AungMyintMyat | An another chapter to be told!

အဲ့ဒိစာရြက္ေသးေသးေလးေတြေပၚမွာ
ငါမညီမညာေရးခဲ့သင့္တယ္။
ခလုပ္တိုက္မိတိုင္း ေတြးမိတာ
အဲ့ဒိေသြးမတိတ္တဲ့ အတိတ္ေတြပဲ
ငါဟာ မဝယ္ေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့ Stich အရုပ္ေတြကို
မေတာ္တဆေတြ႕ရင္သတိရတက္လာတယ္
ငါဟာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေဟာင္းတခ်ိဳ႕ကို
အေၾကာင္းမဲ့ျပန္ၾကည့္တက္လာတယ္
တစ္ခါတစ္ခါ တစ္နာရီ80kmနီးပါးနဲ႕
ငါ့စီရိုက္ခတ္ေနတဲ့
မိုးေရစက္ေတြနဲ႕တူတူသတိရတက္တယ္။
မင္းသိလား ငါဟာ
ေသြးထြက္သံယိုမႈမ်ားတဲ့ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ပဲ
တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့လူမဖတ္သင့္တဲ့ စာရြက္တခ်ိဳ႕မွာ
မင္းအေၾကာင္းျဖဴျဖဴစင္စင္ထည့္ေရးမိတဲ့ အထိ
ငါသတိရတက္လာတယ္။
ျပီးဆံုးသြားမႈေတြကို မသိစိတ္ကတြန္းလွန္မႈေတြနဲ႕
မ်က္ခံုးေပၚက Tatoo ေလးေတြက ငါ့အလြမ္းပဲ….
ဘာျဖစ္ျဖစ္အတိတ္ဆိုတာႏွစ္ဦးပိုင္တယ္…
တံပိုးမႈတ္သူတစ္ရာ ရဲ႕ဂီတသံမွာ ငါ့ ဆင္ျခင္တံုတရားၾကီးပါသြားတယ္
အရာရာဟာငါ့ထက္ၾကယ္ဝန္းပါတယ္…
ငါပိတ္မိခဲ့တဲ့ေျခာက္ေတြအမ်ားၾကီး…
ကစားပြဲေတြ ငါ့အနီကတ္ေတြ ဒဏ္ရာေတြ ရယ္ရပါတယ္
ငါဟာရယ္ရပါတယ္….။
ျပီးသြားျပီဆိုတာကိုလက္ခံလိုက္ဖို႕ ငါတို႕
ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ငါေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွမဟုတ္ပါဘူး။

ေနာက္ဆုတ္စရာတစ္လမ္းမွမရွိဘူး။
ရယ္ျပျပီးျပန္ေရႊ႕လို႕ရတဲ့ လမ္းေဘးက
Cheesကစားပြဲမဟုတ္ခဲ့ဘူး…
ငါ့အျမစ္ေတြနဲ႕ ငါကိုငါရစ္ပတ္
လံုျခံဳသြားတယ္…
ေရေလာင္းျပီးမွ ရိတ္သိမ္းပါဆိုတာမ်ိဳး
ၾကိဳးမိန္႕က်ေနတဲ့ လူရဲ႕ေနာက္ဆံုးဆႏၵမ်ိဳး
ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ရဲရဲၾကီးသတ္ေသျပစ္ရမဲ့ အတိတ္မ်ိဳး
ေနာက္တစ္ခါ ျပန္စလို႕ရရင္လဲ ဒါမ်ိဳးဆိုတာရွိလာဦးမွာပဲ
အနိမ့္အျမင့္အတက္အၾကေတြကို သံစဥ္ေလးနဲ႕ ေထာက္ပံ့ေပးထားရေအာင္
ရုပ္ရွင္လား….။
ငါဟာ … ပြင့္လြယ္၊ေၾကြလြယ္၊ေမွ်ာ္လင့္လြယ္ခဲ့ပါတယ္….။
ထူးထူးျခားျခားအသိေလးနဲ႕ အရာရာခံစားခဲ့တဲ့ငါဟာလည္း
ဒုကၡနဲ႕တည့္တည့္ကနတ္သားပဲ။
ေနာက္ထပ္..
ေနာက္ထပ္..
ေနာက္ထပ္..
အဲ့ဒိေနာက္ထပ္ေတြက ရွိဦးမွာပဲ ငါရွိလဲရွိေနမွာပဲ၊ငါမရွိလဲရွိေနမွာပဲ၊
ဘာကို ခံစားခ်င္ေနရတာလဲ၊ကေလးဆန္မႈအေပၚ
လိုက္ပါသြားတဲ့ကေလးဆန္မႈေတြ…..။
ငါငါ့ကိုငါ ေကာက္ေတြ႕ရတုန္းက ေရစက္ေတြနဲ႕ေရခ်ိဳးခန္ထဲမွာ
ငါဟာေျဖသာေအာင္ေျဖခဲ့ရတဲ့တရားေတြ
ေမ့သြားေစတဲ့ ေပ်ာ္ဝင္ရည္ေတြ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြနဲ႕ေနထိုင္တာ
ခင္ဗ်ားတို႕ေရာ ေသေသခ်ာခ်ာမေပ်ာ္ခဲ့ဘူးမဟုတ္လား…။
ဘဝမွာက မေတာ္တဆသာယာလိုက္ဖို႕ဆိုတာ အေတာ္မလြယ္တာ။
ငါဟာတရာခံရွာမေတြ႕တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ခဲ့တာ….
ဒီအေသြး၊ဒီအရုပ္ေတြကို ဘယ္သူေရးဆြဲခဲ့လဲ……။
ေျဖစရာေတာင္ရွာမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။
ညႊန္း ->ေမာင္သိန္းေဇာ္ရဲ႕ ဒုကၡနဲ႕တည့္တည့္က နတ္သား။

တကယ္ေတာ့ရထားတစင္းပါ
ဝင္လာထဲက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးခုတ္ေမာင္းခဲ့တာ
အသံအခ်ိဳ႕ အျပံဳးတခ်ိဳ႕နဲ႕ သူဝင္လာတုန္းကဆူညံဘူးခဲ့ပါတယ္
စိတ္ရႈပ္တယ္ထင္စရာျဖစ္ခဲ့မိေပမဲ့ အသားၾကမႈေတြနဲ႕ သာယာတက္လာခဲ့တာ
အတိတ္ေတြမွာလဲသာယာခဲ့ဖူးပါတယ္....
အမွတ္မဲ့စြာ တိတ္တဆိတ္သိနားလည္မႈေတြနဲ႕ သာယာမိျပန္တယ္
ျဖစ္စဥ္အတိုင္း ငါ့စီက ထြက္ခြာသြားမယ္ဆိုတာ ေမ့သြားခဲ့တာ
အခ်ိန္ဆိုတာေရာက္လာေတာ့ မိုးေတြေတာင္ရြာေပးေနေသးတယ္
ငိုမိတာပါပဲ... ငိုမိတာပါပဲ ... ငါ ငိုခဲ့တာပါပဲ....

ကိုယ့္ကိုကို အမွတ္မဲ့စြာ ငါသာယာမိခဲ့တာ....
ေသခ်ာပါတယ္ ငါေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ
အလံကိုေဝွ႕ယမ္းျဖစ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး....။
ဒါဟာ...
အနာဂါတ္မရွိေတာ့တဲ့ ဘူတာရံုေလးရဲ႕သစၥာပဲ....။

သမိုင္း...။

ပထဝီထဲေရာက္ေနပါျပီဆိုမွ
အတင္းဆြဲထည့္ေနတယ္
တက္လဲတက္ႏိုင္ၾကပါတယ္...။

ေသြးမတိတ္။

ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္အေၾကာင္း
ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။

အနာဂါတ္ ။

မနက္ျဖန္အတြက္
ပါဝင္ပစၥည္းေတြက ငါ့အတြက္
ေလညွင္းမဟုတ္တာေသခ်ာတယ္
ဒါလည္း မေသခ်ာျခင္းတစ္ခုပဲေလ။

ကမၻာေက်ာ္ပ်က္လံုး။

ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ဆိုတာကို မုန္းေနပါျပီ။

မယံုၾကည္ခ်က္။

ကၽြန္ေတာ္ ရွိသည္ျဖစ္သည္ကို သံသယျဖစ္ေနတာၾကာျပီ
ဒါကေရာ ရွိမႈ ျဖစ္တည္မႈ တစ္ခုပဲလား
ဒါဆိုလဲ လည္ေနတာၾကီးကေတာ့ လည္ေနဦးမွာပါပဲ။

ပင္လည္ထဲကပံုုျပင္။

ကမ္းစပ္ကိုေတြ႕ရွိဖို႕
ေမွ်ာ္လင့္ယံုပဲရွိရမွာပါ
နစ္ေသမွာကို
ဒီတိုင္း
လက္ခံလိုက္ဖို႕ဆိုတာ လဲမျဖစ္ေသးဘူးေလ...။

ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္တည္မႈ

ငါတို႕က ဒီ အေသြးေတြ၊အသားေတြ နဲ႕ပဲ
အသက္ရွင္ျပီး ဒီအေသြးေတြ၊အသားေတြအတြက္ပဲ
အသက္ရွင္ေနၾကတာမဟုတ္လား။
ဒီထက္ပိုတဲ့အရာတစ္ခုရွိေသးတာ ဟုတ္လို႕လား?

ေအာင္ျမင့္ျမတ္
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ေရးျဖစ္ခဲ့ေသာကဗ်ာမ်ား။

အလြမ္းေတြက မိုးေရစက္ေတြနဲ႕ေတြ႕အခါ ဆို႕တက္လာတယ္ေပါ့။
အခ်စ္ဆိုတာ လက္ေကာက္ဝတ္ကိုျဖတ္ျပစ္တဲ့ တစ္ခါသံုးဘလိပ္ဓါးေလးေတြလား။
ငါနာက်င္ေနတယ္ ေနာက္ျပီး အားလံုးျပာေတြၾကေနတာပါပဲ။
အဲ့ဒါမင္းနားမလည္ခဲ့တာၾကီးေပါ့ မင္းမသိတာ အဲ့ဒိျပာမႈန္႕ေလးေတြက
ေအးခဲေနတယ္ဆိုပါေတာ့ ။  မင္းေရာ ငါ့ကိုသတိရတဲ့အခါ Mocha ေတြမွာေသာက္ျဖစ္ေသးလား၊
ေခါင္းသြားေလွ်ာ္ျဖစ္ေသးလား။ အဲ့ဒိအခ်ိန္တုန္းက ငါေခၚခဲ့တဲ့ နာမ္စား ၊ ေလးမွတ္မိေနေသးလား ။
မိုးေရထဲမွာေလွ်ာက္သြားျဖစ္ေသးလား။ ငါမင္းနာမည္ကို အၾကယ္ၾကီး ခ်ေရးပစ္လိုက္ျခင္တယ္ ။
ဒါဟာ ကံတစ္ပါးကို က်ဴးလြန္ရာေရာက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါ့မွာေျဖစရာ တရားေတြမရွိခဲ့ဘူးဆိုပါေတာ့။
နာက်င္မႈေတြက ထံုလာတဲ့အခါ ငါ မိုးေရေတြၾကားက မင္းႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက အလြမ္းေတြျဖစ္လာတယ္။
မ်က္လံုးေတြမွိတ္ထားလိုက္တယ္ အဲ့ဒိအခါ ငါ့ပတ္ဝန္းက်င္အကုန္လံုးက မင္းျဖစ္သြားတယ္ ။
အဲ့ဒိတုန္းက မင္းသတိထားျပီး ဘယ္ဘက္မွာ ေနခဲ့တာကို မွတ္မွတ္ရရသတိရတယ္ ၊
ငါက သရဲေဘာေၾကာင္ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႕ ေတြက သိပ္အေရးမၾကီးဘူးဆိုတဲ့ အခ်စ္အေပၚမွာ ဘဝ တစ္ခုေဆာက္မိၾကတာ ။
အခုေတာ့ ဟိုးတုန္းက ဂစ္တာေလး က အရင္ကထက္အသံေကာင္းလာတယ္ ၊ ငါလဲအရင္ကလိုမဟုတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြတီးျဖစ္တယ္ ။
မိုးေရေတြထဲမွာပဲ ငါ့ရင္ဘတ္ၾကီး အရည္ေတြေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္ ေနာက္ျပီးေအးခဲသြားတယ္ ။
အခ်ိန္ေတြၾကာေပမဲ့ ငါ့ရင္ဘတ္ၾကီးက အခုထိ စိုရႊဲေနေသးတယ္ ။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ငါ့အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ
သူမမ်က္ခံုးေပၚက Tattoo ေလးဆိုလဲ သူမရယ္ေနမွာ ယံုၾကည္ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္ဘာမွမပက္သက္ေတာ့ေပမဲ့ အလြမ္းေတြကို စနစ္တက် ေမြးျမဴျပီး စနစ္တက်အသဲကြဲတက္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
အဲ့ဒိအႏုပညာ ဆန္ဆန္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြကို ထိုင္သတိရေနတက္ပါတယ္။
ဒီကိစၥေတြကို သူမ မသိေစျခင္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ သိလဲသိသြားေစျခင္တယ္၊ ဒါဟာ ကံတစ္ခုခုကို
ခ်ိဳးေဖာက္ရာေရာက္လဲ ကၽြန္ေတာ္ တရားနဲ႕ ေျဖႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေအာင္ျမင့္ျမတ္
ညေန ၄း၁၃ (July 12 2012)

အမ်ားအတြက္ေတာ့ ပံုမွန္ညိဳအုပ္အုပ္ညေနခင္းပါပဲ။ ဂဏန္းသံုးလံုးမျပည့္တဲ့ လူဦးေရရဲ႕ အသက္ရွဴသံေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရာေႏွာသြားခဲ့တယ္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ကားမရပ္ရလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အျဖဴတကြက္ အနီတကြက္ ေဆးေရာင္ ေတြကိုေတာင္ ေရာေထြးေစေလာက္တဲ့အျမန္ႏႈန္းကို သတိထားမယ္။ ေနာက္ ေဘးျပတင္းေပါက္က မိုးေရစက္ေတြက ေျပာျပေနတဲ့ ဇူလိုင္လဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိသြားတယ္။ တဖက္မွာဘာေတြရွိမလဲဆိုတာနဲ႔ မေရရာမႈေတြနဲ႔ ပံုေလာင္းတဲ့အထိ ပံုခဲ့မိတယ္။ ယံုၾကည္ထားခ်က္ေတြဟာ လက္ေတြ႕မွာဘာမွမေရရာဘူးဆိုတဲ့ ဆင္ျခင္တုံတရားၾကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မယိမ္းယိုင္းသြားေအာင္ အားတင္းေနရတယ္။ ေနာက္ျပီး ၾကာရင္ေဝးသြားလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ သိနားလည္မႈ။ ဒါဟာ တကယ့္ဝမ္းနည္းစရာျဖစ္ရပ္ပဲ။ တစ္ရာမကရွိတဲ့မိုင္တိုင္ေတြကို အားတင္းျပီး ေျခေထာက္ဆန္႕ခဲ့တဲ့ညေနခင္းတစ္ခုမွာေပါ့။

ဘယ္သူ႔အတြက္မဟုတ္ဘဲ ေမွာင္လာတဲ့ညေနခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အတိတ္ေတြကို တူးေဖာ္ေစခ်င္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကားအေရွ႕ကဖြင့္လိုက္တဲ့ သာမန္ျမန္မာဇာတ္ကားတစ္ခုနဲ႔အတူ လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ အပန္းေျဖမႈေတြ လြင့္ပ်ံ႕ေနခဲ့တဲ့ညေနဟာ အခုေတာ့လဲ တိတ္ဆိတ္မႈေတြနဲ႔ လွလွပပေလးေမွာင္ သြားခဲ့တယ္။ အင္းယားကန္ေဘာင္၊ ၁၉လမ္း၊ ဖုန္ေတြထေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၊ နီေၾကာင္ေၾကာင္ ေရႊအိုေရာင္ အရည္လွလွေလးေတြ၊ အဆုပ္ထဲစြဲေနေစျပီး ျပာအျဖစ္ထြက္ခြာသြားခဲ့တဲ့ ႏိုကိုဒင္းအတိုင္ေလးေတြ၊ သြားတက္ ေလးေတြနဲ႔ နာမည္သံုးလံုးပိုင္ရွင္ ေလးငါးေယာက္ရဲ႕ရာဇဝင္ အစအစရွိတဲ့ အတိတ္ေတြက အစီအစဥ္မက် ထြက္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ အတိတ္ဆိုတာ မၾကာမၾကာထုတ္ၾကည့္ ျဖစ္တဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲက အယ္လ္ဘမ္တစ္အုပ္ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိအေျခအေနကေန ကၽြန္ေတာ္ခဏလန္႔ႏိုးသြားတယ္။

လင္ကြန္းကလမ္းေလွ်ာက္ေႏွးတယ္ (တဲ့)။ ဒါေပမဲ့ သူက တည့္တည့္ပဲေလွ်ာက္တယ္(တဲ့)။ ဘယ္လိုတည့္တည့္ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ပါ၊ တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာမွမေျဖာင့္ခဲ့ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ရဟတ္စီးခဲ့သလိုပဲ အက်ေတြအတက္ေတြ၊ အနိမ့္ေတြအျမင့္ေတြ၊ ေနာက္ျပီး ျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ မျမင္ႏိုင္တဲ့အကြာအေဝးေတြ၊ မျမင္ႏိုင္တဲ့ နီးကပ္မႈေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အလင္းအေမွာင္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ စီရင္ခဲ့ၾကရတာပဲ။ ခပ္လင္းလင္း ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကတာေပါ့…။

မွတ္ဉာဏ္ေတြရယ္ ျမဴခိုးေတြနဲ႔ ေဝဝါးေနတဲ့အနာဂါတ္ရယ္ ကေန ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ လမ္းေၾကာထဲကို မၾကာခဏ ထၾကည့္မိတယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ မလံုျခံဳမႈေတြရယ္ၾကား ၾကိဳးစားအားတင္းရင္း ေနရတယ္။ ေနာက္ျပီး အစိမ္းေရာင္ ခပ္ပုတ္ပုတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လန္႔ေနမိတယ္။ ရင္ခုန္မႈနဲ႔အတူ အလင္းေရာင္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပစ္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အနာဂါတ္ကို ထြန္းညွိဖို႔အတြက္ေပါ့..။ တိမ္တိုက္တစ္ခုအတြက္ ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ရြာခ်မိေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။

ေျဖးေျဖးေႏွးေႏွးနဲ႕ ဦးတည္ရာတစ္ခုခုကို ေလွ်ာက္ခဲ့မိတာပါပဲ။ ပန္းတိုင္ရွိမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အင္အားျဖည့္ေပးေနမိတယ္။ အစီစဥ္တက် ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္ရွင္တကားမဟုတ္ခဲ့မွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။  ဒါဟာ ပင္လယ္ဆိုေပမဲ့လည္း ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကို ဆင္ျခင္တံုတရားေက်ာ္လြန္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာ။

အခုျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြက မနက္ၾကရင္ စိမ္းေနမလားသိခ်င္ေနမိတယ္။ အရင္ကလိုပဲ ေျမပံုကားခ်ပ္လို မဟုတ္တဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႕ လမ္းမထက္မွာ ဘဝအေၾကာင္းတစ္ပိုင္းတစ ညည္းဆိုကာ ယံုၾကည္မႈေတြ လြယ္ျပီး အနာဂါတ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ဦးတည္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက ဇူလိုင္လ မိုးေရစက္ေတြထဲမွာေပါ့။

ေအာင္ျမင့္ျမတ္
June 5’s 2:45AM
[Theme လေရာင္လမ္း: ဇြန္လ၏မိုးေရစက္မ်ားၾကား လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျခင္း(ကိုေတဇာ)]

[Special thanks to Ko Tazar for editing the essays]

တကယ္ပါ....
သံေယာဇဥ္ဆိုုတဲ့ၾကိဳးမ်ိဳး တကယ္ရွိမယ္လိုု႕ ကိုုယ့္ကိုုကိုု လိမ္ညာခဲ့ၾကတာ..(အခ်စ္၏အဓိပၺါယ္ဖြင့္ဆိုုခ်က္ ၂ ကဗ်ာမွ)





 အမွန္ကဒီဇာတ္လမ္းမ်ိဳးကျပန္ေျပာျပရင္မေကာင္းတဲ့ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး...
ဇာတ္လမ္းေတြထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက အမွန္တရားျဖစ္ပါ့မလားသူ သံသယရွိတယ္
ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုုတာေတြကိုု ေတာင္သူမယံုုၾကည္ေတာ့ဘူး... အသက္ရွဴသံေတြကိုု သံသယရွိတယ္
ဘဝကိုု သံသယရွိတယ္ ... ရိုုးသားမႈကိုု သံသယရွိတယ္ အျဖဴေရာင္ကိုုသံသယ ရွိတယ္ အရာရာကိုု သူ သံသယရွိေနတယ္....။ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုုကိုု ျဖစ္ႏိုုင္ေခ် ရွိေသာ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ ျပင္ဆင္ တင္ဆက္လိုုက္တာပါ...။ ဒီဇာတ္လမ္းက ဘယ္တုုန္းကမွရွိခဲ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး... ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဘယ္နည္းနဲ႕မွ ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ပါဘူး....။ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕ ဇာတ္နာဖိုု႕လိုုအပ္ပါသည္။ ကမၻာေက်ာ္ဖိုု႕ မိမိကိုုယ္ကိုုယ္လိမ္လည္မႈအား အားေပးအားေျမွာက္ျပဳေသာ ျဖဴစင္မႈမ်ားလိုုအပ္ပါသည္...။ ကမၻာ ေက်ာ္ဖိုု႕အတြက္ ဘယ္တုုန္းကမွမရွိခဲ့ေသာ ရမၼက္မဲ့ေသာ ခ်စ္ခ်င္းေမတၱာလိုုအပ္ပါသည္...။ ဇာတ္ေကာင္ေတြက ျပီးျပည့္စံုုဖိုု႕လိုုအပ္ပါသည္....။

ဇာတ္လမ္းအစမွာ အရင္ကအတိုုင္းပဲ Jack ကဖဲႏိုုင္မယ္ ေနာက္ျပီး သေဘၤာၾကီးစီးၾကမယ္ေပါ့... အဲေနာက္ျပီးေတာ့ Roseကလည္းထီးေလးေဆာင္းျပီး အရင္တုုန္းကအတိုုင္းပဲ လွလွပပေလး ဆင္းလာမယ္ ကားေပၚကေနျပီး.....။ အဲ့ဒိအထိ ခင္ဗ်ား လည္းအရင္က Titanic ပဲလိုု႕ထင္မွာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းကဘယ္နည္းနဲ႕မွကမၻာေက်ာ္မွာမဟုုတ္ဘူး...။ ဘာျဖစ္လိုု႕လဲဆိုုေတာ့ တကယ့္အမွန္အကန္အၾကံအစည္ေတြနဲ႕ဲJackနဲ႕Roseကိုုေပးညားျပစ္လိုုက္မွာ...။

Jack ကေနနစ္မေသဘူးေပါ့ သေဘၤာၾကီးနစ္ေတာ့မဲ့အခ်ိန္  ကယ္ဆယ္ေရးေတြကေရာက္လာတယ္  ျပီးေတာ့ တမင္တကာခိုုးထားျပီး မေတာ္တဆ ပါသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးနဲ႕Deep Ocean Heart ၾကီးကိုုေရာင္းစား လိုုက္ၾက တယ္  အဲျပီးေတာ့ ကမၻာေက်ာ္သူေဌးၾကီးေတြျဖစ္သြားၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ အဲ ျပီးေတာ့ အဲ့တုုန္းက Deep Ocean Heart ကိုုျပန္ရွာတဲ့ ရတနာတူးတဲ့လူေတြလဲ ဘယ္တုုန္းကမွ Titanicကိုုျပန္ေဖာ္ဖိုု႕ စိတ္ကူးမရွိေတာ့ဘူး...။  သူတိုု႕လဲျပတိုုက္တစ္ခုုခုုမွာျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုုတ္ကမၻာေက်ာ္ သူူေဌးမၾကီးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ပန္းခ်ီကားထဲျဖစ္ျဖစ္ သူတိုု႕ျမင္ဘူးၾကမွာ ေနာက္ျပီး Roseရဲ႕ ကိုုယ္လံုုးတီး ဓါတ္ပံုုလဲ ဘယ္သူမွ ျမင္ရေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး... Leonardo Dicaprio ရယ္ Kate Winslet ရယ္လဲဒီဇတ္ကားကိုုရိုုက္ျဖစ္ၾကေတာ့မွာ မဟုုတ္ဘူး ေနာက္ျပီး... Celine dion ဆိုုတဲ့ ဟိုုမမၾကီးတစ္ေယာက္လဲ ဒီသီခ်င္းဆိုုျဖစ္ေတာ့မွာမဟုုတ္ဘူး...
ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ရဲ႕မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာလဲ Titanic ဆိုု တာ Jack နဲ႕Roseမတ္တပ္ရပ္ခဲ့တဲ့ သေဘၤာၾကီး အျဖစ္လဲ ရွိေနေတာ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး....။


တကယ္ပါပဲ ဒီလိုုဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြက ဘယ္ေတာ့မွရွိခဲ့မွာမဟုုတ္ပါဘူး......။ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းက ဘယ္ေတာ့မွမရွိေတာ့မဲ့ဇာတ္လမ္းဆိုုတာလဲယံုုၾကည္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ပဲမရွိမွာဆိုုတာ ယံုုၾကည္ပါတယ္။ အလားတူဇာတ္လမ္းေတြ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ရွိႏိုုင္ျဖစ္ႏိုုင္၊ ရွိေနျဖစ္ေန၊ ရွိခဲ့ ျဖစ္ခဲ့ ႏိုုင္ပါတယ္လိုု႕လဲ ကၽြန္ေတာ္ယံုုၾကည္ပါတယ္.... တကယ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက လက္ေတြ႕ဆန္လြန္းလိုု႕ ဇာတ္လမ္းမေျမာက္ေတာ့တာ ။ေနာက္ျပီးေတာ့ ျဖဳစင္တယ္ဆိုုတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး ျပီးျပည့္စံုုတယ္ဆိုုတဲ့ကိစၥမ်ိဳး ..
အခ်စ္ဆိုုတဲ့ကိစၥမ်ိဳးကိုု ကၽြန္ေတာ္အျပည့္အဝသံသယရွိေနသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ရွင္ေနခဲ့ပါတယ္...။

(၁)
ေနေကာင္းလားတဲ့ကြယ္...
ကမၻာၾကီးမွာ ေနလိုု႕ထိုုင္လိုု႕
ဘယ္နားမွာမွမေကာင္းပါဘူး
ဝတ္ေၾကတန္ေၾက ဆိုုတဲ့
ကိစၥမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ္မုုန္းျပီ...။
(၂)
လမ္းေတြေရြးရမယ္
လမ္းေတြေရြးခဲ့တယ္...
ဘယ္လမ္းေရြးေရြးေနာင္တရတက္တာပဲ(တဲ့)
ေနာက္ဆံုုးဘယ္လမ္းမွမေရြးေတာ့ဘူး
ဘာလမ္းမွမေရြးတဲ့လူမွာလဲ
ေနာင္တေတြေတာင္လိုုပံုုေနတာပါပဲ....။
(၃)
ၾကယ္ေၾကြတယ္ ဆိုုတဲ့ကိစၥကိုု
ကၽြန္ေတာ္ ခုုထိလက္မခံႏိုုင္ေသးဘူး
မွိတ္တုုတ္မိွတ္တုုန္ေနဖိုု႕ေတာင္
ဒီၤေလာက္ေလာင္ၾကြမ္းရတာ ျဖာေနေအာင္လင္းဖိုု႕
စိတ္ကူးမရွိေတာ့ပါဘူးကြယ္...။
(၄)
ေဝးတယ္ဆိုုတာလဲ
အကြာအေဝးတစ္ခုုကိုုေဖာ္ျပေနေသးတယ္
ေျပာက္သြားျပီဆိုုတာမ်ိဳးမွျဖစ္မွာ...
ဒီၾကယ္က စကားလံုုးေတြနဲ႕ ကမၻာၾကီးကိုု
သိမ္းသြင္းဖိုု႕ၾကံစည္ေနတာ ထင္ရွားျပီ.....။

ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က ဘယ္အသင္းမွာ ကစားေနလဲမသိခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္ပါတဲ့အသင္းက ၁ဂိုုးသြင္းသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က သြင္းတာမဟုုတ္ပါဘူး ဂိုုးသြင္းျပီး သူဝမ္းသာသြားတဲ့မ်က္ႏွာကိုု ၾကည္႕ျပီးကၽြန္ေတာ္ သိလိုုက္တာပါ။ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္လိုု႕သာေျပာရတာပါ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလိုုပဲ ညေနဘက္ဆိုု သူမ်ားေတြ ေဘာလံုုးကန္တာလာ ၾကည္႕တက္တယ္ ေနာက္ျပီးကၽြန္ေတာ္သေဘာၾကတဲ့ ကစားသမားေရြးျပီးသူ႕ ကစားပံုုေတြ ထိုုင္ၾကည္႕ေနတက္တယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္က ရဲ႕အသင္းက ႏိုုင္ေနတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဇာတ္ေကာင္ ကေဘာလံုုးကစားတာအရမ္းမေကာင္းပါဘူး အမွားေတြလဲမ်ားတယ္ေပါ့။ အမ်ားမွားေနတာမဟုုတ္တဲ့အတြက္ျပသနာသိပ္မရွိပါဘူး။ သူတိုု႕အသင္းႏိုုင္ဖိုု႕မ်ားပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ရက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္က ကြင္းထဲမွာအေတာ္ေျခစြမ္းျပပါတယ္ ဒါေပမဲ့ သူ႕အသင္းကကအမွားမ်ားေနတဲ့အတြက္ သူေျပာက္ေနတာေပါ့။
ဘာမွေတာ့မဆိုုင္ပါဘူး ဒီလိုုပါပဲ ဘဝက အမွားမ်ားတယ္။ မွားပိုုင္ခြင့္ရွိတဲ့ေနရာမွာ မွားတာပဲ။ မွားပိုုင္ခြင့္မရွိတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာၾကေတာ့ ျပသနာနည္းနည္းရွိတာေပါ့။ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုုဇာတ္ေကာင္ျဖစ္မလဲကၽြန္ေတာ္အရမ္းသိခ်င္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ ဘဝကိုု စိတ္ဝင္စားတယ္မလား?

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မ်က္ခင္းျပင္ၾကီးက ဟိုုတစ္ကြက္ဒီတစ္ကြက္နဲ႕ သိပ္ေတာ့္လည္းေကာင္းလွတယ္မဟုုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေရြးခ်ယ္မႈေတြအတြက္ေနာင္တရတက္သူတစ္ေယာက္လားမသိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က
လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ ေရာေနရတာသိပ္မၾကိဳက္ဘူး ။ ညေနဘက္ဆိုု ပြဲၾကည္႕စင္က ႏွစ္ဘက္ရွိတယ္ တစ္ဖက္ကေနပူလိုု႕ လူမထိုုင္တက္ဘူး တစ္ဖက္ကေတာ့ လူေတြမ်ားတယ္။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိ ခဲ့ရင္ေတာ့ အကုုန္လံုုးက လြယ္ကူခ်င္ခဲ့ၾကမွာပါေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနပူမွန္းသိတဲ့ပြဲၾကည္႕စင္ဘက္ကေနျပီး ေနရိပ္ထဲကလူေတြကိုုအားၾကေနတက္တယ္။ဘယ္ေတာ့မွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနရိပ္တဲ့ ပြဲၾကည္႕စင္ဘက္ကိုုေျပာင္းထိုုင္ဖိုု႕မၾကိဳးစားမိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာတစ္ခုုက အဲ့ေနရိပ္ထဲက လူတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ကၽြန္ေတာ့္ လြတ္လပ္မႈကိုု ၾကည္႕ျပီးအားၾကေနမလားဆိုုတာကိုုေပါ့...။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ကၽြန္ေတာ္အားလံုုးစီကတစ္ခုုခုုလိုုခ်င္ခဲ့တယ္။ ဝန္ခံတာပါ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ကအေတာ္ေလာဘၾကီးတယ္။ အခုုၾကည္႕ေနတဲ့ေဘာလံုုးပြဲမွာ ဂိုုးတစ္ဂိုုးရဲ႕တန္ဖိုုးက သိပ္မၾကီးပါဘူး။ ကစားသမားေတြေတာင္ မ်က္ႏွာမပ်က္ပါဘူး။ဒီမွာ လိုုသလိုုဆြဲထားတဲ့ ကိုုယ္ပိုုင္ စဥ္းမ်ဥ္းေတြရယ္ နားလည္မႈေတြရယ္ေလာက္ပဲ ေနရာယူထားတက္ပါတယ္။ အားထုုတ္မႈသိပ္မပါေပမဲ့ အေပ်ာ္ေပါ့။
ဘဝမွာေတာ့အခုုဏ ေဘာလံုုးပြဲလိုုပဲ ကိုုယ္ပိုုင္ယဥ္ေက်းမႈေလးေတြနဲ႕ေပါ့။ကၽြန္ေတာ့္တစ္ဦးပိုုင္ဘဝမွာလဲ အႏိုုင္အရႈံးရဲ႕တန္ဖိုု႕ကအဲ့ေလာက္တန္ဖိုုးမရွိပါဘူး။ ေသြးေသြးတန္း အရႈံးေတြနဲ႕ ခပ္ခါးခါး အရက္ေတြေလာက္ပဲေနရာယူထားတယ္။အရမ္းစိတ္ဝင္စားစရာမေကာင္းေပမဲ့... အေပ်ာ္ေပါ့....။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++