပါဘူး..။)
မင္းဘာေတြးေနတာလဲကြတဲ့ေမးေနတာကေတာ့ဘုန္းေ၀ေလ..။
ေအာ္အ၀ါေရာင္ျမင္းၾကားေလးတေကာင္အေၾကာင္းဆိုပါေတာ့..။
မင္းကလဲကိုယ္နဲ႕မဆိုင္တဲ့ဘာသာကဟာေတြမစဥ္းစားနဲ႕အလုပ္ရႈပ္ခံလို႕..။
သူေျပာတာတမ်ိဳးၾကီးပဲေလ....။
အာမင္းကလဲဆိုေတာ့..။
သူကဟုတ္တယ္ေလျမင္းၾကားေတြဆိုတာသတၲေဗဒက
ေကာင္ေတြစဥ္းစာရမွာငါကို႕ရူပဆိုေတာ့ကြာ..
အင္း Gravittaion forceအေၾကာင္းတို႕ဘာတို႕စဥ္းစားေနရမွာတဲ့..။
ကၽြန္ေတာ္လဲသတၲေဗဒေျပာင္းယူမွထင္တယ္...
ျမင္းၾကားေလးအေၾကာင္မစဥ္းစာပဲမေနနိုင္ဘုူးေလ..။
တေန႕သူေကာင္မေလးတေယာက္နဲ႕ကၽြန္ေတာ့ကိုလာမိတ္ဆက္ေပးတယ္...။
လူေတြေျပာေနၾကတဲ့ကမၻာပ်က္မယ္ဆိုတာဒါကိုေျပာတာလား..။
ေ၀ေ၀နွင္းပဲ..။
ေအာ္ကိုနတ္ေဆးသိတယ္ဟိုတေန႕ကမနက္ကသူနဲ႕
စိတ္ေကာက္ေနတံုးကတေယာက္ထဲေက်ာင္းလာတဲ့ေနကေတြတယ္ေလ..။
ကၽြန္ေတာ္ကဘုန္းေ၀နဲ႕သူနဲ႕စိတ္ဆိုးတုန္ပဲ
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူနဲရင္းရင္းႏွီးနွီးေနခဲ့ရပါလား..။
ေနာက္ဆံုးနွစ္ပါအခုေတာ့ကၽြန္ေတာ
့ဘ၀အတြက္ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ္ေလ...။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေရြးခ်ယ္စရာနွစ္ခုရွိတယ္
(၁)ကၽြန္ေတာ္အေဖရွိတဲ့နိုင္ငံခ်ားမွာေက်ာင္းသြားတက္မလား..။
(၂)ဘြဲ႕ရရင္ေဒါက္ဆင္းျပီးသေဘာၤတက္မလား...။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေရြးခ်ယ္စရာတခုကိုျပတ္ျပတ္သားဆံုးျဖတ္ရမွာေလ..။
ကၽြန္ေတာ္ကအေသခံရမဲ့လူလား မဟုတ္ရင္ထြက္ေျပးတက္တဲ့လူလား...။
ဘယ္လိုလူျဖစ္မလဲ...။
ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ေအာက္ကစာကိုဆက္မဖတ္ခင္ကၽြန္ေတာ္ဘာကိုေရြးခ်ယ္မလဲစဥ္းစားေပးပါ...။
ကၽြန္ေတာ္နိုင္ငံျခားကိုထြက္သြားေတာ့မွာပါ...။
မၾကာဘူးဆိုရင္ေတာင္တသက္ပဲ ျပန္လာျဖစ္မွာမဟုတ္....။
ကၽြန္ေတာ္ဟာဘယ္ေတာ့မွသူရဲ႕မ်က္၀န္းေတြကိုျပန္ျမင္ရမွာမဟုတ္ေတာ့..။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အ၀ါေရာင္ျမင္းၾကားေလးတေကာင္နဲ႕ဘယ္ေတာ့မွျပန္ေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ဘူးေလ..။
ကၽြန္ေတာ္ထြက္သြားမယ္သိေတာ့သူငိုတယ္..။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ေခ်ာ့ပါတယ္မၾကာဘူးျပန္လာမွာပါလို႕..။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္ရည္မက်ပဲငိုတဲ့အသံေတြသူမၾကားနိုင္ပါဘူး....။
ဘုန္းေ၀လဲစိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့ကၽြန္ေတာ္လဲသူငယ္ခ်င္းတေယာက္
အျဖစ္နဲ႕သူ႕ေကာင္မေလးအေပၚကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ေတြကို
ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွဖြင့္ေျပာခဲ့ပါဘူး..။
ကၽြန္ေတာ္ေလယာဥ္ေပၚတက္ေတာ့မယ္..။
အေမကိုငိုျပီးနုတ္ဆက္တယ္...။
အေမရယ္သားေကာင္မေလးတေယာက္ေၾကာင့္အေမကို
ခြဲသြားခဲ့တာလို႕ေျပာလိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့အေမငိုေတာ့မည္ဟုမထင္..။
ကၽြန္ေတာ္အားလံုးကိုနုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ့ဘ၀အတြက္အေႏြးေထြးဆံုးျမန္မာနိုင္ငံကေန
ကၽြန္ေတာ္ငွက္ကေလးတေကာင္လိုျပန္တက္သြားခဲ့ပါျပီ....။
ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ဟာအခုအခ်ိန္မွာေတာ့အလြန္ေအးခဲေနခဲပါျပီ....။
ကၽြန္ေတာ့္အတိပ္ကိုစြန္လႊတ္လိုက္ပါျပီ...
ကၽြန္ေတာ့အနာဂတ္ကိုကၽြန္ေတာ္တည္ေဆာက္ေနပါျပီ...။
ျမင္းၾကားေလးေရမင္းကိုငါဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူး...
ကၽြန္ေတာ္ဟာထြက္ေျပးတက္တဲ့လူတေယာက္ေပါ့ေနာ္...။
အေသမခံရဲရင္ေတာ့ထြက္ေျပးရမွာေပါ့ေနာ္....။
မင္းလဲဘုန္းေ၀နဲ႕ရန္ျဖစ္တိုင္းငါ့ကိုသတိရမွာပါ....
ငါေတာ့အျမဲတမ္းအတိတ္ေမ့ဖို႕ၾကိဳးစားေနမွာပါ
...
ခင္ဗ်ာတို႕စီမွာအတိတ္ေမ့တဲ့ေဆးရွိရင္ကၽြန္ေတာ္ကိုဆက္သြယ္လိုက္ပါ....
ျမင့္ျမတ္

Author Profile

About The Author

လင္ကြန္းကလမ္းေလွ်ာက္
ေႏွးတယ္ဒါေပမဲ့တည့္တည့္ပဲ
ေလွ်ာက္တယ္(တဲ့)။ဘယ္လို
တည့္တည့္ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ပါ၊
တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာမွ
မေျဖာင့္ခဲ့ပါဘူး။ေျဖးေျဖးေႏွးေႏွးနဲ႕
ဦးတည္ရာတစ္ခုခုကိုေလွ်ာက္ခဲ့
မိတာပါပဲ။ ပန္းတိုင္ရွိမယ္ဆိုတဲ့
ယံုၾကည္ခ်က္ကို အင္အားျဖည့္ေပး
ေနတက္တယ္။ဘဝ ဆိုတာ
အစီစဥ္တက် ၾကည့္ေကာင္းေအာင္
ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ရုပ္ရွင္တကား မဟုတ္ခဲ့
မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။
ဒါဟာ ပင္လယ္ဆိုေပမဲ့လည္း
ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကို
ဆင္ျခင္တံုတရားေက်ာ္လြန္ျပီး
ေမွ်ာ္လင့္မိတတ္တယ္။
ငယ္ငယ္က ရဟတ္စီးခဲ့သလိုပဲ
အက်ေတြအတက္ေတြ၊
အနိမ့္ေတြအျမင့္ေတြ၊ ေနာက္ျပီး
ျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ
မျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ၊
မျမင္ႏိုင္တဲ့နီးကပ္မႈေတြ၊
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အလင္း
အေမွာင္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကိုယ္
စီရင္ခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္ပဲ။
တေန႕ေန႕ေတာ့ တစ္ခုခုဟာ
ျဖစ္လာခဲ့မွာပါ.။

Followers

Blog Archive

On Facebook

Creative Commons License The City Of Dream by AungMyintMyat is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.Based on a work at www.aungmyintmyat.net. Permissions beyond the scope of this license may be available at aungmyintmyat@aungmyintmyat.net.